രചന : സുജിമോൾ മാരാരി ✍
എന്നെ അവസാനമായി ചുമന്നുപോകുന്നവരേ,
ഒരു നിമിഷം പതുക്കെ നടക്കണം
എന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഉറങ്ങുന്ന
ഒരു കാലത്തിന്റെ സ്പന്ദനമുണ്ട്..
മരണത്തിന്റെ തണുപ്പിലും
അണയാതെ കിടക്കുന്നൊരു കനൽ
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിങ്ങൾ കാണും;
അത് രക്തമല്ല
ഒരിക്കൽ എന്നെ സ്നേഹിച്ചവളുടെ
ഓർമ്മയാണ്.
അവൾ തന്നൊരു വാക്ക്
ഞാൻ ജീവിതം മുഴുവൻ സൂക്ഷിച്ചു;
കാലം പലതും കവർന്നെടുത്തിട്ടും
ആ വാക്കിന്റെ മണം മാത്രം
എന്നിൽ നിന്നും മോഷ്ടിക്കാനായില്ല.
മണ്ണിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിന് മുമ്പ്
എന്റെ കണ്ണുകൾക്കരികിൽ
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ പേര് ചൊല്ലണം;
അപ്പോൾ അടഞ്ഞുപോയ കൺപീലികൾക്കിടയിൽ
ഒരു വെളിച്ചം തെളിയാം.
എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്ന
ആ ചെറിയ ഓർമ്മയെ
മണ്ണിനടിയിലാക്കരുത്;
അത് എന്റെതല്ല
എന്നെ ഒരിക്കൽ സ്നേഹിച്ച
അവളുടെ അവസാന സമ്മാനമാണ്.
എന്റെ കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽ
ഒരു നിശ്ശബ്ദത കണ്ടാൽ,
അതിനുള്ളിൽ അവളുടെ കൈ
ഞാൻ അവസാനമായി പിടിച്ചിരുന്നതാണെന്ന്
കരുതിക്കൊള്ളണം.
വെള്ള പുതപ്പുകൊണ്ട്
എന്നെ പൊതിയുമ്പോൾ
ഒരു അരികെങ്കിലും തുറന്നുവെക്കണം
അവളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക്
എന്നിലേക്കുള്ള വഴിയടയാതിരിക്കാനാണ് .
പിന്നെ മണ്ണ് വീഴട്ടെ…
പതുക്കെ…
ശബ്ദമില്ലാതെ…
ഓരോ പിടി മണ്ണിലും
എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ അധ്യായവും
അടഞ്ഞുപോകട്ടെ.
അവസാനമായി
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പറയണം
“ഇവൻ ഇവിടെ ഇല്ല;
ഒരു പൂവിന്റെ മണമായി
അവൻ മറ്റെവിടെയോ പോയിരിക്കുന്നു…”
അവൾ ഒരിക്കൽ
എന്നെ ഓർത്തു കരയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ,
ആ കണ്ണുനീരിന്റെ അരികിൽ
ഞാൻ ഒരു തുള്ളി വെളിച്ചമായിരിക്കട്ടെ.
അവൾ ഒരിക്കൽ
ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ,
അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അറ്റത്ത്
ഞാൻ ഒരു നക്ഷത്രമായിരിക്കട്ടെ.
എന്റെ ശവകുടീരത്തിൽ
പേര് എഴുതേണ്ടതില്ല;
അവൾ ഒരിക്കൽ വിളിച്ചിരുന്ന
ആ ഒരു പേരുമാത്രം മതി.
മരണം ശരീരത്തെ മാത്രമേ
എന്നിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുപോകൂ…
അവൾ തന്ന സ്നേഹം
എന്റെ അവസാന ശ്വാസത്തിലും
എന്നോടൊപ്പം തന്നെ യാത്ര ചെയ്യും.