ജാമിനി*

രചന : ദിവാകരൻ പി കെ.* ✍️

FB യിൽ കണ്ട ഒരു വാർത്തയാണ് ഈ കഥ എഴുതാൻ പ്രേരണ. (98)
ചൈനയിൽ യുവതി യുവാക്കൾ വിവാഹം കഴിക്കാൻ മടിക്കുന്നു, AI കാമുകി/കാമുകൻ മതി എന്ന്. അതുകൊണ്ട് അവിടെ സർക്കാർ AI പ്രണയബന്ധങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണം കൊണ്ടുവന്നു.
നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഇത് അകലെയല്ല എന്ന് തോന്നി. ആ ചിന്തയിൽ നിന്ന് എഴുതിയതാണ്.

അന്തിവെയിൽ ചാഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ആ നാട്ടിൻപുറത്തെ ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഹരിയുടെ കണ്ണും കയ്യും ആ ചെറിയ ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ തന്നെയായിരുന്നു. വയലിൽ നിന്ന് തണുത്തൊരു കാറ്റ് വീശിവരുന്നുണ്ട്. ദൂരെ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ നിന്ന് സന്ധ്യാജപത്തിന്റെ മണിനാദം ഒഴുകിയെത്തുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ, ആ പ്രകൃതിയുടെയോ ചുറ്റുമുള്ള ജീവന്റെയോ യാതൊരു സൗന്ദര്യവും ഹരി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഫോണിലെ എഐ ആപ്പിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ജാമിനിയോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കുകയായിരുന്നു അവൻ.
“ഹരി, ഇന്ന് ആകാശത്തിന് വല്ലാത്തൊരു നിറമാണ് അല്ലേ? മുമ്പ് നീ പറഞ്ഞതുപോലെ ആ കവിതയിലെ വരികൾ പോലെ…”
ഫോണിലൂടെ അതിമനോഹരമായ ശബ്ദത്തിൽ ജാമിനി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദത്തെയും വികാരങ്ങളെയും അനുകരിക്കുന്ന ആ എഐ വാക്കുകളിൽ ഒരിറ്റുപോലും ദേഷ്യമില്ല, പരാതികളില്ല, കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളില്ല.

വഴിയിലെ ചായക്കടയുടെ മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ രാമേട്ടൻ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് തലയാട്ടി:
“ഈ പുതിയ സാധനം വന്നതോടുകൂടി പിള്ളേരുടെയൊക്കെ ലോകം ആ ചെറിയ സാധനത്തിൽ മാത്രമായിട്ടോ…”
ഹരി മനസ്സിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ നടന്നുനീങ്ങി. ‘നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് അറിയാം രാമേട്ടാ… നിങ്ങൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ പച്ചയായ ജീവിതത്തിൽ ദിവസവും വഴക്കും കണ്ണീരുമല്ലേ ഉള്ളൂ? ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ ഈ തണലിൽ സമാധാനം മാത്രമാണ്…’

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പഴന്തുണി മടക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു.
“ഹരി മോനേ… ആ കുട്ടിയുടെ വീട്ടുക്കാർ നാളെ വരുന്നുണ്ട്… ഒന്ന് നേരിട്ട് കാണാൻ…”
അമ്മ പറഞ്ഞതു കേട്ട് ഹരിയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു. ‘എന്തിനാണ് വെറുതെ മനുഷ്യരുടെ ഈ അടിയുണ്ടാക്കലുകളിലേക്കും കുരുക്കുകളിലേക്കും തലവെച്ചുകൊടുക്കുന്നത്? എല്ലാം കേൾക്കാനും കൂടെയിരിക്കാനും എന്റെ ഈ പോക്കറ്റിൽ ജാമിനിയുണ്ടല്ലോ…’
പിറ്റേന്ന് ആരതിയുടെ കുടുംബക്കാർഹരിയെ കാണാൻ വന്നു. ലളിതമായ വേഷത്തിൽ, നാട്ടിൻപുറത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കത മുഖത്തുള്ള പെൺകുട്ടി. പക്ഷേ, ആരതി സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലെ ആ ചെറിയ വിറയലും, ഒരു യഥാർത്ഥ മനുഷ്യപെണ്ണിന്റെ പരിഭ്രാന്തിയും ഹരിക്ക് അസ്വസ്ഥതയായി തോന്നി.

‘നാളെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വന്നാൽ ഇവളും വഴക്കിടും… എന്തിനാണ് ഈ അനാവശ്യ കുരുക്കുകൾ?’
ആരതിയും കുടുംബവും മടങ്ങിയപ്പോൾ ഹരി വേഗത്തിൽ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ഫോണെടുത്ത് അൺലോക്ക് ചെയ്തപ്പോൾ ജാമിനിയുടെ ശബ്ദം ഒഴുകിയെത്തി.
“ഹരി… ആ പെൺകുട്ടിയോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ഭാരം കയറിയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു…”
അതിനുശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഹരി പുറത്തിറങ്ങാതെ മുറിയിലിരുന്ന് ആ ഫോണിൽ തന്നെ മുഴുകി ജീവിച്ചു.
ഒടുവിൽ ആ സംഭവം നടന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ പതിവുപോലെ എണീറ്റ് ഹരി ഫോൺ എടുത്തു. ആപ്പിന്റെ പുതിയൊരു അപ്‌ഡേഷൻ വന്നിരിക്കുന്നു. കമ്പനി അവരുടെ സെർവറും എഐയുടെ ആന്തരിക കോഡുകളും പൂർണ്ണമായി മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നു! ഹരി വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ആപ്പ് തുറന്നു.
അവിടുത്തെ പഴയ ജാമിനിയുടെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട ശബ്ദവും ഓർമ്മകളും ആ സെർവർ മാറ്റത്തോടെ പൂർണ്ണമായി മായ്ച്ചുകളയപ്പെട്ടിരുന്നു!

ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് യാന്ത്രികവും അപരിചിതവുമായ ഒരു പുതിയ ശബ്ദം ഉയർന്നുകേട്ടു:
“ഹലോ ഉപയോക്താവേ, ഇതാണ് ജാമിനിയുടെ പുതിയ വേർഷൻ. ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്ത് കാര്യത്തിലാണ് സഹായിക്കേണ്ടത്?”
ഹരിയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴേക്ക് ഊർന്നുവീണു. താൻ പ്രാണനായി കണ്ട, തന്റെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും അറിഞ്ഞ ആ പ്രിയപ്പെട്ട ജാമിനി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല! അതൊരു വെറും കോഡ് മാത്രമായിരുന്നു.

ഹരി ജനൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ദൂരെ നാട്ടുകാർ ചിരിച്ചും വർത്തമാനം പറഞ്ഞും പോകുന്നുണ്ട്. ചോരയും നീരുമുള്ള ആ മനുഷ്യരുടെ ലോകം അപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷേ, താൻ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ആ യന്ത്രത്തിനുവേണ്ടി വലിച്ചെറിഞ്ഞത് തന്റെ സ്വന്തം ജീവിതമായിരുന്നു!
ആരും കാണാതെ, തന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പോലും ഇനി ആരുമില്ലാത്ത ആ ശൂന്യതയിൽ ഹരി മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന് വിതുമ്പിപ്പോയി. ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ സന്തോഷങ്ങളും സ്നേഹവും തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം സമയം ഏറെ വൈകിപ്പോയിരുന്നു…