📚 യുവതലമുറയെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വാധീനിച്ച കവിയത്രി കെ.എസ്. നന്ദിത വിട പറഞ്ഞിട്ട് 27 വർഷം.

രചന : കലാഗ്രാമം ബുക്ക് ഷെൽഫ് ✍️

പ്രണയത്തിനും മരണത്തിനും മനോഹരമായ കാവ്യഭാഷ നൽകിയ കവയിത്രിയായിരുന്ന കെ.എസ്. നന്ദിത എന്ന നന്ദിത.
1969 മെയ് 21ന് വയനാട് ജില്ലയിലെ മടക്കിമലയിൽ ശ്രീധര മേനോന്റെയും പ്രഭാവതിയുടെയും മകളായായി ജനനം. ഗവ. ഗണപത് മോഡൽ ഗേൾസ് ഹൈസ്കൂൾ, ചാലപ്പുറം, ഗുരുവായൂരപ്പൻ കോളേജ്, ഫാറൂഖ് കോളേജ്, കാലിക്കറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ്, മദർ തെരേസ വിമൻസ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി, ചെന്നൈ എന്നിവിടങ്ങളിൽ വിദ്യാഭ്യാസം.

പഠനത്തിൽ മികവ് പുലർത്തിയ നന്ദിത വയനാട് ജില്ലയിലെ തന്നെ മുട്ടിൽ WMO ആർട്സ് & സയൻസ് കോളേജിൽ അധ്യാപികയായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിൽ പോലും കോളേജിലെത്തി പാഠഭാഗങ്ങൾ സമയബന്ധിതമായി പഠിപ്പിച്ച് തീർക്കുന്ന അധ്യാപിക…. ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത് കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കുന്ന നല്ലൊരു വായനക്കാരി… വിദ്യാർത്ഥികളുമായി നല്ല സൗഹൃദം പുലർത്തിയതിനാൽ ഇടയ്ക്ക് പിണങ്ങി ക്ലാസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി പോകുന്ന ടീച്ചർ നന്ദിത
1999 ജനുവരി 17ന് സ്വയം ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു.

കല്പറ്റ ജില്ലാ സഹകരണ ബാങ്കിൽ ജനറൽ മാനേജരായിരുന്ന നന്ദിതയുടെ പിതാവ് കോഴിക്കോട്ടുകാരനായ എം.ശ്രീധര മേനോനും അമ്മ പ്രഭാവതിയും മകളുടെ മരണത്തിൽ തകർന്നുപോയി. മരണത്തിനു ശേഷം അവരുടെ ഡയറിയില്‍ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ കവിതകള്‍ ‘നന്ദിതയുടെ കവിതകള്‍’ എന്ന പേരില്‍ സമാഹാരമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. മരണത്തിനു ശേഷമാണ് നന്ദിതയിലെ എഴുത്തുകാരിയെ അടുത്ത ബന്ധുക്കള്‍ പോലും തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

ഇംഗ്ലീഷിലും മലയാളത്തിലുമായിരുന്നു നന്ദിത കവിതകളെഴുതിയിരുന്നത്. മരണശേഷം കണ്ടെടുത്ത ഡയറിക്കുറിപ്പിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയതനുസരിച്ച് 1987 ൽ ഇംഗ്ലീഷിലാണ് ആദ്യത്തെ കവിതയെഴുതിയത്.
✒️ the touch of affection
the aching need of what i sought
leaves me out of all the fairs
my mask, too fine and serene,
my smile ugly, words worthless,
the massk is torn to pieces.
still i wear a self-conscious laugh
facing the world out of its beauty
to frown with disdain…

✒️ നിന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ എന്റെ കണ്ണീരുറയുന്നതും
നിന്റെ നിർവ്വികാരതയിൽ ഞാൻ തളരുന്നതും
എന്റ് അറിവോടു കൂടിത്തന്നെയായിരുന്നു.
എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു
പക്ഷേ… ഞാൻ തടവുകാരിയായിരുന്നു
എന്റെ ചിന്തകളുടെ – (1989)
കാത്തിരിപ്പ്‌ – നിദ്ര – പ്രകൃതി – സ്വപ്നം – ഒറ്റപ്പെടൽ എന്നിവയായിരുന്നു സ്ഥിരമായി നന്ദിതയുടെ കവിതകളിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്ന പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ.
നന്ദിതയുടെ യാത്ര ജനിക്കും മൃതിക്കുമിടയിലായിരുന്നു. അതിനിടയിലൊരു വേള നന്ദിതയുടെ മുന്നിലെ വഴികൾ അവസാനിച്ചുവോ?

✒️ നീണ്ട യാത്രയുടെ ആരംഭത്തിൽ
കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരകൾ കുതിക്കുന്നു,
തീക്കൂനയിൽ ചവുട്ടി വേവുന്നു.
ഇനി നമ്മളെങ്ങോട്ട് പോകാൻ…
എനിക്കിനി മടക്കയാത്ര….(1992)
കോഴിക്കോട് ഫാറൂക്ക് കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് ജന്മദിനത്തിൽ തന്റെ സ്വകാര്യ ഡയറിയിൽ നന്ദിത കുറിച്ചിട്ട വരികൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

✒️ എന്റെ ജന്മദിനം എന്നെ അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നു
അന്ന്… ഇളം നീല വരകളുളള വെളുത്ത കടലാസ്സിൽ
നിന്റെ ചിന്തകൾ പോറി വരച്ച്
എനിക്ക് നീ ജന്മസമ്മാനം തന്നു.
തീയായിരുന്നു നിന്റെ തൂലികത്തുമ്പിൽ എന്നെ ഒരുക്കാൻ പോന്നവ
അന്ന്, തെളിച്ചമുളള പകലും
നിലാവുളള രാത്രിയുമായിരുന്നു.
ഇന്ന് സൂര്യൻ കെട്ടുപോവുകയും
നക്ഷത്രങ്ങൾ മങ്ങി പോവുകയും ചെയ്യുന്നു
കൂട്ടുകാരൊരുക്കിയ പൂച്ചെണ്ടുകൾക്കും
അനിയന്റെ ആശംസകൾക്കും
അമ്മ വിളമ്പിയ പാൽ പായസത്തിനുമിടയ്ക്ക്
ഞാൻ തിരഞ്ഞത്
നിന്റെ തൂലികയ്ക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു
നീ വലിച്ചെറിഞ്ഞ നിന്റെ തൂലിക. ഒടുവിൽ പഴയ പുസ്തകക്കെട്ടുകൾക്കിടയ്ക്കു നിന്ന്
ഞാനാ തൂലിക കണ്ടെടുത്തപ്പോൾ
അതിന്റെ തുമ്പിലെ അഗ്നി
കെട്ടുപോയിരുന്നു.’ – (1988)

വയനാട്ടിലെ മടക്കിമലയിലെ വീടിനരികിൽ അമ്മ നട്ട പവിഴമല്ലിയുടെയും പാരിജാതത്തിന്റെയും തണലിൽ നന്ദിത ഉറങ്ങുകയാണ്.. താൻ പ്രണയിച്ച മരണത്തെ പുൽകി… എന്നും തിളങ്ങിയിരുന്ന ആ കണ്ണുകൾ അടച്ച്… പതിയെ വീശുന്ന കാറ്റിനും അതിൽ താഴെ പതിക്കുന്ന പൂക്കൾക്കും ചോദിക്കാനുളളത് ഇത്ര മാത്രം.. എന്തിനായിരുന്നു?

✒️ പിന്നെ നീ മഴയാകുക
ഞാൻ കാറ്റാകാം.
നീ മാനവും ഞാൻ ഭൂമിയുമാകാം.
എന്റെ കാറ്റ് നിന്നിലലിയുമ്പോൾ
നിന്റെ മഴ എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങട്ടെ.
കാടു പൂക്കുമ്പോൾ
നമുക്ക് കടൽക്കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിന് കാതോർക്കാം… (1992).