ചില ഓർമ്മകൾക്ക് മറവിയില്ല…

രചന : ആമി ഹെർബെല്ല ജൈസേ ✍️

ചില ഓർമ്മകൾക്ക് മറവിയില്ല… ചില മുറിവുകൾക്ക് കാലം മായ്ക്കാത്ത ആഴമുണ്ട്… ചില അനുഭവങ്ങൾ എഴുതിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ തൂലികയിൽ മഷിയല്ല, സ്വന്തം രക്തമാണ് പടരുന്നത്.
ഇന്ന് കുറച്ചൊന്ന് പുറകിലേക്ക് നടക്കേണ്ടി വന്നു…
കാരണം, രണ്ടുമാസം മുമ്പ് ഞാൻ എഴുതിയിരുന്ന എന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില കുറിപ്പുകളെക്കുറിച്ച് ചിലർ എന്നോട് ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഒരിക്കൽക്കൂടി ആ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരികെ നടക്കേണ്ടിവന്നത്.

അവ കേവലം ചില കുറിപ്പുകളായിരുന്നില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറവിക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത, ഇന്നും എന്നെ പൊള്ളിക്കുകയും ഉള്ളിൽ വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചില അനുഭവങ്ങളുടെ പച്ചയായ ആവിഷ്കാരങ്ങളായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, മറ്റുള്ളവർക്ക് അതൊക്കെ ഏതാനും വരികൾ മാത്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ആ വരികൾക്കിടയിൽ ജീവിച്ചുതീർത്തത് എത്രയോ വേദനകളുള്ള ഒരു ജീവിതമായിരുന്നു.
നമ്മൾ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ പോലും ചിലർക്ക് അതൊരു തമാശയായിത്തോന്നും. ചിലർ അതിനെ നമ്മുടെ ഭാവനയിൽ വിരിഞ്ഞ കഥകളായും മിത്തുകളായും കാണും. മറ്റു ചിലർക്ക് അത് ആരെയെങ്കിലും കരിവാരിത്തേക്കാൻ വേണ്ടി കെട്ടിച്ചമച്ചതാണെന്ന് തോന്നും.

പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചുപറയട്ടെ…
മറ്റുള്ളവരുടെ കൈയടി നേടാനോ ആരുടെയെങ്കിലും പിന്തുണ പിടിച്ചുപറ്റാനോ വേണ്ടി സ്വന്തം മുറിവുകളെ പ്രദർശിപ്പിക്കേണ്ട ആവശ്യം എനിക്കില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ എഴുതാൻ എനിക്ക് ഇത്രയും വൈകിപ്പോയി എന്നൊരു തോന്നൽ മാത്രമേ ഇന്നെനിക്കുള്ളൂ.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ വൈകിയത് എന്നറിയാമോ?
മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് ആളുകൾ എന്തു ചിന്തിക്കുമെന്നോർത്ത് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ഒരുപാട് നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നു. എന്റെ വാക്കുകൾ കാരണം മറ്റാരും ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിക്കരുത്, ആരും വേദനിക്കരുത്, എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കരുത്… അങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള അമിതമായ കരുതൽ ഞാൻ പലർക്കും നൽകിയിരുന്നു.
എന്നാൽ, എന്റെ വേദനകളുടെ കാര്യത്തിൽ അത്തരമൊരു കരുതൽ എനിക്ക് തിരികെ ലഭിച്ചിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം ഇന്ന് ഞാൻ എന്നോടുതന്നെ ചോദിക്കുകയാണ്.
മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖം സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ എത്രയോ തവണ എന്റെ കണ്ണീരിനെ മറച്ചുവച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ നടന്ന യുദ്ധങ്ങളെപ്പോലും ഞാൻ മൗനത്തിലൊതുക്കി.

എന്നാൽ, എല്ലാവരെയും സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ കാലങ്ങളിലെല്ലാം എന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയിരുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ, ഈ തിരിച്ചറിവാണ് ഇനി തുറന്നെഴുതാനുള്ള ധൈര്യം എന്നിൽ നിറച്ചത്.
കഥകൾ എഴുതാനും നോവലുകൾ എഴുതാനും എനിക്ക് ഒരുപാടിഷ്ടമാണ്. അതിനുള്ള കഴിവും എനിക്കുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷേ, എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ എന്റെ തൂലികയിൽ പടരുന്നത് മഷിയല്ല,എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ചോരയാണ്.ഓരോ വരിയും എഴുതുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ചില കാലങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകുന്നു. മറന്നുവെന്ന് കരുതിയ ചില മുഖങ്ങൾ, മറവിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിച്ച ചില രാത്രികൾ, ആരോടും പറയാതെ ഉള്ളിൽ കുഴിച്ചുമൂടിയ ചില നിലവിളികൾ… എല്ലാം വീണ്ടും എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വരുന്നു.
അവിടെ എഴുത്തുകാരിയായ ആമിയില്ല. പകരം, ഒരിക്കൽ നിസ്സഹായയായി നിന്നിരുന്ന, ആരെങ്കിലും ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന, തന്റെ വേദനകൾക്ക് ഒരു ചെവി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് കൊതിച്ചിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി മാത്രമേയുള്ളൂ.

ചില മുറിവുകൾ ഉണങ്ങാത്തതുകൊണ്ടല്ല നമ്മൾ അവയെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നത്. അവ നമുക്കുള്ളിൽ ഇന്നും എത്രത്തോളം വേദനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ലോകം അറിയേണ്ടതുകൊണ്ടാണ്.എന്റെ എഴുത്തിലെ വേദനയുടെ ആഴം നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. എന്നാൽ, മറ്റൊരാളുടെ വേദനയെ പരിഹസിക്കാതിരിക്കാനുള്ള മനുഷ്യത്വമെങ്കിലും നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട അധ്യായങ്ങൾ തുറന്നെഴുതുന്ന ഒരാളെ പരിഹസിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കണം.അയാൾ എഴുതിയ ഓരോ വരിയും എഴുതിത്തീർക്കാൻ എത്ര തവണ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും? ആ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ എത്ര രാത്രികൾ ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ കിടന്നിട്ടുണ്ടാകും? ലോകത്തോട് ചിരിച്ചുനിൽക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ എത്രയോ തവണ തകർന്നുവീണിട്ടുണ്ടാകും?

നിങ്ങൾക്ക് അതൊരു കമന്റ് മാത്രമായിരിക്കാം. പക്ഷേ, വേദനകളിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരാൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ആ വാക്കുകൾ മറ്റൊരു മുറിവായേക്കാം.
ഒരു മനുഷ്യൻ അനുഭവിച്ച വേദനയുടെ ആഴം അളക്കാനുള്ള ഉപകരണം നമ്മുടെ കൈയിലില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒരാളുടെ അനുഭവങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിനു മുമ്പ് അയാളുടെ മനുഷ്യത്വത്തെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാനുള്ള വിവേകം നമുക്കുണ്ടാകണം.
പ്രത്യേകിച്ച്, ഒരു പെണ്ണ് അവൾ അനുഭവിച്ച വേദനകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ…..
കാരണം, പലപ്പോഴും അവൾക്ക് സംഭവിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയ ശിക്ഷ അവൾ അനുഭവിച്ചത് അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ്. അവൾ എന്തുകൊണ്ട് നേരത്തേ പറഞ്ഞില്ലെന്ന് ചോദിക്കുന്നവർ, അന്ന് അവൾക്ക് പറയാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം എന്തായിരുന്നുവെന്ന് അന്വേഷിക്കാറില്ല. അവൾ എന്തുകൊണ്ട് മൗനം പാലിച്ചെന്ന് ചോദിക്കുന്നവർ, ആ മൗനത്തിലേക്ക് അവളെ തള്ളിവിട്ടത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല.

ഒരു പെണ്ണിന്റെ മൗനം അവൾക്ക് വേദനയില്ലെന്നതിന്റെ തെളിവല്ല. ചിലപ്പോൾ, അവൾക്ക് താങ്ങാനാവാത്തത്ര വേദനകളുണ്ടായിരുന്നുവെന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ് ആ മൗനം.
ഒരിക്കലും സ്നേഹിക്കപ്പെടാത്തതിന്റെ ശൂന്യതയിൽ ജീവിക്കേണ്ടിവന്ന, സ്നേഹത്തിനുപകരം ക്രൂരതകൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ മാനസികാവസ്ഥ അവളിലൂടെ കടന്നുപോയവർക്കു മാത്രമേ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയൂ.സ്നേഹിക്കുകയും ചേർത്തുപിടിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടവരാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ സുരക്ഷിത ഇടമാകേണ്ടത്. എന്നാൽ, ആ കൈകളിൽ നിന്നുതന്നെ മുറിവുകൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവന്ന ഒരു ബാല്യത്തിന്റെ അവസ്ഥ എത്ര ഭീകരമായിരിക്കും?
സ്വന്തം വീടിനുള്ളിൽപ്പോലും സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ, സ്നേഹിക്കേണ്ടവരിൽനിന്നുതന്നെ ഭയം പഠിക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ, താൻ ജനിച്ചതുപോലും തെറ്റായിപ്പോയോ എന്ന് ഒരു കുഞ്ഞ് സ്വയം ചോദിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ… ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയാണ് തകർന്നുവീഴുന്നതെന്ന് നമുക്ക് ഊഹിക്കാനാകുമോ?
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇന്നും അങ്ങനെയൊരു കുഞ്ഞുണ്ട്.

തനിച്ചാക്കപ്പെട്ട രാത്രികളുടെയും മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളുടെയും കാരണംപോലും മനസ്സിലാകാതെ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളുടെയും ഓർമ്മകളുമായി ജീവിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ്. സ്വന്തം ജന്മത്തെപ്പോലും ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട്, എന്തിനാണ് താൻ ഈ ലോകത്ത് ജനിച്ചതെന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചുനടന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ജീവിതത്തിൽ പലതും മാറി. പക്ഷേ, ചില ഓർമ്മകൾക്ക് പ്രായമാകുന്നില്ല. ചില വേദനകൾക്ക് കാലത്തിന്റെ കണക്കുകളില്ല. അവ ഇന്നും ഉള്ളിൽ അതേ ചൂടോടെ ജീവിക്കുന്നു.
ഇക്കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുദിവസങ്ങളിൽ എഴുത്തിൽനിന്ന് എനിക്ക് വലിയൊരു ഇടവേള എടുക്കേണ്ടിവന്നു. ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർത്തിയ ചില സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയതുകൊണ്ട്, വാക്കുകളെപ്പോലും എന്നിൽനിന്ന് മാറ്റിനിർത്തേണ്ടിവന്നു എന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം.എന്നാൽ, ഇന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു… എന്റെ വേദനകളിൽനിന്ന് ഓടിയൊളിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. ഓർമ്മകളെ മനസ്സിന്റെ ഇരുട്ടറകളിൽ പൂട്ടിവയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവയുടെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങുന്നുമില്ല.

അപ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് എഴുതിക്കൂടാ?
എന്തുകൊണ്ട് എന്റെ അനുഭവങ്ങൾക്ക് ഞാൻ തന്നെ വാക്കുകൾ നൽകിക്കൂടാ?
എന്തുകൊണ്ട് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഞാൻ ഇനിയും മറ്റുള്ളവരുടെ അനുവാദത്തിനായി കാത്തിരിക്കണം?
എന്റെ മുറിവുകൾ എന്റേതാണ്. അവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശവും എന്റേതാണ്.
എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ ആരുടെയെങ്കിലും മനസ്സിന് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആ അസ്വസ്ഥതയുടെ പേരിൽ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സത്യങ്ങളെ ഞാൻ നിഷേധിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? എന്റെ എഴുത്ത് ആരുടെയെങ്കിലും മുഖംമൂടികൾക്ക് അസൗകര്യമാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിനുവേണ്ടി എന്റെ വേദനകളെ വീണ്ടും മൗനത്തിൽ കുഴിച്ചുമൂടണോ?
ഇല്ല….!

ഇനിയെങ്കിലും എനിക്ക് എന്നോടു നീതി പുലർത്തണം.
എന്റെ എഴുത്തിലൂടെ ആരെയും അനാവശ്യമായി അപമാനിക്കാനോ, മറ്റുള്ളവരുടെ പിന്തുണ നേടാനായി ആരുടെയെങ്കിലും ജീവിതത്തെ ഉപയോഗിക്കാനോ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖം സംരക്ഷിക്കേണ്ട ബാധ്യത മാത്രം ചുമന്ന് എന്റെ സത്യങ്ങളെ മറച്ചുവയ്ക്കാനും ഇനി എനിക്ക് കഴിയില്ല.
എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് സംശയങ്ങളുണ്ടാകാം. ചോദ്യങ്ങളുണ്ടാകാം. അവ മാന്യമായ രീതിയിൽ ചോദിക്കുന്നവരോട് എനിക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിയും. എന്നാൽ, ഓരോ ചോദ്യത്തിനും മറുപടി നൽകേണ്ടത് എന്റെ ബാധ്യതയാണെന്ന് ആരും കരുതരുത്. എന്ത് പറയണം, എപ്പോൾ പറയണം, എത്രത്തോളം പറയണം എന്നത് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം എനിക്കുണ്ട്.

എന്റെ ജീവിതം ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാണെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് അതിലെ ഓരോ താളും കീറിനോക്കാനുള്ള അവകാശം ആർക്കും ലഭിക്കുന്നില്ല.
എന്റെ സത്യങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്. പക്ഷേ, എന്റെ വേദനകൾ മറ്റുള്ളവരുടെ വിനോദത്തിനുള്ള വിഷയമാകാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.
കാരണം, ഇത് കേവലം ഒരു എഴുത്തുകാരിയുടെ തുറന്നുപറച്ചിലല്ല. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട അധ്യായങ്ങളെ അതിജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ ശബ്ദമാണ്. ഒരിക്കൽ തനിക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടിക്കുവേണ്ടി ഇന്ന് എഴുതാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം.

ഇനി ഞാൻ എഴുതാൻ പോകുന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അത്തരം അധ്യായങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. മറവിക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത, ഓർക്കുമ്പോൾ ഇന്നും ഉള്ളിൽ നീറുന്ന, എന്നെ ഇന്നത്തെ ഞാനാക്കി മാറ്റിയ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച്.എല്ലാം ഒരുദിവസംകൊണ്ട് എഴുതിത്തീർക്കാൻ കഴിയില്ല. ചില ഓർമ്മകളുടെ മുന്നിൽ ഇന്നും എന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറിപ്പോകും. ചില അനുഭവങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ വീണ്ടും കരഞ്ഞേക്കാം. ചില താളുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ എനിക്ക് ദിവസങ്ങളോ മാസങ്ങളോ വേണ്ടിവന്നേക്കാം.
എങ്കിലും, ഞാൻ എഴുതും…
കാരണം, എന്റെ മൗനത്തിന് ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ സത്യങ്ങളെക്കാൾ വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടാകരുത്.

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ അനുഭവവും മറ്റുള്ളവർക്ക് മനസ്സിലാകണമെന്നില്ല. പക്ഷേ, എന്നെത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കാനും എന്റെ ഭൂതകാലത്തെ അംഗീകരിക്കാനും ആ അനുഭവങ്ങളുടെ ഭാരം എന്റെ ഉള്ളിൽനിന്ന് വാക്കുകളിലേക്ക് പകർത്തിവയ്ക്കാനും എനിക്ക് കഴിയണം.ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ വരികൾ വായിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു പെണ്ണെങ്കിലും അവളുടെ വേദനയിൽ താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞേക്കാം. ഒരുപക്ഷേ, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ മൗനത്തിനുപിന്നിലെ നിലവിളി കേൾക്കാൻ ആരെങ്കിലുമൊരാൾ പഠിച്ചേക്കാം. ഒരുപക്ഷേ, മറ്റൊരാളുടെ അനുഭവങ്ങളെ പരിഹസിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരാൾക്കെങ്കിലും ഒന്ന് ചിന്തിക്കാൻ തോന്നിയേക്കാം.
അങ്ങനെയെങ്കിൽ, എന്റെ എഴുത്ത് വെറുതെയാകില്ല.
കാരണം, ചില എഴുത്തുകൾ ലോകത്തെ രസിപ്പിക്കാനല്ല. ലോകം കാണാതെപോയ മനുഷ്യരുടെ വേദനകൾക്ക് ശബ്ദം നൽകാനാണ്.

‘ആമി’…എന്ന എന്റെ പുസ്തകം വെളിച്ചം കാണാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു.
അതിന്റെ താളുകളിൽ നിറയുന്നത് ഒരു ഭാവനാലോകമല്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ കൈയടി നേടാൻ കെട്ടിച്ചമച്ച കഥകളുമല്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച, ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളിൽ ജീവിക്കുന്ന സത്യങ്ങളാണ്.ആ താളുകളിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു എഴുത്തുകാരിയെ കാണാം. ഒരു സ്ത്രീയെ കാണാം. മുറിവേറ്റ ഒരു ബാല്യത്തെ കാണാം. ഒരുപക്ഷേ, തകർന്നുപോയിട്ടും ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെയും കാണാം.
എന്നാൽ, അതിനുമപ്പുറം നിങ്ങൾ കാണണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്…എത്രയൊക്കെ വേദനിപ്പിക്കപ്പെട്ടാലും, സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ കഥ സ്വന്തം ശബ്ദത്തിൽ എഴുതാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു പെണ്ണിനെ…

ഇനി എന്റെ അനുഭവങ്ങൾക്ക് ഞാൻ തന്നെ വാക്കുകൾ നൽകും. എന്റെ കണ്ണീരിന് ഞാൻ തന്നെ അക്ഷരങ്ങൾ നൽകും. എന്റെ മുറിവുകൾക്ക് ഞാൻ തന്നെ ഇടം നൽകും.എന്റെ സത്യങ്ങൾ ആർക്കെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കിയേക്കാം. എന്റെ വരികൾ ചിലരെ ചിന്തിപ്പിച്ചേക്കാം. ചിലർ വിശ്വസിച്ചേക്കാം, ചിലർ സംശയിച്ചേക്കാം.
അതെല്ലാം അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളാണ്.
പക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതം എന്റേതാണ്. അതിന്റെ വേദനകളും ഓർമ്മകളും സത്യങ്ങളും എന്റേതാണ്.ഇത്രയും കാലം മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ വേദനകൾ മറച്ചുവച്ചു. ഇനി എന്നെത്തന്നെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാനാണ് ഞാൻ എഴുതുന്നത്.കാരണം, ഈ ലോകത്ത് എല്ലാവരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്തി ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്, ഒരിക്കലെങ്കിലും സ്വന്തം മനസ്സിനോട് സത്യസന്ധമായി ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത്.
ഇത് എന്റെ എഴുത്താണ്. എന്റെ ജീവിതമാണ്. എന്റെ സത്യങ്ങളാണ്.
ഇത് ആമിയാണ്…. ❤️