രചന : രവനീഷ് രാമൻ ✍️
പതിരൊന്നു ചൊല്ലി കതിരിനോട്,
“നീ തടവറയിൽ കഴിയുന്നവൻ!”
പുതിയൊരു ചിന്തയുമായ് വന്നപ്പോൾ,
പഴഞ്ചൊല്ലായി പരിഹാസം ചൊരിഞ്ഞു.
പതിവിന്റെ വഴിയിൽ നടന്നവർ ചേർന്ന്,
പുതുവഴി തേടിയവനെ കളിയാക്കി;
വേറിട്ട ചിന്തകൾ കുറ്റമായപ്പോൾ,
വളരും സ്വപ്നങ്ങൾ വാടിവീണു.
അരികിലിരുന്നൊരു കിളി ചൊല്ലി,
തന്റെ മനസ്സിലെ മോഹം പങ്കിട്ടു:
“പറക്കുവാൻ മോഹമുണ്ട് വാനിൽ,
പറന്നുയരാൻ കൊതിയുണ്ട് എന്നിൽ;
എന്നാലെൻ ചിറകുകളുണ്ടെന്ന കാര്യം
എങ്ങനെയോ ഞാൻ മറന്നുപോയി!
ചുറ്റിലും കേൾക്കുന്നു പരിഹാസച്ചിരികൾ,
ചിറകുകളെ നോക്കി കുത്തുവാക്കുകൾ;
പറക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നവർ ചൊല്ലിയപ്പോൾ,
പറക്കാനുള്ള കരുത്തും മറന്നുപോയി!
ചിറകുകൾ തന്നെയുണ്ട് എന്നിൽ,
ചിറകുവിരിക്കാൻ ഭയമുണ്ട് ഉള്ളിൽ;
മറ്റുള്ളവർ വിധിയെഴുതിയ നേരം,
എന്നെത്തന്നെ ഞാൻ മറന്നുപോയി!”
കിളിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കതിര്,
മെല്ലെയതിനെ നോക്കി ചൊല്ലി:
“നിന്റെ ചിറകുകൾ നിനക്കു സ്വന്തമല്ലേ?
നിന്റെ ആകാശം നിനക്കു മുന്നിലല്ലേ?
മറ്റുള്ളവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്
സ്വന്തം കരുത്തിനെ മറക്കരുതേ!”
കിളി മെല്ലെ ചിറകുവിരിച്ചു,
കൂട്ടിന്റെ കമ്പിയിൽ നിന്നുയർന്നു;
സ്വന്തം കരുത്തിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ,
വാനത്തിൻ വിശാലത സ്വന്തമായി.
പതിരുകൾ പിന്നെയും പരിഹസിച്ചു,
കതിരിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ തകർക്കാൻ നോക്കി;
മാറ്റത്തിന്റെ കാലൊച്ച കേൾക്കാതവർ,
പഴയ അഹന്തയിൽ അഭിരമിച്ചു.
അപ്പോൾ കതിര് മൗനം വെടിഞ്ഞു,
പതിരിന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി ചൊല്ലി:
“കാലം മാറുന്നു പതിരേ,
നിന്റെ കണക്കുകൾ പിഴയ്ക്കുന്നു;
നീ തടവിലാക്കിയ കതിരുകൾക്കുള്ളിൽ
പുതിയൊരു പുലരി പിറക്കുന്നു!
എന്നെന്നും നിന്റെ ആധിപത്യം
നിലനിൽക്കുമെന്നു കരുതേണ്ട നീ;
നീ ചവിട്ടിയ വിത്തുകൾ മുളച്ചുണരുന്നു,
നീ മൂടിയ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞുവരുന്നു!
ഒടുവിൽ കതിര് പതിരിനോടു ചൊല്ലി—
‘പതിരിന് തീയിടാൻ ആളു വരുന്നു!
