രചന : കഥ പറയുന്ന ഭ്രാന്തൻ ✍️
ഒരിക്കൽ നാം പങ്കുവെച്ച നിമിഷങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇന്നും ഒരു കനൽ പോലെ എരിയുന്നുണ്ട്. ആ കാലത്തിന്റെ ഓരോ സ്പന്ദനവും, നമ്മൾ അനുഭവിച്ച വേദനകൾ പോലും, ഒരു തീരാവ്യാധി പോലെ എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്റെ ആകുലതകൾ ഇന്നും ആ പഴയ നിഴലുകൾക്ക് ചുറ്റുമാണ് വട്ടം കറങ്ങുന്നത്.
എന്നാൽ വിരോധാഭാസമെന്നു പറയട്ടെ, എന്റെ ഈ ലോകം നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് നിറയുമ്പോഴും, നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ പോലും ഞാൻ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു.
ഓർമ്മകളുടെ ഈ തടവറയിൽ ഞാൻ തനിച്ചാണ്. നമ്മൾ ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ അനുഭവിച്ച ആകുലതകളും സങ്കടങ്ങളും പോലും ഇന്നും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പുതിയ മുറിവുകൾ തീർക്കുന്നു. കാലം പിന്നോട്ട് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചുപോകുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, നിങ്ങൾ എവിടെയോ പുതിയ ബന്ധങ്ങളുടെയും ആഘോഷങ്ങളുടെയും തിരക്കിലായിരിക്കും.
ഞാൻ ആഴത്തിൽ പ്രണയിച്ച ആ നിമിഷങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് വെറും കടന്നുപോയ ഒരു കാലം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന സത്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ എന്റെ മനസ്സ് ഇന്നും വിസമ്മതിക്കുന്നു.
പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തിളക്കത്തിൽ, പുതിയ മനുഷ്യരുടെ സാമീപ്യത്തിൽ നിങ്ങൾ എന്നെ എന്നേക്കുമായി മായ്ച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ചിരികളിലോ വർത്തമാനങ്ങളിലോ എന്റെ പേരോ സാന്നിധ്യമോ ഇന്ന് നിഴലിക്കുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ മുഖം പോലും ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം വിസ്മൃതിയുടെ അഗാധതയിലേക്ക് നിങ്ങൾ എന്നെ തള്ളിയിട്ടിട്ടുണ്ടാകാം.
നിങ്ങളുടെ ആഘോഷങ്ങളിൽ ഞാൻ ഒരു അപരിചിതൻ പോലും അല്ലാതായി മാറിയിരിക്കുന്നു; ഓർമ്മകളിൽ പോലും ഇടമില്ലാത്തത്ര ദൂരേക്ക് നിങ്ങൾ മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.
നാം ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ അനുഭവിച്ച ആ വ്യഥകൾ ഇന്നും എന്റെ രാത്രികളെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നുണ്ട്. അന്ന് നമ്മളെ വേദനിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇന്നും ആശങ്കപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ ആ ആശങ്കകളിൽ പങ്കുചേരാൻ ഇന്ന് നിങ്ങളില്ല. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പുതിയ ലോകത്ത് സന്തോഷം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, ആ പഴയ നോവുകളെ ഒരു ഭാരമായി ഇന്നും പേറുന്നത് ഞാൻ മാത്രമാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെ ഉച്ചിയിൽ നിന്ന് വിസ്മൃതിയുടെ താഴവരയിലേക്കുള്ള ഈ വീഴ്ച എത്ര ഭയാനകമാണ്.
ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്നത് ഈ അകലമാണ്—ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അകലമല്ല, മറിച്ച് ഒരാളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാൾക്ക് സംഭവിക്കാവുന്ന ആ പരിപൂർണ്ണമായ തിരോധാനം. നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ കരുതിവെച്ച പ്രാർത്ഥനകളും കണ്ണീരും ഇന്ന് വെറും ശൂന്യതയിൽ പതിക്കുന്നു.
എന്റെ ജീവിതം ഇന്നും ആ പഴയ ഏടുകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ പുസ്തകത്തിലെവിടെയും എന്റെ പേര് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും, നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളെ പുൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന എന്റെ മനസ്സിനോട് എനിക്ക് തന്നെ സഹതാപം തോന്നുന്നു.
നിങ്ങളുടെ ലോകത്ത് ആഘോഷങ്ങൾ അവസാനിക്കാതെ തുടരട്ടെ. ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അറിയാതെ പോലും എന്റെ ഓർമ്മകൾ നിങ്ങളെ അലട്ടാതിരിക്കട്ടെ. ഞാൻ ഈ ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം പേറി ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും; ഒരിക്കലും തിരികെ വരാത്ത വസന്തത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു മരത്തെപ്പോലെ. എന്റെ വേദനകൾ എന്റെ മാത്രമാകട്ടെ, നിങ്ങളുടെ സന്തോഷങ്ങൾ നിങ്ങളുടേതും. അകലങ്ങൾ എത്ര കൂടിയാലും ഓർമ്മകളുടെ ഈ നീറ്റൽ മായുകയില്ലെന്ന സത്യം മാത്രം എനിക്ക് കൂട്ട്.