രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️
ഞാൻ നോക്കിനിൽക്കുന്നു
രാത്രിയിൽ ആ വിശാലമായ കടലിലേക്ക്
തീരത്തേക്ക് അവിരാമം ഇരച്ചുകയറുന്ന
അനന്തമായ ഒരു കറുത്ത പരപ്പ്
തിരമാലകൾ ചോദിക്കുന്നില്ല
നാം എവിടെനിന്നു വരുന്നു എന്ന്
അവ വെറുതെ തകർന്നുതീരുന്നു
ആ മഹാസാഗരത്തിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങുന്നു
നമ്മുടെ കാര്യവും അതുപോലെതന്നെ
നമുക്ക് മുകളിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ ജ്വലിക്കുന്നു
നമ്മുടെ ചിന്തകൾ ഉദയം ചെയ്യുന്നതിനും മുൻപുള്ള
കാലത്തിന്റെ പുരാതനവും ശീതളവുമായ പ്രകാശം
അവ സിംഹാസനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നില്ല
അവ വിധിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ല
വിശുദ്ധമായ സഭകളിൽ വാഴുന്നില്ല
അവ കേവലം ദ്രവ്യമാണ്
കാലത്തിന്റെ അനന്തമായ നൃത്തത്തിലെ ഘടകങ്ങൾ
നമ്മളെപ്പോലെ തന്നെ…
ഞാൻ എന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കുന്നു:
എരിഞ്ഞടങ്ങിയ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ
പൊടിപടലങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെട്ടവ
ശ്വാസമെടുക്കുന്ന, ജീവൻ അനുഭവിക്കുന്ന
ഒരു ജൈവ അത്ഭുതം
ഈ നിമിഷത്തെ തൊട്ടറിയുന്ന ഒന്ന്
ഞാൻ രാത്രിയിലെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുന്നു
അവിടെ ദൈവമില്ല
രാജാവില്ല
നിഴലുകളിൽ നിന്ന് നമ്മെ ഭരിക്കുന്നവരുമില്ല
ഒരു ഭരണാധികാരിയുമില്ല
എന്റെ അസ്തിത്വത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ
മുൻപിൽ മുട്ടുമടക്കേണ്ടതായ ആരും
നിങ്ങളുടെ പ്രായശ്ചിത്തം എനിക്ക് അന്യമാണ്
കൃത്രിമമായ ഈ സ്വയം ചെറുതാക്കൽ
കരുണയ്ക്കായുള്ള ഈ യാചന
അദൃശ്യനായ ഒരു ന്യായാധിപനെ
പ്രീണിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമം
എന്റെ തെറ്റുകൾക്ക് ഞാൻ ഉത്തരവാദിയാണ്
ഞാൻ വേദനിപ്പിച്ച മനുഷ്യർക്ക് മുൻപിൽ
മൗനമായ ആകാശത്തിന് മുൻപിലല്ല
നിങ്ങൾ അതിനെ വിനയം എന്ന് വിളിക്കുന്നു
പൊടിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ
മനുഷ്യനായിരിക്കുന്നതിന് മാത്രം
പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ…
എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അതൊരു കീഴടങ്ങലാണ്
സ്വന്തം അന്തസ്സിനെ അടിയറവെക്കലാണ്
ഒരു ന്യായാധിപന് മുൻപിലല്ല
ഞാൻ എന്റെ തെറ്റുകൾക്ക് മറുപടി പറയേണ്ടത്
മറിച്ച് ഇവിടെ, പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ
എന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ബാധിച്ച മനുഷ്യർക്ക് മുൻപിലാണ്
നിങ്ങൾക്ക് മുട്ടുകുത്തി പ്രാർത്ഥിക്കാം
ക്ഷണികമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്താൽ
കൈകൾ കൂപ്പിനിൽക്കാം
ഞാൻ ആ നിശബ്ദതയിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തുന്നു
അതിൽ ശൂന്യതയോ തണുപ്പോ ഇല്ല
മറിച്ച് അഗാധമായ സ്വാതന്ത്ര്യമാണുള്ളത്
എനിക്ക് ആരോടും കണക്കു പറയേണ്ടതില്ല
എനിക്ക് എന്നോട് മാത്രം മതി
നാം നേരിടണം… മുട്ടുമടക്കരുത്
രാത്രിക്ക് മുൻപിൽ
നാം പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടതില്ല
നമ്മെ മനസ്സിലാക്കിക്കിട്ടാൻ
മതിയാകും
തീരത്ത് നിൽക്കുന്നത്
ഹൃദയമിടിപ്പ് അനുഭവിക്കുന്നത്
അറിയുന്നത്
നാം ഇതിന്റെയെല്ലാം ഭാഗമാണെന്ന്
അനന്തതയിലെ ഒരു ചെറിയ,
പ്രകാശമാനമായ നിമിഷത്തേക്ക്
എനിക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്…
വികാരങ്ങളുടെ ഒരു ഭൂപ്രകൃതി –
തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്ത കരുത്താൽ സമ്പന്നം.
പഴയ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നോ
പ്രമാണങ്ങളിൽ നിന്നോ അല്ല,
മറിച്ച് എൻ്റെ സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പിൽ നിന്നാണ്
അതിനതിനാവശ്യമായ ഊർജ്ജം ലഭിക്കുന്നത്.
ലോകത്തെ നയിക്കാൻ മുകളിൽ ഒരു ദൈവമില്ലെങ്കിൽ,
ജീവിതത്തിൻ്റെ അന്തസ്സ് കുടികൊള്ളുന്നത്
ഇരുളിലൂടെ നിവർന്നു നടക്കുവാനുളള
ആ കരുത്തിലാണ്…