രചന : സുജിമോൾ മാരാരി ✍️
രാത്രിയുടെ അവസാന പാതിയായിരുന്നു അത്…
മഴ നനഞ്ഞ കാറ്റ് മരങ്ങളിലൂടെ ഒച്ചയില്ലാതെ
ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉറക്കം വരാതെ കിടന്ന ഞാൻ,
മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഭിത്തിയിലേക്കു നോക്കി കിടന്നു.
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെ തന്നെയാണ്…
എത്ര ആളുകൾ ചുറ്റുമുണ്ടായാലും,
ചില രാത്രികൾ നമ്മളെ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെടുത്തും.
അന്ന് എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഓർമ്മവന്നത് നിന്നെയായിരുന്നു.
നീ ഒരിക്കലും വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടില്ല…
“എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാകും” എന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല…
പക്ഷേ ഞാൻ തകർന്ന ദിവസങ്ങളിൽ
എന്നെ മിണ്ടാതിരുന്ന് കേട്ട ഒരാളായിരുന്നു നീ.
അതാണ് നിന്നെ വേറിട്ടതാക്കിയത്.
എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നീ വന്നത്
ഒരു പുലരിപോലെയായിരുന്നു… ശബ്ദമില്ലാതെ…
ആർപ്പുവിളികളില്ലാതെ…
പക്ഷേ ഇരുട്ടിനെ പതുക്കെ മാറ്റിക്കൊണ്ട്…
ഒരു ദിവസം ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു:
“നിനക്കറിയാമോ… നീ എനിക്ക് ആരാണെന്ന്…?”
നീ ചിരിച്ചു. അത് മാത്രം.
ആ ചിരിയിൽ ഒരു സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വേദനകളെ അല്പസമയം മറക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ആശ്വാസം…
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്
നീയും പുലരിയും എനിക്കൊരുപോലെയാണെന്ന്.
രണ്ടും വരുന്നത് എന്റെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട സമയങ്ങളിലേക്കാണ്…
രണ്ടും ഒന്നും ചോദിക്കാറില്ല…
പക്ഷേ രണ്ടും എന്നിലെ ഇരുട്ട് അല്പം കുറച്ചിട്ട് പോകും.
പുലരി വന്നാൽ രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്ക്
ഒരു പുതിയ ദിവസത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ കിട്ടും…
നീ വന്നാൽ ഒരുപാട് തകർന്നുപോയ എന്റെ മനസ്സിന്
വീണ്ടും ജീവിക്കാമെന്നൊരു തോന്നൽ കിട്ടും.
അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നും
എല്ലാ പുലരികളിലും ഞാൻ നിന്നെ തിരയുന്നത്…
ആകാശം വെളുക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം പതിയെ പറയാറുണ്ട്
“നീയും പുലരിയും എനിക്കൊരുപോലെയാണ്…”