രചന : അബ്ദുൽകലാം ✍️
അവൻ മോഷ്ടിച്ചത് ഒരു പിടി അരിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ, അവന്റെ കൈകളിൽ
അവർ കണ്ടത് തങ്ങളുടെ അധികാരത്തെ
വിശപ്പുകൊണ്ട് ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന
ഒരു മനുഷ്യനെയായിരുന്നു.
അവർ അവനെ മരണത്തിന്റെ കുരിശിൽ തറച്ചു.
വിധി പ്രഖ്യാപിച്ചവരുടെ വയറുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവരുടെ മേശകളിൽ അന്നത്തിന്റെ വെളുപ്പ്
സമാധാനമായി വിളമ്പിയിരുന്നു.
വിശക്കുന്നവന്റെ കൈയിൽ
ഒരു പിടി അരി കുറ്റമായിത്തീർന്നപ്പോൾ,
വിശപ്പിനെ കുറ്റവാളിയാക്കിയ നിയമത്തിന്റെ മുഖത്ത്
ആരുടെയും കണ്ണുകൾ തുറന്നില്ല.
അവൻ മരിച്ചുവെന്ന് അവർ രേഖപ്പെടുത്തി.
എന്നാൽ, രാത്രിയിൽ അടുപ്പു പുകയാത്ത
ഓരോ വീട്ടിലും അവന്റെ പേര് പതുക്കെ ഉണർന്നിരുന്നു.
അമ്മമാർ കുട്ടികൾക്ക് വിശപ്പിന്റെ കഥ
പറയാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ,
അവരുടെ മൗനത്തിൽ അവൻ വീണ്ടും ജനിച്ചു.
ഒരു കഷണം അപ്പത്തിനുവേണ്ടി
നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന കൈകളിലും,
ശൂന്യമായ പാത്രത്തിന്റെ അടിയിൽ
അവസാനത്തെ വറ്റും തിരയുന്ന വിരലുകളിലും
അവൻ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
നീതി?
അത് കോടതിയുടെ ചുമരിൽ ഇപ്പോഴും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.
കാലങ്ങളായി ആരുടെയും കൈ തൊടാത്ത
ഒരു പഴയ ശസ്ത്രക്രിയാ ഉപകരണംപോലെ,
അതിന്റെ മൂർച്ചയിൽ തുരുമ്പ് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
മുറിവുകൾ മാത്രം ഓരോ ദിവസവും
പുതിയ മനുഷ്യരെ തേടുന്നു.
ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു:
ഒരു പിടി അരിക്ക് ഒരു മനുഷ്യനെ
കൊല്ലാൻ കഴിയുന്ന ഈ ലോകത്ത്,
ഒരു മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാൻ എത്ര പിടി അരി വേണം?
എത്ര നിയമങ്ങൾ വേണം? എത്ര കോടതികൾ വേണം?
എത്ര നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ നിശ്ശബ്ദത വേണം?
വിശപ്പിന് രാജ്യാതിർത്തികളില്ല.
അത് ഇന്ത്യയിലെ തകർന്ന വീടുകളിലും
മറ്റേതോ ദേശത്തെ ഇരുണ്ട കുടിലുകളിലും
ഒരേ ഭാഷയിലാണ് കരയുന്നത്.
പക്ഷേ, അതിന്റെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാൻ
ലോകം ഭാഷകൾ തിരയുന്നു.
മരിച്ചവന്റെ പേരിൽ അവർ ഒരു കല്ല് നാട്ടിയേക്കാം.
അതിന്മേൽ അവന്റെ കുറ്റം എഴുതിയേക്കാം.
എന്നാൽ, ആ കല്ലിനടിയിൽ ഒരു വിത്ത്
ഉറങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല.
ഒരുനാൾ മഴ അതിനെ തൊടും.
മണ്ണ് അതിനെ ഏറ്റുവാങ്ങും.
അപ്പോൾ, അവന്റെ പേരിൽ ഒരു മരം വളരും.
അതിന്റെ തണലിൽ വിശക്കുന്നവർ ഇരിക്കും.
അവർ അപ്പം പങ്കുവെക്കും.
ആരും ആരോടും അതിന്റെ വില ചോദിക്കുകയില്ല.
അന്ന് ആകാശത്തോട് ഞാൻ പറയും:
നോക്കൂ, മനുഷ്യനെ കൊല്ലാൻ നിങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച
അതേ ഭൂമിയിൽ അവന്റെ ഓർമ ഇപ്പോൾ അപ്പം വിളയിക്കുന്നു.
ഒരു പിടി അരി മതി ഒരു നേരത്തെ വിശപ്പടക്കാൻ.
പക്ഷേ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ വിശപ്പിനെ കുറ്റമാക്കാത്തൊരു
ലോകം സൃഷ്ടിക്കാൻ നമുക്ക് ഒരു പുതിയ നീതി വേണം.
ഒരു പുതിയ നിയമം.
അതിനുമപ്പുറം, മറ്റൊരാളുടെ വിശപ്പിനെ
സ്വന്തം വിശപ്പായി തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു മനുഷ്യഹൃദയം.
