രചന : അഡ്വ. നളിനാക്ഷൻ ഇരട്ടപ്പുഴ ✍️
അടഞ്ഞ മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ
ശ്വാസങ്ങൾ താളമൊഴുകുന്നു, മഞ്ഞുപോലെ;
കാലത്തിന്റെ ചൂട് ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നും ഒഴുകി പോയി,
വാക്കുകൾ പറന്നുയർന്നു
മറവിയുടെ നീണ്ട മൂടലിൽ.
പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിച്ചാലും
മഴയുടെ ഓർമ്മ പോലെ ഉള്ളിൽ പെയ്യുന്നു;
ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയാതെ
ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു കോണിൽ തെളിഞ്ഞു.
നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഇടവേളയിൽ
കാറ്റ് കടന്നു,
അടച്ചിട്ട വാതിലുകൾക്കപ്പുറം വെളിച്ചമുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു;
ആദ്യത്തെ ഭയം തീപോലെ ഉയർന്നു,
പിന്നീട് തണുത്ത് ഉള്ളിലെ മഞ്ഞു ഉരുക്കി ജ്വലിച്ചു.
കാൽവിരലുകൾ നിലം തേടി,
താളം കണ്ടെത്തി;
പ്രതീക്ഷ വിരിഞ്ഞു,
വേദനയുടെ ചാരങ്ങൾ പാദമുദ്രയായി മാറി.
ഇരുട്ടിന്റെ മറവ് അകലുന്നു,
നീലാകാശം അനന്തമായി വിരിഞ്ഞു;
ഉള്ളിലെ ആകാശം നിശ്ശബ്ദമായി ഉയർന്നു.
ഭയം ചിതറി പോയി,
അടഞ്ഞ കോണുകളിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ പൂക്കൾ നിശ്ശബ്ദമായ ചിരിച്ചു.
തിരിച്ചറിഞ്ഞു –
ആത്മബോധം ഉണരലല്ല, ജനനം തന്നെയാണ്.
ഇനി ബദ്ധമില്ല;
സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ;
വെളിച്ചത്തിന്റെ തുടക്കം.
കണ്ണുകളിൽ കനൽ തെളിയുന്നു,
മറവിയുടെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ
ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കത്തിക്കാൻ മതി.
