രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️
നിഴലുകൾ വീഴുന്നൊരാ ശാന്തമാം വീട്ടിൽ,
നിശ്ശബ്ദതതൻ വിളി കേൾക്കും തനിച്ചൊരു കുഞ്ഞ്;
കുടുംബസ്നേഹമെന്നോ അകലെയൊരു സ്വപ്നം,
ദുഃഖത്തിൻ ചുഴിയിൽ, ആ ഒഴുക്കിൽ മറയുന്നു.
അസ്വസ്ഥമാം പകലും ഉറക്കമില്ലാ രാവുകളും,
മിന്നിമങ്ങും വെളിച്ചത്തിൽ മായുന്ന പ്രതീക്ഷകൾ;
ചെറുതെങ്കിലും ധീരമാമൊരു കൊച്ചു ഹൃദയം,
ആശ്വാസത്തിനായ്, സ്നേഹത്തിനായ് കൊതിക്കുന്നു.
എങ്കിലും ഇരുളിലും തെളിയുന്നു മൃദുവായ മൊഴികൾ,
ഉള്ളിലായി വളരുന്നു പുതിയൊരു കരുത്ത്;
വേദന ചുറ്റും കൂടി കണ്ണുനീർ വീണാലും,
പ്രതീക്ഷതൻ മൃദുസ്വരം ഉത്തരം നൽകും.
ഏറ്റവും കഠിനമാം രാത്രിയിലും പോലും,
ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ചിറകടിച്ചേറും ആ കുഞ്ഞു മനസ്സ്;
ഇരുളിനപ്പുറം പുലരിയെത്തേടി അത് കുതിക്കുമ്പോൾ,
പ്രകാശപൂരിതമായൊരു നാൾ ആ ഇരുളിനെ അകറ്റും