രചന : പുല്ലമ്പാറ രാജേഷ് ✍️
നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ മുഖച്ഛായയെ മാറ്റിമറിച്ച ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവം മനുഷ്യരാശിക്ക് സമ്മാനിച്ച നേട്ടങ്ങൾ ചെറുതല്ല. വിരൽത്തുമ്പിൽ ലോകം ചുറ്റിനടക്കാനും അറിവുകൾ കൈമാറാനും ആശയവിനിമയങ്ങൾ മിന്നൽവേഗത്തിലാക്കാനും ഇന്ന് സാങ്കേതികവിദ്യ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും കാർന്നുതിന്നുന്ന ഭീകരമായ കാഴ്ചയാണ് ഇന്ന് കേരളീയ സമൂഹം സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. എണ്ണൂറോ ആയിരമോ വ്യൂസിനും കുറച്ചു ലൈക്കുകൾക്കും വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻതന്നെ പണയംവെക്കുന്ന പുതിയ തലമുറ നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ലഹരിയുടെ അത്യന്തം അപകടകരമായ ഈ വഴിമാറലിനെതിരെ, കേരളമനസാക്ഷിയെ പിടിച്ചു കുലുക്കുന്ന ദുരന്തപരമ്പരകൾ അവസാനിപ്പിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
സമൂഹമാധ്യമങ്ങളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസുകളുടെയും യൂട്യൂബ് ഷോർട്‌സിന്റെയും അതിപ്രസരം ഇന്ന് ഒരു മാനസികാവസ്ഥയായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾ മാത്രം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ദൃശ്യവിസ്മയങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പായുന്ന കുട്ടികൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെയും ഭാവനയുടെയും അതിരുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്നു. ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുക, തങ്ങൾക്കൊരു പ്രത്യേക വിലാസം സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുക എന്ന അതിമോഹം ഇവരെ എത്തിക്കുന്നത് മരണത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലേക്കാണ്. തിരക്കേറിയ റോഡുകളുടെ നടുവിലും, അപകടകരമായ കൊടുംവളവുകളിലും, ആഴക്കടലിന്റെ തീരങ്ങളിലും, വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളുടെ പാറക്കെട്ടുകളിലും ക്യാമറക്കണ്ണുകൾ തുറന്നുവെച്ച് ജീവൻ പണയംവെക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം പെരുകുകയാണ്.
ഭ്രാന്തമായ ഈ പ്രവണത കേരളത്തിൽ വരുത്തിവെച്ച വിപത്തുകൾ ചില്ലറയല്ല. മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രതീക്ഷകളും സുവർണ്ണാവസരങ്ങളും നെഞ്ചിലേറ്റേണ്ട ഒരുപാട് കരളുറപ്പുള്ള ചെറുപ്പക്കാരാണ് നിമിഷനേരത്തെ ആനന്ദത്തിനും വെർച്വൽ കയ്യടികൾക്കും വേണ്ടി പൊലിഞ്ഞുപോയത്.
വാഹനം ഓടിക്കുമ്പോൾ സ്റ്റിയറിങ് വിട്ട് റീൽസ് ചിത്രീകരിക്കുന്നവരും, തീവണ്ടിയുടെ വാതിൽപ്പടിയിൽ അപകടകരമായ സ്റ്റണ്ടുകൾ കാട്ടുന്നവരും, അതിവേഗത്തിൽ പായുന്ന വാഹനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് റീൽസ് ഷൂട്ട് ചെയ്യുന്നവരും സർവസാധാരണമായിരിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ, അല്ലെങ്കിൽ റീൽസിലെ ‘പെർഫെക്ഷന്’ വേണ്ടിയുള്ള ആവേശം വരുത്തിവെക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങൾ ബാക്കി വെക്കുന്നത് കണ്ണീർ കുടിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളെയും ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുകളുള്ള ഒരു സമൂഹത്തെയുമാണ്.
എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ കുട്ടികൾ ഇത്രയേറെ അപകടം നിറഞ്ഞ ഡിജിറ്റൽ മായാവലയത്തിൽ അകപ്പെടുന്നത് എന്ന് നാം ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അംഗീകാരത്തിനായുള്ള വെമ്പലും, തങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ മുന്നിലാണെന്ന് തെളിയിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയും കൗമാര സഹജമായ മാനസികാവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ, വെർച്വൽ ലോകത്ത് ലഭിക്കുന്ന താൽക്കാലികമായ പ്രശസ്തിയാണ് യഥാർത്ഥ വിജയമെന്ന് അവർ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. റിയൽ ലൈഫിലെ സന്തോഷങ്ങളെയും കൂട്ടായ്മകളെയും അവഗണിച്ച്, റീൽസ് ലോകത്തെ വ്യാജ പ്രതിച്ഛായക്ക് പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ അവരുടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ ആരോഗ്യവും പൂർണ്ണമായും തകരുകയാണ്. ലൈക്കുകളും കമന്റുകളും കുറയുമ്പോൾ വിഷാദത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴുന്ന കുട്ടികളുടെ എണ്ണവും സമൂഹത്തിൽ ആശങ്കാജനകമായി വർദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇവിടെയാണ് മാതാപിതാക്കളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയോ ഉത്തരവാദിത്തം എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടത്. കുട്ടികളുടെ കൈകളിൽ സ്മാർട്ട് ഫോണുകൾ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകാനും അവരുടെ ഡിജിറ്റൽ ഇടങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാനും പലപ്പോഴും നാം പരാജയപ്പെടുന്നു. കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കാനും, അവരുടെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും സമയം കണ്ടെത്താത്ത തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതശൈലി അവരെ കൂടുതൽ ഏകാന്തതയിലേക്കും അതുവഴി സമൂഹമാധ്യമങ്ങളുടെ അടിമത്തത്തിലേക്കും തള്ളിവിടുന്നു. കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയിൽ തങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന സ്റ്റാറ്റസ് നിലനിർത്താൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ മടിക്കാത്ത വിധം അവർക്ക് കുടുംബപരവും സാമൂഹികവുമായ പിന്തുണ നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്.
റീൽസ് ഭ്രാന്തിന്റെ അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ കുട്ടികളെ കൈപിടിച്ചുയർത്താൻ സമൂഹം ഒന്നടങ്കം മുന്നോട്ടുവരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വെറുമൊരു വിലക്കുകളോ ആജ്ഞകളോ കൊണ്ട് മാത്രം ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനാവില്ല. മറിച്ച്, ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ച് കുട്ടികളിൽ ബോധവൽക്കരണം നടത്തുകയും, യഥാർത്ഥ ലോകത്തെ സൗഹൃദങ്ങളുടെയും കളികളുടെയും പ്രകൃതിയുടെയും സൗന്ദര്യം അവരിലേക്ക് പകർന്നുനൽകുകയും വേണം. പുസ്തകങ്ങളിലേക്കും കലാകായിക വിനോദങ്ങളിലേക്കും അവരുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിടാൻ രക്ഷിതാക്കൾക്ക് സാധിക്കണം. സോഷ്യൽ മീഡിയ എന്നത് വിനോദത്തിന്റേയോ അറിവുനേടലിന്റേയോ ഉപാധി മാത്രമാണെന്നും, അത് ഒരിക്കലും ജീവനേക്കാൾ വലുതല്ലെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവ് ഓരോ കുട്ടിയിലും വളർത്തിയെടുക്കേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്.
നമ്മുടെ വരുംതലമുറയെ ചോരനീരാക്കി വളർത്തിയെടുക്കുന്നത് വെർച്വൽ ലോകത്തെ അപ്പക്കഷണങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവനൊടുക്കാനല്ല. ഓരോ കുട്ടിയുടെയും ജീവന് കോടികളുടെ വിലയുണ്ട്. ആ ജീവനുകളെ നിമിഷനേരത്തെ പ്രശസ്തിക്കുവേണ്ടി ഹോമിക്കാൻ അനുവദിച്ചുകൂടൂ. സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലെ അനാരോഗ്യകരമായ പ്രവണതകൾക്കെതിരെ ശക്തമായ നിയമനിർമ്മാണങ്ങളും ബോധവൽക്കരണ ക്യാമ്പെയ്നുകളും സ്കൂൾതലം മുതൽ തന്നെ ശക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ക്യാമറക്കണ്ണുകൾക്കപ്പുറം സുന്ദരമായ ഒരു ജീവിതം കാത്തുകിടപ്പുണ്ടെന്ന് നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാം. അത്തരം തിരിച്ചറിവിലേക്ക് കേരളക്കരയെ നയിക്കാൻ നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഒറ്റക്കെട്ടായി കൈകോർക്കാം; റീൽസ് ഭ്രാന്തിന്റെ മരണക്കെണിയിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ പൊന്നോമനകളെ നമുക്ക് കാത്തുരക്ഷിക്കാം.
🙏
