ഒരേയൊരു തീരം

രചന : ആർ.സുകുമാരൻ തൊടുപുഴ ✍️

“അവസാനം, ഒരു മനുഷ്യനെ
സംബന്ധിച്ച് രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ
മാത്രമാണ് പ്രസക്തമായിരിക്കുന്നത്.
കുടുംബത്തിൻ്റെ സ്നേഹവും
മനസ്സിലാക്കലുമാണത് “
റിച്ചാർഡ് ഇ. ബൈർഡ്
റിച്ചാർഡ് ഇവലിൻ ബൈർഡ്
(1888–1957) അമേരിക്കൻ
നാവിക ഉദ്യോഗസ്ഥനും
വ്യോമയാത്രികനും ധ്രുവ
പര്യവേക്ഷകനുമായിരുന്നു.
ഉത്തരധ്രുവത്തിലും
ദക്ഷിണധ്രുവത്തിലും നടത്തിയ വ്യോമപര്യവേക്ഷണങ്ങളിലൂടെയാണ് അദ്ദേഹം ലോകപ്രശസ്തനായത്.
അന്റാർട്ടിക്കിലെ അത്യന്തം
ഏകാന്തമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ
കഴിഞ്ഞ അനുഭവങ്ങൾ
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതമൂല്യ
ങ്ങളെ തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു.
ഒടുവിൽ പ്രശസ്തിയും
സാഹസികതയും നേട്ടങ്ങളുമെല്ലാം കടന്നുപോയി കുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിനും മനസ്സിലാക്കലി
നുമാണ് യഥാർത്ഥ മൂല്യമെന്ന്
അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
തിരിച്ചെത്തേണ്ട

ഒരേയൊരു തീരം

ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു
ഭാഗം നാം ഓടിത്തീർക്കുന്നത്
എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന്
പലപ്പോഴും അറിയാറില്ല.
നേട്ടങ്ങളുടെ പിന്നാലെ,
പേരിന്റെ പിന്നാലെ,
പ്രശസ്തിയുടെ പിന്നാലെ,
നമ്മുടേതെന്ന് കരുതിയ ചെറിയതും വലുതുമായ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പിന്നാലെ…
അങ്ങനെ ഓടിയോടി
പോകുമ്പോൾ, വഴിയരികിൽ
നിശ്ശബ്ദമായി നമ്മെ കാത്തുനിന്ന
ചില സ്നേഹങ്ങളെ നാം അറിയാതെ
തന്നെ പിന്നിലാക്കി പോകുന്നു.
പക്ഷേ, ജീവിതം
ഒരിക്കൽ നമ്മെ തിരക്കുകളില്ലാത്ത
ഒരു സന്ധ്യയിൽ നിശ്ശബ്ദതയുടെ മുറിയിലിരുത്തും.
അപ്പോൾ,
പിന്നിലേക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞു
നോക്കുമ്പോൾ കൈയിൽ
ശേഷിക്കുന്നത് നാം നേടിയെടു
ത്തതിന്റെ കണക്കുകളല്ല;നമ്മെ കാത്തിരുന്ന ചില ഹൃദയങ്ങളുടെ ചൂടായിരിക്കും.
എന്റെ ജീവിതത്തിലും
അത്തരം ചില സന്ധ്യകൾ
കടന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്.
കാലം മുന്നോട്ടുപോകുന്തോറും
ഒരിക്കൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന
പല മുഖങ്ങളും ഓർമ്മകളുടെ
മഞ്ഞിൽ മറയുന്നു.
ഒരിക്കൽ ചിരികളാൽ
നിറഞ്ഞിരുന്ന വീടുകളും മുറ്റങ്ങളും
ഇന്ന് ഓർമ്മയുടെ ജനാലയ്ക്കപ്പുറം
കാണുന്ന പഴയ കാഴ്ചകളാകുന്നു.
ശരീരത്തിന്റെ വേഗം
കുറയുമ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ
അർത്ഥം അത്ഭുതകരമായി തെളിഞ്ഞുവരുന്നു.
അപ്പോഴാണ്
മനസ്സിലാകുന്നത്:
നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്ന
ഒരാൾ അരികിലുണ്ടെന്നത്
തന്നെ ഒരു വലിയ അനുഗ്രഹ
മാണെന്ന്.
നമ്മുടെ വിജയങ്ങൾക്ക്
കൈയടിക്കുന്നവരേക്കാൾ
നമ്മുടെ പരാജയങ്ങളിൽ
മിണ്ടാതെ തോളോടു തോൾ
ചേർന്നുനിൽക്കുന്നവർ…
നമ്മുടെ വാക്കുകൾക്കപ്പുറം
നമ്മുടെ മൗനം വായിച്ചെടുക്കുന്നവർ…
ചിരിയുടെ പിന്നിൽ
ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നനവ് മറ്റാരും
കാണാതെ തിരിച്ചറിയുന്നവർ…
അവരാണ് ജീവിതം
നമുക്കായി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച
ഏറ്റവും വിലയേറിയ സമ്പാദ്യം.
പ്രായം കൂടുന്തോറും
വീടിന്റെ വലിപ്പമല്ല,അതിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ കെട്ടിക്കിട
ക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടാണ്
പ്രധാനമാകുന്നത്.
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ
നീണ്ട ഇടവഴികളിലൂടെ
നടന്ന് ക്ഷീണിച്ചെത്തുമ്പോൾ
തുറന്നുകാണുന്ന ഒരു വാതിലുണ്ട്,
കുടുംബം എന്ന
പേരുള്ള ആ ചെറിയ
ലോകത്തിന്റെ വാതിൽ.
അവിടെ
നമ്മുടെ നേട്ടങ്ങൾക്ക്
അളവുകോലുകളില്ല.നമ്മുടെ പരാജയങ്ങൾക്ക് വിധികളില്ല.
നമ്മുടെ കുറവുകൾക്ക്
കുറ്റപത്രങ്ങളില്ല.പകരം,
നമ്മുടെ തളർച്ചകളെപ്പോലും
സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന
ഒരു നിശ്ശബ്ദ ഉറപ്പുണ്ടാകും.
“നീ എങ്ങനെയാണോ,
അങ്ങനെ തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്.”
എത്ര വലിയൊരു
ആശ്വാസമാണത്!
ലോകം മുഴുവൻ നമ്മെ
അറിയാതെ പോയാലും
പരിഭവിക്കേണ്ടതില്ല.
നമ്മുടെ സ്വന്തം മനുഷ്യരിൽ
ഒരാൾ എങ്കിലും നമ്മുടെ
ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഷ
വായിച്ചാൽ മതി.
റിച്ചാർഡ് ഇ. ബൈർഡിന്റെ
വാക്കുകൾ അപ്പോഴാണ്
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ദൂരമണി
പോലെ മുഴങ്ങുന്നത്.
ഒടുവിൽ ഒരു മനുഷ്യനെ
സംബന്ധിച്ച് രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ
മാത്രമാണ് പ്രസക്തമായിരിക്കുന്നത്;
കുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹവും
മനസ്സിലാക്കലും.
ജീവിതം നമ്മെ
എത്ര ദൂരങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയാലും,എത്ര
ഉയരങ്ങൾ കാണിച്ചുതന്നാലും,
ഒടുവിൽ തിരിച്ചെത്തേണ്ടത്
അവിടേക്കുതന്നെയാണ്.
നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്ന
ആ സ്നേഹത്തിന്റെ തീരത്തേക്ക്.
കാരണം,ലോകം മുഴുവൻ നമ്മുടെ
പേര് ഓർത്തുവെച്ചേക്കാം;
പക്ഷേ,നമ്മുടെ കണ്ണിലെ
നനവ് വായിച്ചെടുക്കുന്ന
ചില ഹൃദയങ്ങളാണ് നമ്മുടെ
യഥാർത്ഥ വീട്.
ഒടുവിൽ മനുഷ്യൻ
തന്റെ ദീർഘമായ യാത്ര
അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്
ഒരു വലിയ കൊട്ടാരത്തിന്റെ
നിഴലിലല്ല,തന്നെ സ്നേഹിച്ച
കുറച്ച് ഹൃദയങ്ങളുടെ ചൂടിലാണ്.
അവിടെയാണ് എല്ലാ
യാത്രകളും ശാന്തമാകുന്നത്.
അവിടെയാണ് മനുഷ്യൻ ഒടുവിൽ
സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തുന്നത്.