രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️
കാലങ്ങൾക്കു പുറകിലെ നവംബർ മാസത്തിൽ,
ലോകത്തിന്റെ ശ്വാസം പെട്ടെന്നൊന്നു നിലച്ചുപോയി;
ഇന്ധനക്കുഴലുകൾ അടയ്ക്കപ്പെട്ടു, സംഭരണികൾ വറ്റി,
ഒരു വാഹനം പോലും നിരത്തിലിറങ്ങിയില്ല;
പകൽനേരത്ത് തിരക്കേറിയ അരുവിപോലെ
ഒഴുകിയിരുന്ന നാലുവരിപ്പാത—
ഒരു യക്ഷിക്കഥയിലെ ചുംബനത്താലെന്നപോലെ—
നിശ്ചലമായിപ്പോയി.
എങ്കിലും, ആ ആശങ്ക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും
വാഹനങ്ങളൊഴിഞ്ഞ സ്വപ്നത്തിലേക്കും വഴിമാറി,
നമ്മൾ പാലങ്ങളിലൂടെ നടന്നു—
അതൊരു സ്വപ്നതുല്യമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു—
റോഡ് ഡിവൈഡറുകളിൽ റോളർ സ്‌കേറ്റുകളുമായും
പിക്‌നിക്കുകളുമായും സമയം ചെലവഴിച്ചു,
ഹോൺ മുഴക്കമോ ബ്രേക്ക് ഇടുന്ന ശബ്ദമോ
ടയറുകളുടെ ഉരച്ചിലോ കേട്ടില്ല;
കോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്ന് റോഡ് മോചിതമായി,
നടക്കുമ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തുകൂട്ടിയ
ഒരു ചരിത്രദിനമായിരുന്നു അത്.
ഇന്ന്, ഇന്ധന പമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ,
ഞെട്ടലോടെയും നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ടും
നമ്മൾ ആ ഡിജിറ്റൽ മീറ്ററിലേക്ക് നോക്കുന്നു;
അക്കങ്ങൾ അതിവേഗം കുതിച്ചുയരുന്നു,
അധികം വില—എന്നിട്ടും നമ്മൾ ടാങ്ക് നിറയ്ക്കുന്നു;
ഇന്ന് ടാങ്ക് നിറയ്ക്കുന്നവർ തങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് പ്രകടമാക്കുന്നു,
നഗരത്തിൽ ഒരു രാജാവിനെപ്പോലെ,
ആഢ്യത്വത്തോടെ വാഹനം പാർക്ക് ചെയ്യുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവിലൂടെ നടപ്പിലാക്കിയ കാര്യം,
ഇന്ന് നമ്മുടെ കൈവശമുള്ള പണത്തിന്റെ
അളവനുസരിച്ചാണ് തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്;
റോഡുകൾ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു, നിശ്ശബ്ദത തിരിച്ചെത്തുന്നു,
നമ്മൾ ജീവിതനിലവാരം കുറയ്ക്കുന്നു—
ലളിതമായ ജീവിതം ഗുണകരമാകുന്നു;
പഴയകാലത്തെ ഇന്ധനക്ഷാമമായാലും
ഇന്നത്തെ വിലക്കയറ്റമായാലും,
അവസാനം നമ്മൾ കാൽനടയാത്രക്കാരായി മാറുന്നു,
വീടിനു ചുറ്റും വെറുതെ നടക്കുന്നു.
ചിലർ സൈക്കിളുകൾ എടുത്ത് ചെയിനിൽ എണ്ണ പുരട്ടുന്നു,
ഓരോ പണിയും ലാഭിക്കാനും
സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒഴിവാക്കാനും;
പ്രിയപ്പെട്ട ലോഹസമ്പത്തായ
കാർ പോലും അവർ വിറ്റൊഴിക്കുന്നു,
കാരണം ഈ വർഷം വാഹനം
ഓടിക്കുന്നത് ദുരിതം മാത്രമേ സമ്മാനിക്കൂ.
ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധി മറ്റൊരു
രൂപത്തിലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്,
ചെലവുകൾ കുതിച്ചുയരുമ്പോൾ
സമ്പാദിക്കാൻ നമ്മളെ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു.