രചന : ബദറുദീൻ പികെ ✍️
എവിടെയോ ഇന്നും
എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ മണം കിടപ്പുണ്ട്,
പഴയൊരു മുറ്റത്ത്
മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണുപോലെ.
അവിടെ അമ്മയുടെ ശബ്ദമുണ്ട്,
ചോറിന്റെ ചൂടുണ്ട്,
വാതിൽപ്പടിയിൽ കാത്തുനിന്ന
ഒരു സന്ധ്യയുടെ വെളിച്ചമുണ്ട്.
ഉമ്മറത്തെ മരച്ചില്ലകളിൽ
അന്ന് ഊഞ്ഞാലാടിയ കാറ്റ്,
ഇന്നുമെന്റെ നെഞ്ചിൽ
തീരാത്തൊരോർമ്മയായി വീശുന്നുണ്ട്.
ഞാൻ വളർന്നപ്പോൾ
വീട് ചെറുതായതല്ല,
എന്റെ ഉള്ളിലെ കുട്ടിയാണ്
പതുക്കെ വലുതായിപ്പോയത്.
ചുമരുകളിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്
പിന്നീടൊരിക്കലും
ആ പഴയ നിറം കിട്ടിയില്ല.
അമ്മയുടെ മടിയിൽ
തലവെച്ചു കരയാൻ കൊതിച്ച രാത്രികൾ
എന്റെ തലയിണ മാത്രം അറിഞ്ഞു,
ജനലിലൂടെ വന്ന കാറ്റ് മാത്രം കേട്ടു.
അകലെ നഗരത്തിന്റെ പുകപടലത്തിൽ
ഓരോ പുലരിയും മാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ,
തുരുമ്പിച്ച വരാന്തയും ആ നെയ്യാമ്പൽ കുളവും
എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
കാലം വാതിലടച്ചപ്പോൾ
താക്കോൽ എന്റെ കൈയിലായിരുന്നു,
പക്ഷേ തുറക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ
അകത്ത് ഞാൻ തന്നെയില്ലായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ ഞാൻ തിരയുന്നത്
ഒരു വീടല്ല,
ഒരിക്കൽ അവിടെ ജീവിച്ചിരുന്ന
എന്നെയാണെന്ന് മാത്രം….
