രചന : ലത്തീഫ് പത്തനാപുരം ✍
”മൂന്ന് വർഷമായി ഓരോ ഞായറാഴ്ചയും അയാൾ ആ കസേരയിലിരിക്കും… വരാത്ത ആ കാറും കാത്ത്!
ഓരോ ഞായറാഴ്ചയും ആ വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ ഗേറ്റിനരികിൽ രാഘവൻ നായർ ചാരുകസേരയിട്ടിരിക്കും. വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഓരോ കാറിലേക്കും പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കും.
”ഈ ഞായറാഴ്ച അവൻ വരും…” – മൂന്ന് വർഷമായി മുടങ്ങാത്ത ആ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിലെ നോവ് അവിടെയുള്ള എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. മകൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഒരു പാവം അച്ഛന്റെ വെറുമൊരു വെറുതെ കാത്തിരിപ്പ് എന്ന് എല്ലാവരും വിധിയെഴുതി.
പക്ഷേ, ആ കാത്തിരിപ്പുകൾക്കൊടുവിൽ ഒരു ഞായറാഴ്ച ആ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു കാർ വന്നുനിന്നു! അതിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയത്…
” അവസാനത്തെ ഞായറാഴ്ച “
വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ ഗേറ്റിനരികിൽ ഒരു പഴയ ചാരുകസേരയുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും രാവിലെ എട്ടുമണിയാകുമ്പോഴേക്കും രാഘവൻ നായർ ആ കസേരയിൽ വന്നിരിക്കും.
വെള്ളമുണ്ടും ഇളം നിറത്തിലുള്ള പഴയ ഷർട്ടുമാണ് വേഷം.
കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ വടി.
മടിയിൽ ഒരു പത്രവും.
പക്ഷേ അയാൾ പത്രം വായിക്കാറില്ല.
റോഡിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ് പതിവ്.
ഓരോ കാറും ഗേറ്റിന് മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അതിന്റെ പിന്നാലെ പോകും.
വിനോദ് വരുമോ എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ.
“ഈ ഞായറാഴ്ച അവൻ വരും.”
രാഘവൻ എല്ലാ ആഴ്ചയും അത് തന്നെ പറയും.
സുമയ്ക്ക് അതുകേൾക്കുമ്പോൾ ചിരിക്കാൻ കഴിയാറില്ല.
കാരണം, ആ വാക്കിന്റെ പിന്നിലെ കാത്തിരിപ്പ് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
മൂന്ന് വർഷമായി ആ മനുഷ്യൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
രാഘവന് ഒരു മകനേയുള്ളൂ.
വിനോദ്.
ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെട്ട വിനോദിനെ വളർത്തിയത് രാഘവനായിരുന്നു.
പട്ടണത്തിലെ ഒരു ചെറിയ പലചരക്ക് കട നടത്തി കിട്ടുന്ന വരുമാനം കൊണ്ടാണ് അയാൾ മകനെ പഠിപ്പിച്ചത്.
തനിക്ക് പുതിയ വസ്ത്രം വാങ്ങാതെ മകന് പുസ്തകം വാങ്ങി.
സ്വന്തം ചികിത്സ മാറ്റിവെച്ച് മകന്റെ കോളേജ് ഫീസ് അടച്ചു.
മകൻ ജോലി കിട്ടിയ ദിവസം രാഘവൻ പറഞ്ഞത് ഒറ്റ വാക്കായിരുന്നു:
“ഇനി എനിക്ക് പേടിയില്ല മോനേ.”
വിനോദ് വിവാഹം കഴിച്ചു.
ജോലി കിട്ടി.
നഗരത്തിലേക്ക് മാറി.
ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോയി.
രാഘവൻ മാത്രം പഴയ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി.
പ്രായം കൂടിയതോടെ ഓർമ്മക്കുറവും തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം അയൽവാസിയാണ് രാഘവനെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചത്.
ഡോക്ടർ വിനോദിനോട് പറഞ്ഞു:
“അച്ഛനെ ഇനി ഒറ്റയ്ക്ക് നിർത്തരുത്. എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ അച്ഛന് പോലും അറിയില്ല.”
അതിനുശേഷം കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വിനോദ് അച്ഛനെ വൃദ്ധസദനത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു.
“ഇവിടെ നല്ല പരിചരണമുണ്ട് അച്ഛാ.”
രാഘവൻ മകന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“നീ ഇടയ്ക്കൊക്കെ വരുമല്ലോ?”
വിനോദ് അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“വരും.”
അത്ര മാത്രം.
അന്ന് വിനോദ് പോയി.
പിന്നെ…
മൂന്ന് വർഷം അവൻ വന്നില്ല.
വൃദ്ധസദനത്തിലെ എല്ലാവർക്കും രാഘവന്റെ കഥ അറിയാമായിരുന്നു.
“മകൻ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ്.”
അതാണ് എല്ലാവരും പറഞ്ഞിരുന്നത്.
രാഘവനും അതുതന്നെ വിശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം ആരും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല.
രാഘവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും മുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
മരുന്ന് തീരുന്നതിന് മുമ്പേ പുതിയ മരുന്ന് എത്തും.
ഡോക്ടറെ കാണേണ്ട ദിവസങ്ങളിൽ പണം കൃത്യമായി എത്തും.
അവന് ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം ചിലപ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് വരും.
തണുപ്പുകാലത്ത് പുതിയ കമ്പിളി.
ഓണക്കാലത്ത് പുതിയ മുണ്ട്.
ഒന്നിനും രാഘവന് പണം കൊടുക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.
ഒരു ദിവസം അയാൾ സുമയോട് ചോദിച്ചു:
“മോളേ… ഇതൊക്കെ ആരാണ് നോക്കുന്നത്?”
സുമ ചിരിച്ചു.
“ഇവിടെ എല്ലാവരുടെയും കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനല്ലേ ഞങ്ങളുള്ളത്?”
രാഘവൻ വിശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ സുമയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ ചോദ്യം തങ്ങി നിന്നു.
കാരണം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അവൾക്കു മാത്രമറിയാവുന്ന ഒരു രഹസ്യം.
മാസങ്ങൾ കടന്നു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നു.
ഞായറാഴ്ചകൾ മാത്രം മാറിയില്ല.
രാഘവൻ എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ഗേറ്റിനരികിൽ വന്നിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഒരു കാർ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ വന്ന് നിർത്തിയാൽ അയാൾ പ്രതീക്ഷയോടെ എഴുന്നേൽക്കും.
പക്ഷേ കാർ മറ്റാരുടേതായിരിക്കും.
അയാൾ വീണ്ടും കസേരയിൽ ഇരിക്കും.
“അടുത്ത ഞായറാഴ്ച വരും.”
അയാൾ സ്വയം ആശ്വസിക്കും.
സുമ ചിലപ്പോൾ ദൂരെയിരുന്ന് അയാളെ നോക്കും.
അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു രഹസ്യം വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇനി അധികം കാലം ഇത് മറച്ചുവെക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഒരു ഞായറാഴ്ച.
പതിവുപോലെ രാഘവൻ ഗേറ്റിനരികിൽ ഇരുന്നു.
രാവിലെ എട്ട്.
ഒമ്പത്.
പത്ത്.
പതിനൊന്ന്.
വഴിയിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ വിനോദ് വന്നില്ല.
ഉച്ചയോടെ രാഘവൻ ക്ഷീണിച്ചു.
എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് സുമ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്.
“രാഘവേട്ടാ…”
“എന്താ മോളേ?”
സുമ കുറച്ചു നേരം അയാളെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു:
“വിനോദ് വരാത്തതിൽ അച്ഛന് വിഷമമുണ്ടോ?”
രാഘവൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“വിഷമമുണ്ടാകും… പക്ഷേ അവന് അവന്റേതായ ജീവിതമില്ലേ?”
സുമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ…”
“എന്താ?”
“ഞാൻ ഇതുവരെ പറയാതിരുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
രാഘവൻ അവളെ നോക്കി.
“എന്ത് കാര്യം?”
സുമയുടെ ശബ്ദം പതുക്കെയായി.
“അച്ഛനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന ദിവസം മുതൽ… അച്ഛന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നത് ഇവിടെയുള്ളവർ മാത്രമല്ല.”
രാഘവന്റെ മുഖത്ത് ആശയക്കുഴപ്പം.
“പിന്നെ?”
“ഒരാൾ കൂടിയുണ്ട്.”
“ആര്?”
സുമ കുറച്ചു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“അത് ആരാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ അച്ഛന് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടാകുമോ?”
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സുമ തുടർന്നു.
“അച്ഛന്റെ മരുന്ന്… ഡോക്ടറുടെ ഫീസ്… ഇവിടെ താമസിക്കുന്നതിനുള്ള പണം… അച്ഛന് വേണ്ട വസ്ത്രങ്ങൾ… ഭക്ഷണം…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി.
“ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി ഒരാൾ കൃത്യമായി നോക്കുന്നുണ്ട്.”
രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“ആരാ?”
സുമ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“വിനോദ്.”
രാഘവൻ ഞെട്ടി.
“വിനോദോ?”
“അതെ.”
അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
“അവൻ…?”
“അതെ അച്ഛാ.”
സുമയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“അവൻ നിങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല.”
രാഘവൻ ഒന്നും പറയാനാകാതെ അവളെ നോക്കി.
“പിന്നെ… എന്തിനാ എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്?”
സുമ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അച്ഛന്റെ അസുഖം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിർത്തിയാൽ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ ആരും അറിയില്ലെന്ന് അവന് പേടിയായിരുന്നു.”
രാഘവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“അവന് ജോലി… കുടുംബം… എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ.”
“അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് അച്ഛനെ ഇവിടെ നിർത്തിയത്.”
സുമ പറഞ്ഞു:
“അവന് അച്ഛനെ വീട്ടിൽ നിർത്താൻ ആഗ്രഹമില്ലാത്തതല്ല. അച്ഛന് സുരക്ഷിതമായി കഴിയണം എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ആഗ്രഹം.”
രാഘവൻ തലകുനിച്ചു.
സുമ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:
“ഒരു കാര്യം കൂടി വിനോദ് എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.”
രാഘവൻ കണ്ണുയർത്തി.
“എന്ത്?”
സുമയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.
“‘അച്ഛനോട് ഒരിക്കലും ഒന്നും പറയരുത്. ഞാൻ തന്നെ ഒരു ദിവസം വന്ന് എല്ലാം പറയാം’ എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.”
രാഘവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
“അവൻ വരുമോ മോളേ?”
സുമ ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“വരും.”
“എപ്പോൾ?”
സുമ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇനി അധികം വൈകില്ല.”
അപ്പോഴാണ് ഗേറ്റിന് പുറത്തൊരു കാർ വന്ന് നിന്നത്.
സുമ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
രാഘവൻ മാത്രം ആ കാറിലേക്ക് നോക്കി.
ഡോർ തുറന്നു.
വിനോദ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
മൂന്ന് വർഷം.
മൂന്ന് വർഷത്തിന് ശേഷം…
അച്ഛനും മകനും നേർക്കുനേർ.
വിനോദ് കുറച്ചു നിമിഷം അവിടെ നിന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
രാഘവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“വിനോദേ…”
വിനോദ് ഓടിവന്ന് അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
രാഘവൻ അവന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മകന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“വൈകിയല്ലോ മോനേ…”
വിനോദ് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ…”
രാഘവൻ അവനെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“നീ വന്നല്ലോ… അതുമതി.”
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് കാർ വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
ജാലകത്തിനരികിൽ രാഘവൻ ഇരുന്നു.
അയാൾ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
മൂന്ന് വർഷം എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും കാത്തിരുന്ന ആ ഗേറ്റ് പതുക്കെ അകന്നുപോയി.
വിനോദ് കാർ ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അച്ഛനും മകനും ഒരേ ദിശയിലേക്ക്.
മൂന്ന് വർഷം അച്ഛൻ കാത്തിരുന്ന ഞായറാഴ്ചകൾ അവസാനിച്ചു.
കാരണം…
ചിലർ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ വൃദ്ധസദനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത് മാതാപിതാക്കളെ ഉപേക്ഷിക്കാനല്ല.
അവർക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിൽ നൽകാൻ കഴിയാത്ത സുരക്ഷ നൽകാനാണ്.
പക്ഷേ ആ സത്യം…
അറിയാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു ഞായറാഴ്ച വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരും.
