രചന : ബദറുദ്ദീൻ പികെ✍️
അവൾക്കിന്ന് ചുവന്ന പൂവ് പൂക്കുന്ന ദിവസമാണ്…
അടിവയറ്റിൽ നിന്ന് മനസ്സിന്റെ ഏറ്റവും ആഴങ്ങളിലേക്ക് വരെ
നനഞ്ഞ തുണി പിഴിയുന്നതുപോലെ
വേദന ഇറങ്ങിവരുന്ന ദിവസം…
എന്നിട്ടും വീട്ടിൽ ആദ്യമുണരുന്നത് അവളാണ്.
മക്കളുടെ വിശപ്പിന് അടുക്കളയിൽ തീ കൊളുത്തുന്നതും അവൾ,
ഭർത്താവിന്റെ കുപ്പായത്തിലെ ചുളിവുകൾ നേരെയാക്കുന്നതും അവൾ…
സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ വേദനയുടെ ചുളിവുകൾ മാത്രം
ആരും കാണാതിരിക്കാൻ
ഒരു പുഞ്ചിരിക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കും അവൾ…
ഒരു നിമിഷം അടുക്കളച്ചുവരിൽ ചാരിനിന്ന്
കണ്ണുകളടച്ച് വയറിനെ ചേർത്തുപിടിക്കും…
പക്ഷേ “എന്താ അമ്മേ പതുക്കെ നടക്കുന്നത്?”
എന്ന് മകൻ ചോദിച്ചാൽ,
“ഒന്നുമില്ല മോനേ…
കാല് ചെറുതായൊന്ന് വേദനിക്കുന്നു…”
എന്ന് പറഞ്ഞ്
ഒരു ചെറിയ കള്ളത്തിനുള്ളിൽ
ഒരു സ്ത്രീയുടെ വലിയ വേദന
നിശ്ശബ്ദമായി ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കും…
“ചായ വൈകിയോ?”
എന്നൊരു ചോദ്യത്തിനുമുന്നിൽ പോലും
അവൾ ദേഷ്യപ്പെടുന്നില്ല…
കാരണം മനസ്സിലാക്കാത്തവരോട്
വേദനയുടെ ഭാഷ പറഞ്ഞിട്ട്
എന്ത് കാര്യം…
ഓരോ മാസവും ഒരു ജീവന്റെ വരവിനായി
സ്വന്തം ശരീരം ഒരുക്കി
പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തிருந்து
വീണ്ടും സ്വയം അടഞ്ഞുപോകുന്ന
ഈ അത്ഭുതത്തെ
എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാകണമെന്നില്ല…
അവൾക്ക് വിലക്കുകളുണ്ട്…
അശുദ്ധയെന്ന് വിളിക്കുന്ന ദിവസങ്ങൾ…
പക്ഷേ അത്ഭുതം നോക്കൂ,
അവൾ മാറിനിന്നാൽ നിശ്ചലമാകുന്ന വീടാണത്…
തൊടരുതെന്ന് പറയുന്ന കൈകളാണ്
മക്കളുടെ നെറ്റിയിലെ പനിയെ
തണുപ്പിച്ചിരുന്നത്…
അശുദ്ധയെന്ന് വിളിക്കുന്ന അതേ ഉടലിൽ നിന്നാണ്
ഒരുനാൾ ഒരു മനുഷ്യജീവന്റെ
ആദ്യത്തെ തുടിപ്പ് പിറക്കുന്നത്…
പറയൂ…
അവൾ ശരിക്കും അശുദ്ധയാണോ?
അതോ ഓരോ മാസവും
ഒരു ജീവനെ സ്വീകരിക്കാൻ
സ്വന്തം ശരീരത്തെ ഒരുക്കി
പ്രകൃതി നൽകുന്ന
ചുവന്നൊരു പൂവാണോ അവൾ?
രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ
അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കും…
അവിടെ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ
നിശ്ശബ്ദമായി തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടാകും…
അപ്പോൾ അവൾ ഓർക്കും,
ചന്ദ്രനും താനും തമ്മിൽ
വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ലെന്ന്…
ചന്ദ്രൻ തേയുന്നു,
വീണ്ടും നിറയുന്നു…
അവൾ വേദനിക്കുന്നു,
വീണ്ടും പുഞ്ചിരിക്കുന്നു…
അടിവയറ്റിലെ ഈ നീറ്റൽ
ഒരു ശാപമല്ല…
അതൊരു സ്ത്രീയുടെ ശക്തിയാണ്…
ജീവനെ പേറാൻ കഴിയുന്ന
ഒരു ഉടലിന് മാത്രം
പ്രകൃതി നൽകിയ
നിശ്ശബ്ദമായൊരു അടയാളം…
ഓരോ മാസവും
വേദനയിലൂടെ വീണ്ടും വീണ്ടും പൂക്കുന്ന
ഒരു ചുവന്ന പൂവ്…
