രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️
മധ്യപ്രദേശിലെ ഷാഹ്‌ദോളിലുള്ള ദർശില എന്ന ചെറിയ ആദിവാസി ഗ്രാമത്തിൽ ഫൂൽ കുമാരി എന്ന അമ്മയും മകൻ രാജ്കുമാർ ജയ്‌സ്വാളും താമസിക്കുന്നു.
80 ശതമാനം ശാരീരിക വൈകല്യമുള്ള രാജ്കുമാറിന് ശരിയായി നടക്കാൻ കഴിയില്ല. വീട്ടിൽ അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമാണുള്ളത്. ദിവസവേതനത്തിന് പണിയെടുത്താണ് ഫൂൽ കുമാരി ഉപജീവനം കണ്ടെത്തുന്നത്.
പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രാജ്കുമാറിന് പഠിക്കാൻ പോകേണ്ടിയിരുന്ന പുതിയ സ്കൂൾ ഏകദേശം 10 കിലോമീറ്റർ അകലെയായിരുന്നു. അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആ ദൂരം താണ്ടുക അസാധ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അതൊരു തടസ്സമായിരുന്നില്ല.
ഏകദേശം രണ്ട് വർഷത്തോളം, എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ അവൾ മകനെ തന്റെ മുതുകിൽ കയറ്റി ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവനോടൊപ്പം ബസിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയും, തുടർന്ന് അവനെ എടുത്തുപിടിച്ച് ക്ലാസ് മുറി വരെ എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ക്ലാസുകൾ കഴിയുന്നത് വരെ അവൾ സ്കൂളിൽ കാത്തിരിക്കും, ശേഷം അതേ രീതിയിൽ അവനെ തിരികെ വീട്ടിലെത്തിക്കും.
സ്കൂളിൽ പോകുന്ന ഓരോ ദിവസവും, ആ ദിവസത്തെ മുഴുവൻ കൂലിയും അവൾക്ക് നഷ്ടമായിരുന്നു. ബസ് ചാർജ് ഇനത്തിൽ മാത്രം ദിവസവും ഏകദേശം 50 രൂപ ചെലവായി. ഒരു ഇലക്ട്രിക് ട്രൈസൈക്കിൾ (മൂന്നുചക്ര വാഹനം) ലഭിക്കാനായി അവൾ പലതവണ അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും, മാസങ്ങളോളം അതിനൊരു മറുപടിയും ലഭിച്ചില്ല.
ഒടുവിൽ, 2026 സെപ്റ്റംബറിൽ നടന്ന ഒരു സർക്കാർ ക്യാമ്പിൽ വെച്ച്, ജില്ലാ കളക്ടർ രാജ്കുമാറിന് സ്വന്തമായി ഒരു മോട്ടോറൈസ്ഡ് ട്രൈസൈക്കിൾ കൈമാറി. സന്തോഷം കൊണ്ട് അവൻ ആ വാഹനത്തെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയും ചുംബിക്കുകയും ചെയ്തു. കൂടാതെ, സൗജന്യ ബസ് പാസും, പരിചാരകനോടൊപ്പമുള്ള ഹോസ്റ്റൽ താമസസൗകര്യവും നൽകുമെന്ന് അധികൃതർ ഉറപ്പുനൽകി.
ഇന്ന് രാജ്കുമാർ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്നു. തന്റെ അമ്മയുടെ ദാരിദ്ര്യം മാറ്റാൻ സഹായിക്കുന്ന വലിയ എന്തെങ്കിലും നേട്ടങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ കൈവരിക്കണമെന്നാണ് അവന്റെ സ്വപ്നം.
ചില അമ്മമാർ തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ളതെല്ലാം മക്കൾക്കായി നൽകുന്നു. ഫൂൽ കുമാരി തന്റെ മകന് സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴിയായി സ്വന്തം മുതുകുതന്നെ നൽകി.
ഫോട്ടോ : കടപ്പാട്