വിജനമായ വഴികളിൽ കാറ്റ് മാത്രം നടക്കുമ്പോൾ,
ഞാൻ നിൽക്കുന്നു —
എന്നെ തന്നെയോ നോക്കി,
അല്ലെങ്കിൽ നിശ്ശബ്ദതയെ കേൾക്കാൻ ഇരുളിൽ എന്നറിയാതെ…
നക്ഷത്രങ്ങൾ ദൂരെയെങ്കിലും തെളിയുന്നു,
പക്ഷേ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ട്
അവയെക്കാൾ അടുത്താണ്.
ഓർമ്മകൾ
അറിയാതെ വന്ന് ചുറ്റി ഇരിക്കുന്നു —
പോയവർ, പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത വാക്കുകൾ,
തിരിച്ച് വരാത്ത നിമിഷങ്ങൾ…
ഈ നിശ്ശബ്ദതയിൽ
എന്റെ ഹൃദയം മാത്രം ശബ്ദമാകുന്നു,
പറയാതെ ഒളിപ്പിച്ച
എല്ലാ കഥകളും വീണ്ടും പറയാൻ ശ്രമിച്ച്…
രാത്രി എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല,
അത് എന്നെ
എന്നോട് തന്നെ നേരിട്ട് നിർത്തുന്നു…❤️

By ivayana

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *