രചന : സുജിമോൾ മാരാരി ✍️
പെണ്ണെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ
നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ആദ്യം തെളിയുന്നത്
ഒരു രൂപമായിരിക്കും…
പക്ഷേ ഒരു സ്ത്രീയെ
അവളുടെ രൂപംകൊണ്ട് മാത്രം വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ
നമ്മൾ വായിച്ചുതീർക്കുന്നത്
അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പുറംചട്ട മാത്രമായിരിക്കും.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ
പല പെൺമഴകളുണ്ട്…
ഒരിക്കൽ
മഴത്തുള്ളിയെ കൈവെള്ളയിൽ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന
ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടി…
ഒരിക്കൽ
കാരണമില്ലാതെ ചിരിച്ചും
ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പിണങ്ങിയും
കണ്ണുനിറച്ച് മുഖം തിരിച്ചും നിൽക്കുന്ന
ഒരു കുസൃതിക്കാരി…
അവൾക്ക് അന്നും ഇന്നും
കുറച്ച് ബാല്യമുണ്ട്.
പ്രായം കൂടിയാലും
ചില സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പ്രായമാകില്ലല്ലോ…
അതിനാൽ
അവൾ കുട്ടിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചാൽ
“നിനക്ക് ഇപ്പോഴും കുട്ടിക്കളി മാറിയില്ലേ?”
എന്ന് പരിഹസിക്കരുത്.
ഒരുപക്ഷേ,
ജീവിതം അവളിൽ നിന്ന്
കവർന്നെടുത്ത ബാല്യത്തിന്റെ
അവസാനത്തെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങളായിരിക്കാം
അവൾ നിങ്ങളോടൊപ്പം തിരികെ ചോദിക്കുന്നത്.
അവൾക്ക് ചിലപ്പോൾ
കളിക്കൂട്ടുകാരിയാകണം…
ചെറിയൊരു പരിഭവം പറഞ്ഞ്
നിങ്ങളെ പരീക്ഷിക്കണം…
വെറുതെ പിണങ്ങി
നിങ്ങൾ പിന്നാലെ വരുമോ എന്ന് നോക്കണം…
അവളുടെ മൗനത്തിനുപിന്നിൽ
ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ചിരി
നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം.
അത് വാശിയല്ല…
അത് സ്നേഹം
ഉറപ്പിച്ചു വാങ്ങാനുള്ള
ഒരു പെൺമനസ്സിന്റെ കുഞ്ഞുസ്വഭാവമാണ്.
അവൾ ചിലപ്പോൾ
പ്രണയിനിയാകും…
മഴ പെയ്യുമ്പോൾ
ജനൽപ്പടിയിൽ കൈവെച്ച്
മഴത്തുള്ളികളോട് കിന്നരിക്കുന്നവൾ…
നിലാവിനെ നോക്കി
സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പേരിടുന്നവൾ…
നക്ഷത്രങ്ങളെ എണ്ണി
നിങ്ങളുടെ പേരിനൊപ്പം
ഒരു നക്ഷത്രത്തെ കൂടി ചേർക്കുന്നവൾ…
അവൾക്ക് നിങ്ങളുടെ കൈകളിൽ
ഒരു ലോകം മുഴുവൻ സുരക്ഷിതമാണെന്ന്
വിശ്വസിക്കണം.
തണുപ്പിൽ
നിങ്ങളുടെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന്
ചുരുണ്ടുകൂടണം…
ചൂടിൽ
നിങ്ങളുടെ നിഴലിലേക്ക്
ഓടിയെത്തണം…
മഴയിൽ
നിങ്ങളുടെ കൈക്കുള്ളിൽ
സ്വന്തം കൈ ഒളിപ്പിക്കണം.
അപ്പോൾ
അവളെ അകറ്റിനിർത്തരുത്.
കാരണം
ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിൽ
അവൾ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന തോന്നലിനേക്കാൾ
വലിയൊരു അലങ്കാരം മറ്റൊന്നുമില്ല.
കാലം കടന്നുപോകും…
ഒരു ദിവസം
അവൾ അമ്മയാകും.
അന്ന്
അവളുടെ കൈകളിൽ
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ഉറങ്ങും.
പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞിനെ മാത്രം
അവൾ വളർത്തുകയായിരിക്കില്ല…
നിങ്ങളെയും വളർത്തുന്നുണ്ടാകും.
നിങ്ങൾ തളർന്നുവീഴുമ്പോൾ
“ഒന്നുമില്ല… ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ”
എന്ന് പറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ
ഒരു അമ്മയുടെ കരുതലുണ്ടാകും.
നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റുപറ്റുമ്പോൾ
ശാസിക്കുന്ന കണ്ണുകളിൽ
അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ വേദനയുണ്ടാകും.
അപ്പോൾ
അവളുടെ മുന്നിൽ
വലിയവനായി നിൽക്കേണ്ടതില്ല.
ചില നിമിഷങ്ങളിൽ
അവളുടെ കുഞ്ഞായി നിന്നുകൊടുക്കൂ…
കാരണം
അവൾ നിങ്ങളുടെ അമ്മയാകുമ്പോഴും
അവളുടെ ഉള്ളിൽ
ഒരാൾ നിങ്ങളോട്
“എന്നെയും ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കൂ…”
എന്ന് പറയുന്നുണ്ടാകും.
പക്ഷേ…
അവൾക്ക് മറ്റൊരു മുഖവുമുണ്ട്.
അവളുടെ സ്ത്രീത്വത്തെ
ആരെങ്കിലും അപമാനിക്കുമ്പോൾ
അവളുടെ കണ്ണിലെ മൃദുത്വം
പതിയെ അണഞ്ഞുപോകും.
അവൾ മിണ്ടാതിരിക്കാം…
പക്ഷേ ആ മൗനം
അവളുടെ തോൽവിയല്ല.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ
തകർന്നുവീണ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ
ശബ്ദമില്ലാത്ത നിലവിളിയാണ്.
അവളുടെ കണ്ണുനീർ
എപ്പോഴും ദൗർബല്യമല്ല.
ചില കണ്ണുനീർ
ഒരു ബന്ധത്തിനുള്ള അവസാന മുന്നറിയിപ്പാണ്.
എന്നാൽ
അവളെ വേദനിപ്പിച്ച ശേഷം
അഹങ്കാരത്തോടെ മാറിനിൽക്കാതെ
ഒരിക്കൽ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന്
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…”
എന്ന് പറഞ്ഞുനോക്കൂ.
അവൾ ഉരുകും…
കാരണം
അവൾക്ക് ജയിക്കണമെന്നല്ല,
മനസ്സിലാക്കപ്പെടണമെന്നാണ്
ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം.
അവൾക്ക്
വിലയേറിയ സമ്മാനങ്ങളേക്കാൾ
ഒരു സത്യസന്ധമായ വാക്ക് മതി.
ആയിരം ആളുകൾക്കിടയിൽ
“നീ എനിക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ടവളാണ്”
എന്ന് ഒരാൾ പറയുന്നത് മതി.
അവൾക്ക്
തന്റെ സൗന്ദര്യം മാത്രം കാണുന്ന കണ്ണുകളല്ല വേണ്ടത്…
തന്റെ ക്ഷീണം കാണുന്ന കണ്ണുകളാണ്.
ചിരിയുടെ പിന്നിലെ
കരച്ചിൽ തിരിച്ചറിയുന്ന ഹൃദയമാണ്.
മൗനത്തിനുള്ളിലെ
ആയിരം വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്ന ഒരാളാണ്.
കാരണം…
പെണ്ണ് ഒരേയൊരു ഭാവമല്ല.
അവൾ
കുഞ്ഞാണ്…
കളിക്കൂട്ടുകാരിയാണ്…
പ്രണയിനിയാണ്…
അമ്മയാണ്…
സഹചാരിയാണ്…
ചിലപ്പോൾ
തീപ്പൊരിയാണ്…
ചിലപ്പോൾ
മഴയാണ്…
ചിലപ്പോൾ
നിലാവാണ്…
ചിലപ്പോൾ
ആരും കാണാതെ
സ്വന്തം കണ്ണുനീർ തുടച്ച്
വീണ്ടും ചിരിക്കുന്ന
ഒരു സാധാരണ പെൺമനസ്സാണ്.
അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ
അവളുടെ മുഖം മാത്രം നോക്കരുത്…
അവളുടെ മൗനം വായിക്കൂ.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ കേൾക്കൂ.
അവളുടെ ചെറിയ പരിഭവങ്ങളിൽ
ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന സ്നേഹം തിരിച്ചറിയൂ.
അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും…
ഒരു സ്ത്രീയെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത്
അവളുടെ ഒരു ഭാവത്തെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുകയല്ല;
അവളിൽ ഓരോ ദിവസവും
ജനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന
പല സ്ത്രീകളെയും
ഒന്നായി ചേർത്തുപിടിക്കുകയാണ്.
അവളെ മനസ്സിലാക്കിയ പുരുഷന്റെ
ജീവിതത്തിൽ…
ഒരു സ്ത്രീ മാത്രമല്ല ഉണ്ടാവുക.
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിയും,
ഒരു പ്രണയിനിയുടെ വസന്തവും,
ഒരു അമ്മയുടെ തണലും,
ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ കുസൃതിയും,
ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആത്മാഭിമാനവും
ഒരേ ഹൃദയത്തിൽ
ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും…