രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️
ആയുധപൂജയുടെ സന്ധ്യയിൽ
വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിലവിളക്കുകൾ
നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ നിരന്നുനിന്നു;
മഞ്ഞളിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും മണം
കാറ്റിന്റെ കൈപിടിച്ച് അകത്തേക്ക് വന്നു.
പണിയായുധങ്ങൾ—
ചുറ്റികയും അരിവാളും,
പുസ്തകവും പേനയും,
വീണയും തുന്നൽസൂചിയും—
ഒരു ദിവസത്തേക്ക് മൗനം ധരിച്ചു,
തങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ നെറ്റിയിൽ
പൂക്കൾ ചൂടി.
കൈകളുടെ കരുത്തിന് നന്ദി പറയുന്ന ദിവസം;
വിയർപ്പിന്റെ തുള്ളികൾക്കും
വിജയത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടെന്ന്
നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ദിവസം.
അന്ന് രാത്രി,
പൂജാമുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ
പുസ്തകങ്ങൾ ഉറങ്ങി—
പക്ഷേ അവയുടെ താളുകൾക്കുള്ളിൽ
അക്ഷരങ്ങൾ കണ്ണുതുറന്നിരുന്നു.
പുലരിയുടെ ആദ്യവെളിച്ചം
കിഴക്കേ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ,
മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പുല്ലിൻ തുമ്പിൽ
ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളായി മിന്നി.
കിളികൾ പാടിയ സ്വരങ്ങളിൽ
പുതിയൊരു പാഠം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
വിദ്യാരംഭത്തിന്റെ നേരം.
കുഞ്ഞിന്റെ കൈയിൽ
മുതിർന്നൊരു കൈ ചേർന്നു—
സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടുള്ള വിരലുകൾ
അരിമണൽ നിറച്ച തളികയിലേക്ക്
മൃദുവായി വഴികാട്ടി.
ആദ്യമായി വരച്ചത്
വലിയൊരു വാക്കായിരുന്നില്ല;
ഒരു ചെറു വളവ്,
ഒരു നേർത്ത രേഖ,
ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് കൈയിലേക്ക്
ഒഴുകിയെത്തിയൊരു തുടക്കം.
“ഹരി ശ്രീ…”
മന്ത്രത്തിന്റെ മൃദുസ്വരം
മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു;
കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകളിൽ
വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം
ഒരു പുതിയ ലോകം വരച്ചു.
അക്ഷരമേ,
നീ വെറും വരയല്ല—
അറിയാത്ത വഴികളിൽ
കൈപിടിച്ചു നടത്താൻ
മനുഷ്യൻ കണ്ടുപിടിച്ച
ചെറിയൊരു ദീപമാണ്.
നീ തുറക്കുന്ന വാതിലുകൾക്കപ്പുറം
കഥകളുണ്ട്, കണക്കുകളുണ്ട്,
കടലിന്റെ ആഴവും ആകാശത്തിന്റെ ഉയരവും;
മനുഷ്യർ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളും
ഇനിയും കാണാനുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും.
ഒരു അക്ഷരത്തിൽ തുടങ്ങുന്നു
ഒരു വാക്കിന്റെ യാത്ര;
ഒരു വാക്കിൽ തുടങ്ങുന്നു
ഒരു ചിന്തയുടെ ചിറക്;
ഒരു ചിന്തയിൽ നിന്നാണ്
പുതിയൊരു ലോകം പിറക്കുന്നത്.
ഇന്നലെ പൂക്കൾ ചൂടിയ ആയുധങ്ങൾ
ഇന്ന് വീണ്ടും കൈകളിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു—
പക്ഷേ അവയുടെ അർത്ഥം മാറിയിരിക്കുന്നു.
ചുറ്റിക ഇനി വീടുകൾ തീർക്കും,
പേന സത്യം തേടി,
പുസ്തകം ഇരുട്ടിൽ ഒരു വിളക്ക് കത്തിക്കും,
കരകൗശലവസ്തുക്കൾ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് രൂപം നൽകുന്നു.
(കൈകളിൽ തൊഴിൽ, മനസ്സിൽ അറിവ്—
രണ്ടും ചേർന്നാലേ നാളെയുണ്ടാകൂ.)
പൂജിച്ച ആയുധം
അധ്വാനത്തിന്റെ മഹത്വം പഠിപ്പിക്കുന്നു;
ആരംഭിച്ച അക്ഷരം
അറിവിന്റെ വിനയം പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഒന്ന് കൈകളെ ഉണർത്തുന്നു,
മറ്റൊന്ന് മനസ്സിനെ;
ഇരുവരും ചേർന്നാൽ
ജീവിതം ഒരു സൃഷ്ടിയാകുന്നു.
കുഞ്ഞിന്റെ വിരലുകളിൽ
അരിമണൽ ഒട്ടിയിരുന്നു;
ആ ചെറുവിരലുകൾക്കുള്ളിൽ
നാളെയുടെ വലിയൊരു വാഗ്ദാനം
നിശ്ശബ്ദമായി മുളച്ചു.
അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ
ആശംസകൾ വിളക്കായി നിന്നു;
അച്ഛന്റെ മൗനത്തിൽ
പറയാത്ത അഭിമാനം നിറഞ്ഞു;
ഗുരുവിന്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ
പാത നീളുന്നുവെന്ന വിശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
“പഠിക്കണം” എന്നത്
പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രം വായിക്കണമെന്നല്ല—
മഴ പെയ്യുമ്പോൾ മണ്ണിന്റെ മണം കേൾക്കണം,
തളർന്നവന്റെ കണ്ണിലെ വേദന കാണണം,
തെറ്റിയാൽ തിരുത്താൻ പഠിക്കണം,
വിജയിച്ചാൽ തലകുനിക്കാൻ പഠിക്കണം.
അക്ഷരങ്ങൾ പഠിക്കുമ്പോൾ
മനുഷ്യരെ വായിക്കാനും പഠിക്കണം;
സംഖ്യകൾ എണ്ണുമ്പോൾ
കരുണയുടെ വില മറക്കരുത്;
ലോകം കീഴടക്കുമ്പോഴും
സ്വന്തം മനസ്സിൽ വെളിച്ചം സൂക്ഷിക്കണം.
ഇന്നത്തെ ആദ്യത്തെ വരി
നാളെയുടെ അവസാനമല്ല—
അതൊരു തുടക്കമാണ്,
വീണ്ടും വീണ്ടും തുറക്കുന്ന
അറിവിന്റെ വാതിലിലേക്കുള്ള
ചെറിയൊരു പാദമുദ്ര.
ആയുധപൂജയുടെ പൂക്കൾ
ഇനിയും വാടിയിട്ടില്ല;
വിദ്യാരംഭത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ
ഇനിയും ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല.
ഒന്നിന്റെ സുഗന്ധം കൈകളിൽ,
മറ്റൊന്നിന്റെ പ്രകാശം കണ്ണുകളിൽ—
കുഞ്ഞ് മുന്നോട്ടു നടക്കുന്നു.
പിന്നിൽ നിലവിളക്ക് തെളിയുന്നു,
മുന്നിൽ വഴികൾ തുറക്കുന്നു;
ഒരു കൈയിൽ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ചൂട്,
മറ്റേ കൈയിൽ അറിവിന്റെ വെളിച്ചം.
അങ്ങനെ ഓരോ പുലരിയും
ഒരു പുതിയ പാഠമാകട്ടെ;
ഓരോ തൊഴിലും പൂജയാകട്ടെ;
ഓരോ അക്ഷരവും
മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനോട് ചേർക്കുന്ന
സ്നേഹത്തിന്റെ പാലമാകട്ടെ.
ആയുധം ആദരിച്ച കൈകൾ
അറിവിനെയും ആദരിക്കട്ടെ;
അക്ഷരം തൊട്ട വിരലുകൾ
നീതിയുടെയും നന്മയുടെയും
പാതകൾ വരയ്ക്കട്ടെ.
ആദ്യാക്ഷരത്തിന്റെ ചെറു രേഖയിൽ
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ലോകം തുടങ്ങുന്നു—
അതിന്റെ അറ്റത്ത്
നാളെയുടെ സൂര്യൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.