രചന : ബദറുദീൻ പികെ.. ✍️
ഒരുപാട് കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം
ഞാൻ ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു നടക്കുകയാണ്.
കാൽച്ചുവട്ടിൽ പൊടിഞ്ഞുപോയ വഴികളിൽ
ഇപ്പോഴും പഴയ മരങ്ങളുടെ മണം ബാക്കിനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
കതക് തുറക്കാൻ ആരുമില്ലെങ്കിലും തുരുമ്പെടുത്ത
കുറ്റിയിട്ട വാതിൽ എന്നെ നോക്കി കൺമിഴിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്.
ഉമ്മറത്തെ ചായ്പ്പിലിരുന്ന പഴയ മൺചട്ടിയിൽ
ആരോ നനച്ചുവെച്ച ചെമ്പരത്തി ഇപ്പോഴും വാടാതെ ബാക്കിനിൽപ്പുണ്ട്.
ഒന്നുരണ്ടു കൊല്ലം മുമ്പുവരെ ഈ വീടായിരുന്നു
എനിക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ കോട്ട.
ഇപ്പോൾ ഇലകൾ വീണുമൂടിയ മുറ്റത്ത്
കാറ്റുപോലും ഒരു വേവലാതിയോടെയാണ് വീശുന്നത്.
അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അടുക്കളക്കോണിൽ നിന്ന്
ഉയർന്നുവരുന്നത് അമ്മ അവസാനമായി പകർന്നുതന്ന ചായയുടെ ചൂടല്ല,
കാലം കവർന്നെടുത്ത നഷ്ടങ്ങളുടെ മരവിച്ച ഗന്ധമാണ്.
വരാന്തയുടെ തൂണിൽ കൈവെച്ചപ്പോൾ പണ്ടെന്നോ
പനി പിടിച്ചുകിടന്ന എന്റെ നെറ്റിയിൽ തലോടിയ വിറയാർന്ന
വിരലുകൾ വീണ്ടും എന്റെ കൈപ്പത്തിയിലേക്ക്
പടർന്നുകയറുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ചുമരിലെ കലണ്ടർ പോലും കീറാൻ മറന്നുപോയ
വർഷങ്ങളുടെ ഏടുകളിൽ അമ്മയുടെ കൈയൊപ്പ്
ഇപ്പോഴും മായാതെ കിടപ്പുണ്ട്.
മുറിയിലെ ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെ
സന്ധ്യയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം വന്നുവീഴുമ്പോൾ,
അവിടെ അമ്മ ഇരുന്നുകരഞ്ഞിരുന്ന കസേര
എന്നെ നോക്കി ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഞാൻ എത്ര വളർന്നിട്ടും ഈ വീടിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ
എത്തുമ്പോൾ മാത്രം കാലുറയ്ക്കാൻ പോലും പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത
ആ ചെറിയ കുട്ടിയായി ചുരുങ്ങിപ്പോകുന്നു.
മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ ചെന്നുകിടക്കുമ്പോൾ
തലയിണയ്ക്കടിയിൽ അമ്മ കരുതിവെച്ച
അവസാനത്തെ ആശ്വാസവാക്കുകളുടെ തണുപ്പ്
എന്റെ കൺപോളകളെ തൊട്ടുണർത്തുന്നു.
ഇത്രയും കാലം ലോകം മുഴുവൻ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞിട്ടും
ഈ ചെറിയ ഉമ്മറപ്പടിയോളം നെഞ്ചിൽ തട്ടിയ
മറ്റൊരു ഇടം എനിക്ക് കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല.
ഇരുൾ പരന്ന ചുവരുകൾക്കിടയിൽ ആരും കാണാതെ
ഈ വീട് മാത്രം ഇപ്പോഴും എന്റെ വരവും കാത്ത്
ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്.
