കറുത്ത മനുഷ്യൻ

രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️

ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളികൾക്ക് കാരണമെന്താണെന്ന് സാമിന് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ഓടിക്കൂടിയ ജനക്കൂട്ടം ഒരു ദുരന്തത്തിന്റെ സൂചനയാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. നദീതീരത്ത് ഒരു മുതലയെ കണ്ട് ഭയന്നുപോയ ഒരു കൂട്ടം യുവ ഗസൽ പൂച്ചകളെപ്പോലെ, ആ കൂട്ടം ലക്ഷ്യമില്ലാതെയും പുറത്തേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് യാതൊരു പദ്ധതിയുമില്ലാതെയും ഓടി. അവരുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്ത് പതിഞ്ഞിരുന്നു, പെട്ടെന്ന് നൂറുകണക്കിന് ആളുകളെ വ്യക്തമായ കാരണമില്ലാതെ പിടികൂടിയ ഒരു വിശദീകരിക്കാനാകാത്ത ഉന്മാദം. ഭയന്ന മുഖങ്ങളുള്ള ആളുകൾ അയാളെ ചവിട്ടിമെതിക്കാൻ തുടങ്ങി, ആ പ്രക്രിയയിൽ സ്വയം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ടു. ഷോപ്പിംഗ് മാളിന്റെ പുറത്തുകടക്കലിലൂടെ ദിശാബോധമില്ലാത്ത, ആത്മാവില്ലാത്ത ശരീരങ്ങളുടെ ഒരു പ്രളയം ഒഴുകിയെത്തി, അവസാനത്തെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നയാൾ പുറത്തേക്ക് വഴി കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദത വീണു. മൂന്ന് നിലകളുള്ള ആളുകളെകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ മൂന്ന് നിലകൾ മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ശൂന്യമായി.

കഫേയിലെ മേശകളും കസേരകളും, തൊട്ടുമുമ്പ്, ആളുകളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു, ചിതറിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. വിശാലമായ ഹാളിലെ വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞു, പെട്ടെന്ന് സാം ഭയത്താൽ തളർന്നു, അനങ്ങാൻ പോലും ചിന്തിക്കാതെ, നിഴലുകൾ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ നിന്നു. പൂർണ്ണമായ ഇരുട്ടിൽ, ഒരു മുഴക്കം ശബ്ദം അവനെ തന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് ഉണർത്തി. ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ സർവ്വവ്യാപിയായ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു ഭയാനകമായ ശബ്ദം, അവന്റെ കാതുകളിൽ വേദനിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദം. അതിന്റെ ദിശയോ ഉത്ഭവമോ അയാൾക്ക് കൃത്യമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മുന്നിലുള്ള ഇരുട്ട് നിഴലുകൾ കീറിമുറിച്ച ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു, ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്ന എണ്ണമറ്റ രൂപരേഖകൾ, അതിൽ അയാൾക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒന്നും ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തലകറക്കം അവന്റെ തലയിലൂടെ പടർന്നു. അവന്റെ ഓരോ നാരുകളും പിളർന്നു, പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. നിഷ്കരുണം ഇരുട്ടിൽ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ചിന്ത നിരാശാജനകമായി തോന്നി. അവന്റെ മനസ്സിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള യുക്തിബോധം തണുത്ത ഉരുക്ക് പോലെ അവന്റെ ബോധത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ തുളച്ചുകയറി.

“വൈദ്യുതി തടസ്സം,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. “ഇത് എവിടെയോ ഒരു ഊതിക്കെടുത്തിയ ഫ്യൂസ് മാത്രമായിരിക്കാം,” അവൻ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, അവന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ അൽപ്പം ഉറച്ചു. കൃത്രിമ വെളിച്ചത്തിന്റെ നഷ്ടം വൈദ്യുതി തടസ്സം വിശദീകരിക്കുമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഈ കെട്ടിടത്തിന് ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ് താഴികക്കുടം ഉണ്ടായിരുന്നു, അതിനടിയിൽ അദ്ദേഹം നിലവിൽ നിൽക്കുന്നു, അതിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം പ്രവഹിക്കാൻ കഴിയും. ഈ സമയത്ത്, ഒരു സൂര്യഗ്രഹണ സമയത്ത് പോലും ഒരു കരാറിന്റെ നേർത്ത പ്രിന്റ് വായിക്കാൻ ആവശ്യമായ വെളിച്ചം ഉണ്ടായിരിക്കണം. കൂടാതെ, വർഷങ്ങളുടെ ഭീകരതയിൽ സമ്പന്നരായ മുതിർന്ന ആളുകൾ, വൈദ്യുതി മുടക്കത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുന്നില്ല. ഷോപ്പിംഗ് മാളിന്റെ കാറ്റകോമ്പുകളിൽ ഭയാനകമായ എന്തോ ഒന്ന് പതിയിരിക്കുന്നുണ്ടാകണം.
പക്ഷേ വെളിച്ചം – വെളിച്ചം എവിടെ പോയി? അയാൾ ഭയത്തോടെ ചിന്തിച്ചു.
അടുത്തടുത്തുവരുന്ന ഈ ശബ്ദം മാത്രം. ജയിൽ സിനിമകളിൽ ആരോ ഒരു പന്തും ചങ്ങലയും വലിച്ചിഴക്കുമ്പോൾ അത് അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ഒരു കൊലപാതകിയിൽ നിന്ന് ഇര ഓടിപ്പോകുന്ന ഹൊറർ സിനിമകളിലും ചില കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്, അവന്റെ തലയിൽ ഒരു ശബ്ദം മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ മാനസികാവസ്ഥയോട് നിസ്സംഗത പുലർത്തുന്ന ഒരു ക്രൂരമായ ശബ്ദം.

കാലടികളോ ചലനത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന മറ്റ് ശബ്ദങ്ങളോ ഇല്ല. സെന്ററിലെ മിനുക്കിയ മാർബിൾ തറയിൽ ഈ മുഴങ്ങുന്ന സ്ക്രാപ്പിംഗ് മാത്രം, കൂടുതൽ അടുത്തുവരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിനോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഇന്ന് പുതിയ റണ്ണിംഗ് ഷൂസ് വാങ്ങാൻ പദ്ധതിയിട്ടിരുന്ന സ്‌പോർട്‌സ് ഗുഡ്‌സ് സ്റ്റോറിന് മുന്നിൽ അയാൾ ആ രൂപം കണ്ടു. അവന്റെ മനസ്സമാധാനത്തിനായി.
ആ വ്യക്തി നിങ്ങളുടെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് പോലും വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ?
ആ ചിന്തയിൽ, അവന്റെ കാൽമുട്ടുകൾ ചെറുതായി വളഞ്ഞു, ഉണങ്ങിയ വൈക്കോൽ പോലെയായി. ആ രൂപം ഒരു പടി കൂടി അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി, പക്ഷേ നിലത്തു നിന്ന് ഒരു ശബ്ദവും പ്രതിധ്വനിച്ചില്ല, അതിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചലനം നടക്കുന്നതിന്റെ സൂചന നൽകിയില്ല, കാരണം അതിന്റെ കാലുകൾ ഒരു മാരിയോനെറ്റിന്റെ കാലുകൾ പോലെ നിർജീവമായി അതിന്റെ കാലുകളിൽ നിന്ന് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പതുക്കെ, അയാൾക്ക് രൂപരേഖ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു, അത് ഒരു തണുത്ത ഉറപ്പായി മാറി.

ഈ വ്യക്തി അപകടകാരിയായിരുന്നു. അയാൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം അപകടത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.മാത്രമല്ല. അയാൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി എന്ന് അയാൾ കരുതി.
അത് കറുത്ത മനുഷ്യനാണ്.വീതിയുള്ള, പൊടിച്ച കറുത്ത തൊപ്പി സിലൗറ്റിനെ കിരീടമണിയിച്ചു. മുഖത്തിന് മുകളിലോ അല്ലെങ്കിൽ അതിനടിയിലുള്ള മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ബ്രൈം. ശരീരത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഒരു കറുത്ത തുണികൊണ്ട് മൂടിയിരുന്നു. സ്ലീവുകൾ വിശാലമായി തുറന്നിരുന്നു, അസ്ഥി കൈകൾ വെളിപ്പെടുത്തി. ഓരോ കൈത്തണ്ടയിലും, ഒരു നീണ്ട ചങ്ങലയിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ സ്റ്റീൽ ചങ്ങല അയാൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ ചങ്ങലകൾ അവന്റെ കാഴ്ചയുടെ ഇരുണ്ട ചക്രവാളത്തിൽ അവസാനിച്ചു.
ആ രൂപം വീണ്ടും സാമിനോട് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തു, അവൻ കണ്ടതിൽ ആകൃഷ്ടനായി രക്ഷപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തവിധം.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ആ ജീവിയെ കൂടുതൽ നന്നായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അത് അവന്റെ നേരെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു, നിലത്തുനിന്ന് ഏതാനും സെന്റിമീറ്റർ മാത്രം അകലെ. അതിന്റെ കാലുകൾ അനങ്ങാതെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഫാഷൻ സെൻസ് മാറ്റിനിർത്തിയാൽ, അത് ഒരു മനുഷ്യനാണെന്ന് അയാൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചേക്കാം.

ഗെഡ …അവന്റെ തലയിൽ ചിന്തകൾ വട്ടമിട്ടു.ഓടിപ്പോ! ഇവിടെ നിന്ന് പോകൂ! ജീവനുവേണ്ടി ഓടൂ, കഷ്ടം! സുരക്ഷിതമായി പോകൂ!
പക്ഷേ അവൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. എന്തുകൊണ്ട് അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യണം? ഇതുവരെ എല്ലാം നന്നായി പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ വളരെ ജിജ്ഞാസയുള്ളവനായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും അങ്ങനെയായിരുന്നു. അത് പലപ്പോഴും അവനെ കുഴപ്പത്തിലാക്കിയിരുന്നു. അന്നത്തെ പോലെ മുതിർന്നവർ എപ്പോഴും എല്ലാം ആൺകുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളുമായി വിഭജിക്കേണ്ടിവരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും, അവൻ ഒരു നീന്തൽക്കുളത്തിൽ ഈ ലിംഗപരമായ അഭിനിവേശത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ എത്തി ഭയങ്കര കോലാഹലമുണ്ടാക്കി. അല്ലെങ്കിൽ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യാൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ മരമില്ലിലേക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറി അവിടെ വായു എത്ര നേർത്തതാണെന്ന് ചിന്തിക്കാതെ മരക്കഷണം സിലോയിലേക്ക് ചാടിയപ്പോൾ. വാസ്തവത്തിൽ, വളരെ മെലിഞ്ഞത്, ഒരു ജീവനക്കാരൻ തന്റെ നിലവിളി കേട്ടില്ലെങ്കിൽ അയാൾ ശ്വാസംമുട്ടി മരിക്കുമായിരുന്നു. സാം എപ്പോഴും ഒരു പര്യവേക്ഷകനായിരുന്നു, അധികം ആലോചിക്കാതെ, തനിക്ക് താൽപ്പര്യമുള്ളതെല്ലാം അന്വേഷിച്ചു.

അവസാന ചലനത്തോടെ ചങ്ങലകൾ ഭയങ്കരമായി മുഴങ്ങി, ആ രൂപം സാമിന്റെ അര മീറ്റർ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ ചെറുതായി മുറുകി. ഇരുട്ടിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ അവ വായുവിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നു.
സ്തബ്ധനായി, അവൻ ശരീരം മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി. ഇപ്പോൾ തുണി ചലിക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഏതാണ്ട് അദൃശ്യമായ അലകൾ രൂപം കൊള്ളുന്നതായി തോന്നി, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും മിനുസപ്പെടുത്തുന്നു. അതിലൂടെ എന്തോ നീങ്ങുന്നത് പോലെ. അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ കഴുത്തും കാണാൻ കഴിഞ്ഞു; അത് പെൻസിൽ പോലെ നേർത്തതും, തൊലിയോട് സാമ്യമുള്ളതുമായ എന്തോ ഒന്ന് കൊണ്ട് മൂടിയിരുന്നു, തലയെ ഉടലുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.
എങ്ങനെയോ, ഈ രൂപം അവനിൽ വർണ്ണിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഭയം നിറച്ചു, എന്നിട്ടും ഒരു തരത്തിലും ഓടിപ്പോകാൻ അയാൾക്ക് വിദൂരമായി പോലും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് ഇതിനകം ഇവിടെയും ഇപ്പോൾ മരിക്കാൻ സ്വയം രാജിവച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.
“എന്നെ കൊല്ലണോ?” അവൻ ആ ദുഷ്ടജീവിയെ നോക്കി പിറുപിറുത്തു.
“നീ എന്നെ വിളിച്ചു. നീ എന്റെ സേവനം അഭ്യർത്ഥിച്ചു.” ആ ശബ്ദം വിശാലമായ ഹാളിലേക്ക് ഇടതടവില്ലാതെ ഉയർന്നു.

ഒരു ഇടിമിന്നൽ പോലെ അവന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതിധ്വനി മുഴങ്ങി. “നീ ആരാണ്, എന്നിൽ നിന്ന് നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?” അവൻ നിരാശാജനകമായ ധൈര്യത്തോടെ മുരണ്ടു.
“നീ എന്നെ വിളിച്ചു. നീ പലപ്പോഴും എന്റെ സഹായം ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ നീ ഒരിക്കലും എനിക്ക് ഒന്നും വാഗ്ദാനം ചെയ്തില്ല. ഒമ്പത് മാസം മുമ്പ്, നീ എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. നീ എനിക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്തത് നേടാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.” അവൻ തന്റെ കറുത്ത കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ഒരു രശ്‌മി പായിച്ചു അതിൽ സാം കരിഞ്ഞു ഉണങ്ങി പൊടിയായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞു .. സാം എന്ന കറുത്ത മനുഷ്യൻ .. പൊടിയായി ആക്ഷത്തിലൂടെ പറന്നു പറന്നു കറുത്തവൻ അവൻ ആക്ഷത്തിൽ കാർമേഘമായി പടർന്നു ഭൂമിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് .. അതെ അവിടം മുഴുവൻ ഇരുട്ടിൽ ….പിന്നീട് പതിവ് പോലെ വീണ്ടും സൂര്യൻ ഉദിച്ചു .. മറ്റൊരു കറുത്തവനു വേണ്ടി …