ബർണാഡ് മൊറായിസിന് നന്ദി

രചന : പി എം ഗോവിന്ദനുണ്ണി ✍️

വിയർപ്പു പുരണ്ട കൈലേസ്: സ്നേഹത്തിന്റെ അസ്തിത്വവും തൃഷ്ണയുടെ രാഷ്ട്രീയവും
മലയാള കവിതയിലെ ആധുനികാനന്തര ശൈലിയുടെ ലാവണ്യവും ദാർശനികതയും ഒത്തുചേരുന്ന രചനയാണ് പി.എം. ഗോവിന്ദനുണ്ണിയുടെ ‘വിയർപ്പു പുരണ്ട കൈലേസ്’. ഭാഷാപരമായ ലാളിത്യത്തെ ഒരു മറയായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ സങ്കീർണ്ണതകളെയും അസ്തിത്വപരമായ സംഘർഷങ്ങളെയും ഈ കവിത അനാവരണം ചെയ്യുന്നു.

അസ്തിത്വവാദത്തിന്റെ കാതലായ ഏകാന്തതയും ശൂന്യതയും കവിതയുടെ അന്തർധാരയായി വർത്തിക്കുന്നു. ആൽബേർ കമ്യുവിന്റെയും ജീൻ പോൾ സാർത്രിന്റെയും ദർശനങ്ങൾ ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. “നീ പക്ഷേ, മെത്തയിലേക്ക് വന്നില്ല” എന്ന വരി സ്നേഹബന്ധങ്ങളിലെ അപ്രാപ്യതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സാർത്ര് വിഭാവനം ചെയ്ത ‘The Other’ (അപരൻ)
എന്ന സങ്കൽപ്പമനുസരിച്ച്, നമ്മൾ എത്രതന്നെ ആഗ്രഹിച്ചാലും മറ്റൊരാൾ നമുക്ക് മുന്നിൽ ഒരു നിഗൂഢതയായി അവശേഷിക്കുന്നു. സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയുടെ സ്വതന്ത്രമായ ലോകത്തേക്ക് കടന്നുകയറാൻ കഴിയാത്ത കാമുകന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ ഇവിടെ പ്രകടമാണ്.

തൃഷ്ണയുടെ സൈക്കോ അനാലിസിസ് (Psychoanalytic Perspective)
സിഗ്മണ്ട് ഫ്രോയിഡിന്റെ ലൈംഗിക തൃഷ്ണ (Eros), മനോവിശ്ലേഷണത്തിലെ ‘അഭാവം’ (Lack) എന്നീ ആശയങ്ങൾ കവിതയിൽ നിഴലിക്കുന്നതായി കാണാൻ പ്രയാസമില്ല.
‘നഗ്നത’, ‘കുളിമുറി’ തുടങ്ങിയ ബിംബങ്ങൾ കേവലം ശാരീരിക തലത്തിനപ്പുറം മനുഷ്യന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ജാക്വിസ് ലാക്കാന്റെ സിദ്ധാന്തപ്രകാരം, മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും എന്തോ ഒന്നിന്റെ അഭാവം അനുഭവിക്കുന്നു; ആ ആഗ്രഹം (Desire) ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താനാവില്ല. “നമ്മൾ തിന്നു തീർന്നിരുന്നില്ല” എന്ന വരി ഈ അപൂർണ്ണതയെയും തീരാത്ത തൃഷ്ണയെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

ദെറിദയുടെ അപനിർമ്മാണ രീതി വഴി നോക്കിയാൽ, കവിതയിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ശുദ്ധി (Purity), അശുദ്ധി (Impurity) എന്ന ദ്വന്ദ്വത്തെ കവി ഇവിടെ അപ്രസക്തമാക്കുന്നു. കുളിച്ചു ശുദ്ധനാകാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ‘വിയർപ്പു പുരണ്ട കൈലേസ്’ ധരിക്കുന്നത് ആത്മീയവും ശാരീരികവുമായ തലങ്ങളെ കൂട്ടിയിണക്കുന്നില്ലേ എന്നു തോന്നുന്നില്ലേ? വേദനയുടെ അടയാളമായ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കാൻ വിയർപ്പിന്റെ അടയാളമായ കൈലേസ് ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, വികാരങ്ങൾ പരസ്പരം കലരുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ സംജാതമാകുന്നത്.

ടി.എസ്. എലിയറ്റ് മുന്നോട്ടുവെച്ച ‘Objective Correlative’ എന്ന ആശയത്തിന്റെ മികച്ച പ്രയോഗമാണ് ഇതിലെ ‘കൈലേസ്’. കാമുകന്റെ വിരഹവും വേദനയും വിയർപ്പും വാക്കുകളാൽ വിവരിക്കുന്നതിന് പകരം, ‘വിയർപ്പു പുരണ്ട കൈലേസ്’ എന്ന വസ്‌തുവിലൂടെ ആ വികാരങ്ങളെ വായനക്കാരിലേക്ക് സംവേദനം ചെയ്യാൻ കവിക്ക് സാധിക്കുന്നു. ചാൾസ് ബോദ്ലെയറുടെ കവിതകളിലെന്നപോലെ, നിസ്സാരമെന്നു തോന്നുന്ന വസ്തുതകൾക്ക് വലിയ വൈകാരിക ഭാവം നൽകുന്നതിൽ ഇവിടെ കവി വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പാശ്ചാത്യ കവികളായ പബ്ലോ നെരൂദയുടെ ബിംബസമ്പന്നതയും ടി.എസ്. എലിയറ്റിന്റെ ദാർശനിക ശൂന്യതയും പി.എം. ഗോവിന്ദനുണ്ണിയുടെ കവിതയിൽ ഒരുപോലെ ലയിച്ചുചേരുന്നു. കൈലേസ് ഇവിടെ ഒരു ലളിതമായ വസ്ത്രമല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും, ഉടലുകളുടെ ബന്ധത്തിന്റെയും, ഒടുവിൽ അവശേഷിക്കുന്ന വേദനയുടെയും സാക്ഷ്യപത്രമാണ്. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ പ്രപഞ്ചസത്യങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്ന ഈ കവിത മലയാളത്തിലെ ആധുനികാനന്തര കവിതാലോകത്തെ ഒരു പ്രധാന നാഴികക്കല്ലാണ് എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

വിയർപ്പു പുരണ്ട കൈലേസ്
നാലു ചുവരുകൾ
നിൻ്റെ നഗ്നത കണ്ടിട്ടുണ്ട്
എൻ്റെ കുളിപ്പുരയിൽ
നീ കുളിച്ചിട്ടുണ്ട്
എൻ്റെകിടപ്പറ
നിൻ്റെ പേരിൽ
എന്നും നെടുവീർപ്പിട്ടു
ചൂടുള്ള മീനത്തിൽ
ഒരു ദിവസം
നീ എന്നിലേക്കു വന്നു
സൂര്യനെത്തിന്നവൾ.
ഞാൻ മൃതി മണത്തു.
എൻ്റെ
അപേക്ഷയുടെ പേരിൽ
നീ കുളിച്ചു
വിയർപ്പുടുപ്പു തന്നെ ധരിച്ചു
കുഞ്ഞു കൈലേസിനെ മാത്രം
മറന്നു.
ഞാൻ നിന്നിലൂടെ
ജനലിനപ്പുറത്തേക്കുനോക്കി
ഇടിയുന്ന കൊടുമുടികൾ കണ്ടു
പൊടിഞ്ഞമർന്ന പർവ്വതം
വയലിനെ മൂടിയതു കണ്ടു
നനഞ്ഞ തുകൽ ചെരുപ്പിൻ്റെ ഗന്ധമുള്ള നിന്നെ
ഞാൻ സ്നേഹിച്ചു
നീ പക്ഷേ മെത്തയിലേക്ക് വന്നില്ല
ദൂരെയിരുന്ന് നീയെന്നെ
ഇമകൾകൊണ്ട് തലോടി
പുരികങ്ങൾ കൊണ്ടു ശാസിച്ചു
യുദ്ധവും ക്ഷാമവുമില്ലാത്ത രാഷ്ട്രം
എൻ്റെ തീന്മേശയെ നിറച്ചു
വീഞ്ഞിനു മുമ്പ്
നീ എന്നെ ചുംബിച്ചില്ല
ഞാനതിനെ വെള്ളമാക്കി
നിൻ്റെ സമക്ഷം വിളമ്പി.
ലഹരിയും കരച്ചിലും എന്നെ ബാധിച്ചു
നീ കരളെടുത്തു കടിച്ചു
ഞാൻ എല്ലിന്മേൽ കാർന്നു
വിഭവങ്ങൾ മുഴുവൻ നമ്മൾ തന്നെ തിന്നണം
ഞാൻ നിനക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും വിളമ്പി
നീ വിരലുകൾ കൊണ്ടു വിലക്കി
നിൻ്റെ മുഷിഞ്ഞ കൈലേസ്
ഞാൻ അലക്കിത്തൂക്കിയത്
അയലിന്മേൽ
പറക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും
ക്ഷമാപണം കൊണ്ട് ഒരിടവേള സൃഷ്ടിച്ച്
ഞാൻതന്നെ ചെന്ന് അതെടുക്കാം
തീനൊടുങ്ങിയാൽ നിനക്കതുകൊണ്ട്
മുഖം തുടക്കാം
നീ മറന്നിട്ടു പോയാൽ
നാളെ
ഞാനതുകൊണ്ട് എൻ്റെ കണ്ണിരു തുടയ്ക്കും
അങ്ങനെത്തന്നെയല്ലേ
അന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞത്?
അപ്പൊഴേക്കും നീ
എന്തിനാണ് പൊയ്ക്കളഞ്ഞത്?
നമ്മൾ തിന്നു തീർന്നിരുന്നില്ല
ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും
ഒന്നു കൂടി കുളിക്കാനുള്ള വിയർപ്പോടെ
നീ അരികത്തുണ്ടായിട്ടും
ഞാൻ നിന്നെ സ്പർശിക്കയും ചെയ്തില്ല
നിശ്ശബ്ദത കൂട്ടിയായിരുന്നു
അന്ന്
നമ്മൾ അന്നം ഭക്ഷിച്ചത്
എന്നിട്ടും നീ
വെയിലാറാത്ത മണ്ണിലൂടെ
എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി
കൈലേസിനെ അയലിന്മേലും
എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൻമേലും ഉപേക്ഷിച്ച്
യാത്ര പോലും പറയാതെ
വറ്റിപ്പോയതിൽപ്പിന്നെ
എൻ്റെ കണ്ണുകൾ
തീൻമേശ കണ്ടിട്ടില്ല
കുളിമുറി കണ്ടിട്ടില്ല
ഉറങ്ങിയിട്ടും ഇല്ല
ഇന്നിപ്പോൾ
പഴകിയ കൈലേസിനെ
നീയെന്നു കരുതും പോലെത്തന്നെ
നീ മടങ്ങിവരുമെന്നും
നാം ഒന്നിച്ചിരിക്കുമെന്നും
അസ്വസ്ഥയായ വേനലേ
ഞാൻ എന്നുമെന്നും കരുതുന്നു.