രചന : കെ ആർ ഗീത ✍️
“പരസ്ത്രീയെ
പ്രാപിക്കുന്നത്
പാരദാരികം.”
ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു:
പരസ്ത്രീ എന്നാൽ
ആരാണ്?
മറ്റൊരാളുടെ
ഭാര്യയോ?
അതോ
മറ്റൊരാളുടെ
സ്വപ്നമോ?
ആർക്കാണ്
ആരെ
സ്വന്തം എന്ന്
പറയാൻ
അധികാരം?
ഒന്ന്: ‘വേലി’ –
അവൾക്ക്
വേലിയുണ്ട്.
താലിയുടെ വേലി.
സിന്ദൂരത്തിന്റെ വേലി.
നാട്ടുകാരുടെ
കണ്ണിന്റെ വേലി.
വേലിക്കപ്പുറം
നിൽക്കുമ്പോൾ
അവൾ സുരക്ഷിതയാണ്.
‘കുലസ്ത്രീ’ എന്ന്
പേര് കിട്ടും.
പക്ഷേ രാത്രി
ആ വേലിക്കുള്ളിൽ
അവൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.
ഭർത്താവ്
കൂർക്കം വലിച്ച്
ഉറങ്ങും.
അവളുടെ
ഉറക്കം
നഷ്ടപ്പെടും.
അവൾ ജനൽ
തുറക്കും.
പുറത്തേക്ക് നോക്കും.
വേലിക്കപ്പുറത്ത്
ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ട്.
പേര് വിളിക്കാതെ
വിളിക്കുന്നവൻ.
അവൾക്ക് അറിയാം:
വേലി ചാടിയാൽ
കല്ലെറിയും.
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ
ആരോ പറയും:
“ഈ വേലി
നീ തീർത്തതല്ല.
പിന്നെന്തിന്
നീ അതിനുള്ളിൽ
കിടന്ന് ശ്വാസം
മുട്ടണം?”
രണ്ട്: ‘ദാഹം’ –
അവൾക്ക്
ദാഹമുണ്ട്.
സംസാരിക്കാൻ
ഒരാളില്ലാത്തതിന്റെ
ദാഹം.
കേൾക്കാൻ
ഒരാളില്ലാത്തതിന്റെ
ദാഹം.
ചിരിക്കുമ്പോൾ
കൂടെ ചിരിക്കാൻ
ഒരാളില്ലാത്തതിന്റെ
ദാഹം.
ഭർത്താവ്
ചോറ് ഉണ്ടോ എന്ന്
ചോദിക്കും.
കുട്ടികൾ
കണക്ക് ചെയ്തോ
എന്ന് ചോദിക്കും.
“നീ സന്തോഷത്തിലാണോ?”
എന്ന് ആരും
ചോദിക്കില്ല.
അപ്പോൾ
അവൾ വെള്ളം
കോരാൻ പോകും.
കിണറ്റിൻകരയിൽ
വെച്ച് ആരോ
ചോദിക്കും:
“സുഖമാണോ?”
ഒരു വാക്ക്.
ഒറ്റ വാക്ക്.
ആ വാക്കിന്
വേണ്ടി അവൾ
വർഷങ്ങളോളം
കാത്തിരുന്നതാണ്.
അവൾ മറുപടി
പറയും.
“ഉം” എന്ന്.
ആ ‘ഉം’
എന്ന മൂളലിൽ
ഒരു ജന്മത്തിന്റെ
കഥയുണ്ട്.
അത് കേൾക്കാൻ
കഴിയുന്നവൻ
പരപുരുഷനല്ല,
സ്വപുരുഷനാണ്.
മൂന്ന്: ‘കള്ളം’ –
അവൾ
കളവ് പറഞ്ഞു
തുടങ്ങും.
“അമ്പലത്തിൽ
പോകുന്നു” എന്ന്.
“കൂട്ടുകാരിയുടെ
വീട്ടിൽ പോകുന്നു” എന്ന്.
സാരിയുടെ
തുമ്പിൽ
കളവ്
മടക്കിവെക്കും.
കണ്ണിൽ
കളവ് എഴുതും.
എന്തിന്?
ഒരു മണിക്കൂർ
സ്വന്തമാവാൻ.
ഒരു കപ്പ്
ചായ കുടിക്കാൻ,
തലവേദന
മാറാൻ,
ഉള്ളിൽ
കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന
കഥ പറയാൻ.
ലോകം പറയും:
“അവൾ വഴിപിഴച്ചു.”
ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു:
വഴി ആരുടേതാണ്?
അവൾ തനിയെ
വെട്ടിയതല്ലാത്ത
വഴിയിലൂടെ
എത്ര നാൾ
നടക്കണം?
കളവ്
പറയേണ്ടി
വരുന്നത്
സത്യം
പറയാൻ
പറ്റാത്തതുകൊണ്ടാണ്.
നാല്: ‘ശിക്ഷ’ –
പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ
ശിക്ഷയാണ്.
നാടുകടത്തും.
തല മൊട്ടയടിക്കും.
ചാണകവെള്ളം
കോരിയൊഴിക്കും.
അവളുടെ
കുട്ടികൾ
സ്കൂളിൽ
തല താഴ്ത്തും.
അമ്മയുടെ
പേര്
തെറിയാവും.
പക്ഷേ അവൾ
ചോദിക്കില്ല:
“അയാൾക്ക്
എന്ത് ശിക്ഷ?”
അവൻ
ആണാണ്.
അവന്
ഏഴ് തെറ്റ്
ആവാം.
പെണ്ണിന്
ഒരു തെറ്റ്
മതി,
ജീവിതകാലം
മുഴുവൻ
തലകുനിക്കാൻ.
ഈ നീതി
എഴുതിയത്
ആരാണ്?
ഏത് ശാസ്ത്രമാണ്?
ഏത് ദൈവമാണ്?
എനിക്കറിയില്ല.
എനിക്കറിയാവുന്നത്
ഒന്നാണ്:
സ്നേഹിച്ചതിന്
ശിക്ഷ കിട്ടുന്ന
നാട്
നരകമാണ്.
അഞ്ച്: ‘സ്വാതന്ത്ര്യം’ –
ചിലപ്പോൾ
അവൾ
ഓടിപ്പോകും.
എല്ലാം
ഉപേക്ഷിച്ച്.
താലി, വീട്,
മക്കൾ, മാനം.
കൂടെ
ഒരു തുണിയും
എടുക്കില്ല.
ഒരു പിടി
ധൈര്യം മാത്രം.
ലോകം പറയും:
“അവൾ ഭ്രാന്തി.”
ഞാൻ പറയുന്നു:
അവൾ
ആദ്യമായി
ബുദ്ധിയുള്ളവളായി.
കാരണം
കൂട്ടിൽ കിടന്ന്
തീറ്റ തിന്നുന്ന
ജീവിതത്തേക്കാൾ
ഭേദം
കാട്ടിൽ
പട്ടിണി കിടക്കുന്നതാണ്.
കൂട്ടിൽ
സുരക്ഷയുണ്ട്.
കാട്ടിൽ
സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.
അവൾ
സ്വാതന്ത്ര്യം
തിരഞ്ഞെടുത്തു.
അതിനുള്ള
വില കൊടുത്തു.
ആ വില
അവളുടെ
ജീവിതമാണ്.
അത് കൊടുക്കാൻ
തയ്യാറുള്ളവൾ
ആരുടെ അടിമയുമല്ല.
വാത്സ്യായനാ,
നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു:
“പരദാരഗമനം
പാപമാണ്.”
ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു:
സ്നേഹിക്കാത്ത
ഒരാളുടെ കൂടെ
കിടക്കാൻ
നിർബന്ധിക്കുന്നത്
പുണ്യമാണോ?
വാക്ക് കൊണ്ട്
തൊടാത്തവന്റെ
വേലിക്കുള്ളിൽ
കിടന്ന് ജീവിതം
തീർക്കുന്നത്
പുണ്യമാണോ?
പെണ്ണിന്റെ
ഹൃദയത്തിന്
ഒരു വേലിയുമില്ല.
അത് കടക്കുന്നിടത്ത്
പൂവിടും.
അടയ്ക്കുന്നിടത്ത്
ചീയും.
പാപം
പൂവിടുന്നതിലല്ല,
ചീയുന്നതിലാണ്.
പെണ്ണേ,
നീ പരസ്ത്രീയെങ്കിൽ
ഞാൻ പറയുന്നത്
കേൾക്ക്:
തെറ്റ് ചെയ്യരുത്.
പക്ഷേ
ജീവിക്കാതിരിക്കുന്നത്
അതിലും വലിയ
തെറ്റാണ്.
നിന്റെ ജീവിതം
നിന്റെ മാത്രമാണ്.
അത്
മറ്റൊരാളുടെ
സമ്മതപത്രം
അല്ല.
നിനക്ക്
ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത്
ചിരിക്കാം.
ഇഷ്ടമുള്ളവരോട്
മിണ്ടാം.
ഇഷ്ടമുള്ള
സ്വപ്നം
കാണാം.
അതിന്
കൂട്ടുനിൽക്കുന്നവൻ
ഭർത്താവ്.
അല്ലാത്തവൻ
വെറും
യജമാനൻ.
യജമാനന്റെ
കൂടെ കിടക്കുന്നതിനേക്കാൾ
ഭേദം
തെരുവിൽ
കിടക്കുന്നതാണ്.
ഇതാണ് പാരദാരികം.
ഇത് വ്യഭിചാരത്തിന്റെ
കഥയല്ല,
അതിജീവനത്തിന്റെ
കഥയാണ്.
വേലി ചാടുന്ന
കഥയല്ല,
വേലി പൊളിക്കുന്ന
കഥയാണ്.
പെണ്ണ്
തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
അവകാശം
തിരിച്ചുപിടിക്കുന്ന
കഥയാണ്.
അതിന്
ധൈര്യം വേണം.
വില കൊടുക്കണം.
കൊടുക്കാൻ
തയ്യാറുള്ളവൾക്ക്
ലോകം
എന്ത് പേര്
വിളിച്ചാലും
എന്ത്?
അവൾ
സ്വതന്ത്രയാണ്.
അതാണ്
ഏറ്റവും വലിയ
പുണ്യം.