ആളുകൾ സന്തോഷിച്ചിരുന്നു.

രചന : അഫ്‌സൽ വെള്ളിപ്പറമ്പ് ✍️

പണ്ടൊക്കെ മഴ വന്നാൽ
ആളുകൾ സന്തോഷിച്ചിരുന്നു.
ഇന്ന് കറന്റ് വന്നാലും
അതേ സന്തോഷമാണ്.
കറന്റ് വരുന്നു.
അഞ്ചു മിനിറ്റ് നിൽക്കുന്നു.
പിന്നെ പോകുന്നു.
‘ഇതിനെ വൈദ്യുതി വിതരണം എന്നു വിളിക്കുന്നവർ
വലിയ പ്രതീക്ഷകളുള്ള മനുഷ്യരാണ്.’
അല്ലെങ്കിൽ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം
വളരെ ഉദാരമായി കാണുന്നവരും.
രാത്രിയിൽ കറന്റ് പോയാൽ
വീട്ടിലുള്ളവർ പരസ്പരം മുഖം നോക്കും.
അപ്പോഴാണ് ഒരു സത്യം മനസ്സിലാകുന്നത്—
വൈദ്യുതി പോയതല്ല,
സ്വകാര്യതയാണ് പോയത്!
കറന്റ് വീണ്ടും പോയി.
അടുത്ത വീട്ടിലെ കുഞ്ഞ് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു:
“അങ്കിളേ… വീണ്ടും?”
“അതെ മോളേ.
നമ്മുടെ നാട്ടിലെ കറന്റിന് പോലും
ഒരു വീട്ടിൽ അധികനേരം ഇരുന്നാൽ
ബോറടിക്കുന്നുണ്ടാവും.”
ഫാൻ നിശ്ചലമായി.
എസി സ്വപ്നത്തിലേക്ക് പോയി.
ഫ്രിഡ്ജ് തണുത്ത രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
മൊബൈൽ അവസാനത്തെ ഒരു ശതമാനവുമായി
ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം അന്വേഷിച്ചു.
ബാറ്ററി—1%.
അത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക്
ഒരു വിചിത്രമായ ആത്മബന്ധം തോന്നി.
ഞാനും മൊബൈലും ഒരേ അവസ്ഥയിൽ.
എപ്പോൾ ഓഫ് ആകുമെന്ന്
രണ്ടുപേർക്കും അറിയില്ല.
അപ്പോൾ തോന്നി—
ജീവിതവും കറന്റുപോലെയാണ്.
വന്നാൽ ആഘോഷം.
പോയാൽ പരാതി.
ഇടയ്ക്കുള്ള സമയത്ത്
നാം ബിൽ അടച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
വെളിച്ചം വരുമെന്ന്
വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട്.
“വെളിച്ചം വരുന്നതാണോ അത്ഭുതം?
അതോ വെളിച്ചമില്ലാത്തപ്പോഴും
ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണോ മനുഷ്യന്റെ വിജയം?”
വൈദ്യുതി മുടങ്ങുന്നത്
ഒരു സാങ്കേതിക പ്രശ്നം മാത്രം.
ഇരുട്ടിനോട് ഇണങ്ങിപ്പോകുന്നത്
ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നമാണ്.
പക്ഷേ കറന്റ് ദിവസവും പോകുമ്പോൾ
ഒരു ഗൗരവമുള്ള സംശയം ബാക്കിവരുന്നു:
“നമ്മൾ വൈദ്യുതിയില്ലാത്ത ഒരു കാലത്തിലേക്കാണോ
പുരോഗമിക്കുന്നത്?
അതോ—
വൈദ്യുതി
നമ്മളില്ലാത്ത ഒരു കാലത്തിലേക്കാണോ
മുന്നേറുന്നത്?”
ഇരുട്ടിൽ പോലും
ഈ ചോദ്യം കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ,
നമ്മുടെ വൈദ്യുതി പോയിട്ടില്ല.
നമ്മുടെ ബോധമാണ്
ഇനിയും തെളിയാനുള്ളത്