രചന : യൂനസ് മണത്തല✍️
രാത്രിയുടെ ഈർപ്പമേറ്റ വഴികളിൽ
മഞ്ഞവിളക്കുകളുടെ ക്ഷീണിച്ച വെളിച്ചം
താഴേക്ക് ചായ്ന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ,
ഒരു തെരുവ് നായയുടെ നിഴൽ
ചുവരുകളുടെ നീളത്തിൽ അലഞ്ഞുനടന്നു.
അതിന്റെ നടപ്പിൽ
വിശപ്പിന്റെ ക്ഷീണം മാത്രമുണ്ടായിരുന്നില്ല —
ഒരിക്കൽ
ആരുടെയോ സ്നേഹവിളിയിൽ ഉണർന്നിരുന്ന
ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ അവശിഷ്ടവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മഴതുള്ളികൾ തട്ടിയ രോമങ്ങളിൽ
പഴയൊരു വീട്ടിന്റെ മണവുണ്ടായിരുന്നു;
മറന്നുപോയ കൈത്തഴുകലുകളുടെ
മങ്ങിയ ഓർമ്മയും.
ഇപ്പോൾ
വിളിക്കാനൊരു പേരില്ല,
തിരിച്ചെത്താനൊരു മുറ്റമില്ല,
കാത്തിരിപ്പിന്റെ വെളിച്ചമുള്ള
ഒരു ജനലുപോലുമില്ല.
എങ്കിലും
നഗരത്തിന്റെ കല്ലുപോലെയുള്ള ഹൃദയങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ
അത് നടന്നു —
മനുഷ്യരെക്കാൾ കൂടുതൽ
മനുഷ്യത്തം സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്.
കല്ലെറിയുന്ന കൈകളെ കണ്ടിട്ടും
അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ
വിശ്വാസത്തിന്റെ ചെറിയൊരു തീപ്പൊരി
ഇനിയും കെടുത്തിപ്പോയിരുന്നില്ല.
കാരണം
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്
സ്നേഹം അവസാനിക്കുന്നതല്ല;
ചില ജീവികൾ
വേദനയെ പോലും
വാലാട്ടി സ്വീകരിക്കും.
ഒരു മഴരാത്രിയിൽ
ചുവരരികിൽ അതിന്റെ നിഴൽ മാത്രം
തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ വിറച്ച് കിടന്നു.
നായ എവിടെയോ
ഇരുളിന്റെ അടരുകളിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു.
പുലർച്ചെ,
ആരോ ഉപേക്ഷിച്ച അപ്പത്തിന്റെ അരികിൽ
വീണ്ടും ആ നിഴൽ കണ്ടു.
അപ്പോൾ തോന്നി —
വിശപ്പിനേക്കാൾ വലുത്
ജീവിച്ചിരിക്കാൻ ഉള്ള മോഹമല്ല,
ഒരിക്കൽ കിട്ടിയ സ്നേഹത്തെ
വീണ്ടും കണ്ടെത്താനുള്ള
ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ദീർഘയാത്രയാണ്
