രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️
സന്ധ്യയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, നിഴലുകൾ നൃത്തം ചെയ്യവേ
മുതിർന്നവരുടെ മനസ്സ് ഇന്നലെകളുടെ ഓർമ്മകളിൽ അലയുന്നു
ഊർജ്ജസ്വലരായ യുവജനക്കൂട്ടത്തെ അവർ നോക്കിനിൽക്കുന്നു
നിരാശയോടെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട്, ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ അവർ പറയുന്നു:
“തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുള്ള ഈ ചെറുപ്പക്കാർ…
അവരുടെ ചിന്തകൾ പ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞുപോലെ ക്ഷണികമാണ്
ആവേശത്തോടെ അവർ താൽക്കാലികമായ പ്രവണതകളെ പിന്തുടരുന്നു
ശ്രദ്ധാശൈഥില്യത്തിലും അധഃപതിച്ച ലോകത്തിലും അവരുടെ വിവേകം നഷ്ടപ്പെടുന്നു”
അവരുടെ വാക്കുകളിൽ ആഴത്തിലുള്ള നിരാശ നിഴലിക്കുന്നു
“സ്നേഹവും കരുതലും അപൂർവ്വമായപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ തകർന്നുപോയി?”
കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെയും ലോകത്തിന്റെ അധഃപതനത്തെയും അവർ ഓർത്ത് വിലപിക്കുന്നു
ഓരോ പുതിയ ദിവസത്തിലും യുവത്വത്തിന്റെ വന്യമായ സ്വപ്നങ്ങൾ അലിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ
എന്നാൽ എന്തൊരു വൈരുദ്ധ്യം! മുതിർന്നവരുടെ ഉറച്ച കൈകളാണ്
ഇന്ന് യുവാക്കൾ നിൽക്കുന്ന ഈ ലോകത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയത്
പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും സംഘർഷങ്ങളിലൂടെയും അവർ വഴികൾ വെട്ടിത്തുറന്നു
അവരുടെ ത്യാഗങ്ങൾ ഈ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ സഹായിച്ചു
എങ്കിലും, മുതിർന്നവരുടെ ആ അസാധാരണമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ യുവാക്കൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു
ജീവിതത്തിന്റെ ദുഷ്കരമായ ഇരുളിലൂടെ അവർ എങ്ങനെ മുന്നേറി?
വർഷങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനത്താൽ മിനുക്കിയെടുത്ത വിവേകവും ബുദ്ധിയും
മൃദുവായ മണ്ണുപോലുള്ള അവരുടെ സ്നേഹവും ക്ഷമയും
തെറ്റിദ്ധാരണകൾ തോന്നാമെങ്കിലും, മുതിർന്നവരുടെ ചിന്തകൾ അർത്ഥവത്താണ്
അവരുടെ സ്വപ്നത്തിനുള്ളിൽ പക്വതയാർന്ന ഒരു ഹൃദയം തുടിക്കുന്നു
കഥകൾ പങ്കുവെക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടെ സൂക്ഷിപ്പുകാരാണവർ
അവരുടെ സൗമ്യമായ ശൈലിയിൽ അറിവിന്റെ വലിയൊരു സമ്പത്തുണ്ട്
എങ്കിലും ആ രണ്ട് ലോകങ്ങളും തമ്മിൽ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഒരു പോരാട്ടം നടക്കുന്നു
യുവത്വത്തിന്റെ ശബ്ദവും മുതിർന്നവരുടെ വിവേകവും ഒത്തുചേരുമ്പോൾ
തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ അവ്യക്തമായ കടലിൽ ഇരുപക്ഷവും അലയുന്നു
മുതിർന്നവരുടെ യുവത്വകാലം സ്വതന്ത്രമായ നൃത്തം പോലെ…
എങ്കിലും, ആ ഭിന്നതകൾക്കിടയിലും സ്നേഹം നിലനിൽക്കുന്നു
യുവത്വവും മുതിർന്നവരുടെ അഭിമാനവും തമ്മിലുള്ള ഒരു ബന്ധം.