രചന : ജയരാജ്‌ പുതുമഠം. ✍️
കാര്യക്ഷമതയുടെ വികലഭാവങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്വബോധത്തിന്റെ അഭാവവും ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള വിശ്വാസത്തെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒരവസ്ഥയിലേക്കാണ് ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം എത്തിനിൽക്കുന്നതെന്ന ആശങ്ക ഇന്ന് ശക്തമാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ നിഷ്പക്ഷത ഉറപ്പാക്കേണ്ട ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ച് പൊതുസമൂഹത്തിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നത് അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ട വിഷയമാണ്.
സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയിട്ട് എട്ട് പതിറ്റാണ്ടോളം പിന്നിടുമ്പോഴേക്കും, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളായ സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, സുതാര്യത, ഉത്തരവാദിത്വം, ജനവിധിയോടുള്ള ബഹുമാനം എന്നിവ പലപ്പോഴും അധികാരരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്ക് പിന്നിലാകുന്ന കാഴ്ചയാണ് നമുക്ക് കാണേണ്ടിവരുന്നത്.
ജനങ്ങളുടെ വോട്ടാണ് ഭരണാധികാരിയെ നിശ്ചയിക്കേണ്ടത്.
അധികാരലാഭത്തിനായി ജനവിധിയെ വളച്ചൊടിക്കുന്ന ഏതൊരു ശ്രമവും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനോടുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ്.
വോട്ടർപട്ടികയുടെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ഉയരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഓരോ പൗരന്റെയും വോട്ട് സുരക്ഷിതമാണെന്നും ഓരോ യോഗ്യനായ വോട്ടർക്കും തന്റെ അവകാശം വിനിയോഗിക്കാൻ അവസരമുണ്ടെന്നും ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെയും പ്രാഥമിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. ഒരു വോട്ടിന്റെ വില പോലും കുറയുന്ന നിമിഷം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ ഒരു വിള്ളൽ വീഴുകയാണ്. ലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയാവകാശം നിർണയിക്കുന്ന രേഖകളിൽ ചെറിയൊരു പിഴവുപോലും ഉണ്ടാകരുത്. കൃത്രിമത്വത്തിനോ ഇടപെടലിനോ അവസരം നൽകുന്ന സാഹചര്യം അതിലും ഗുരുതരമാണ്.
പൊതുമണ്ഡല വ്യവഹാരങ്ങളുടെ നിരർത്ഥകത.
ജനാധിപത്യം വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന ചടങ്ങിന്റെ പേരല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സ്വതന്ത്രവും നീതിപൂർവവുമാകണം. ജനവിധി ഭയമില്ലാതെയും സമ്മർദ്ദമില്ലാതെയും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടണം. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരും അധികാരത്തിന് പുറത്തുള്ളവരും ഒരേ നിയമത്തിനു മുന്നിൽ തുല്യരായിരിക്കണം. ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ അധികാരത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളായി മാറുന്നുവെന്ന സംശയം ജനങ്ങളിൽ വളരുന്നിടത്ത്, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്തായ വിശ്വാസം തന്നെയാണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ തലസ്ഥാന നഗരിയിൽ അരങ്ങേറുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംഭവവികാസങ്ങളെ വെറും നാടകമെന്നോ സർക്കസ്സെന്നോ വിശേഷിപ്പിച്ച് കടന്നുപോകാൻ കഴിയില്ല.
അവിടെ നടക്കുന്ന ഓരോ സംഭവവും രാജ്യത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ ആരോഗ്യത്തിന്റെ ഒരു സൂചകമായി വായിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അധികാരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഭാഗമായേക്കാം. എന്നാൽ അധികാരം നിലനിർത്തുന്നതിനായി ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത തന്നെ പണയംവയ്ക്കുന്ന സാഹചര്യം ഒരിക്കലും സ്വാഭാവികമല്ല.
മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ സമാധിക്ക് മുന്നിൽ നാം പലപ്പോഴും സത്യത്തിന്റെയും അഹിംസയുടെയും ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളുടെയും പേരിൽ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നവരാണ്.
എന്നാൽ അതേ ഗാന്ധിസമാധിയുടെ മണ്ണിൽ ചോര ചിന്തിയാൽ, അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ആരുടേതായിരിക്കും? ഒരു വ്യക്തിയുടെയോ ഒരു പാർട്ടിയുടെയോ മാത്രം അല്ല. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളെ മറന്നുപോകുന്ന മുഴുവൻ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തോടുമുള്ള ഒരു ചോദ്യം തന്നെയായിരിക്കും അത്.
ഗാന്ധിജി സ്വപ്നം കണ്ട ഇന്ത്യയിൽ അധികാരം ജനങ്ങളുടെ സേവനത്തിനുള്ള ഉപാധിയായിരുന്നു, അധികാരത്തിനുവേണ്ടി ജനങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആയുധമല്ല. ജനവിധിയെ ആദരിക്കുക, എതിരഭിപ്രായത്തെ സഹിക്കുക, സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കുക, സത്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ സൗകര്യത്തിന് അനുസരിച്ച് വളച്ചൊടിക്കാതിരിക്കുക ഇവയൊക്കെയാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സൂക്തങ്ങൾ.
ആ സൂക്തങ്ങൾ മറക്കുന്ന ഭരണകർത്താക്കളെക്കാൾ അപകടകരം, അവ മറക്കപ്പെടുന്നതിനെ സ്വാഭാവികമായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ്.
അതിനാൽ ചോദിക്കേണ്ടത് ആരാണ് അധികാരത്തിലെത്തിയത് എന്നുമാത്രമല്ല.
എങ്ങനെയാണ് അധികാരത്തിലെത്തിയത്?
ആരുടേതാണ് ജനവിധി?
ആ വോട്ട് സുരക്ഷിതമായിരുന്നോ?
ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായിരുന്നോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് സത്യസന്ധമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം മാത്രമേ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം ശക്തമാണെന്ന് നമുക്ക് പറയാനാകൂ.
ജനാധിപത്യം ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് തകരുകയില്ല.
ചെറിയ വിട്ടുവീഴ്ചകളിലൂടെയാണ് അതിന്റെ ക്ഷയം ആരംഭിക്കുന്നത്.
ഇത് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു സാധാരണ തർക്കമായി മാത്രം കാണാൻ പാടില്ല. ഇത് ജനാധിപത്യം ആരുടെ കൈകളിലാണ് സുരക്ഷിതമെന്നുള്ള അടിസ്ഥാന ചോദ്യമാണ് ഉയർത്തുന്നത്.
ഗാന്ധിസമാധിയിൽ ചോര ചിന്താതിരിക്കണമെങ്കിൽ, ആദ്യം ചോര ചിന്താൻ ഇടയാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം അവസാനിക്കണം.
ജനവിധിയെ ബഹുമാനിക്കാനും ഭരണഘടനയെ സംരക്ഷിക്കാനും സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും തയ്യാറാകണം.
അല്ലെങ്കിൽ ചരിത്രം ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചേക്കാം:
“ജനാധിപത്യസൂക്തങ്ങൾ എഴുതിവെച്ച രാജ്യം, അവ മറന്ന ഭരണകർത്താക്കളെ എന്തുകൊണ്ട് ചോദ്യം ചെയ്തില്ല?”
