രചന : ജോസഫ് കണിയാംകുടി ✍️
ജീവിതം എന്നത് ഒരിക്കലും ഒരേ നിറത്തിൽ ഒഴുകുന്ന ഒരു നദിയല്ല. ചിലപ്പോൾ അതൊരു ശാന്തമായ ഒഴുക്ക്, ചിലപ്പോൾ കുത്തൊഴുക്കായി നമ്മെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന പ്രളയം. ആ ഒഴുക്കിനിടയിലാണ് നമ്മൾ നിഴലുകൾ തേടി നടക്കുന്നത്. നിഴൽ പല രൂപങ്ങളിലാണ് നമ്മെ സമീപിക്കുന്നത് — സ്നേഹത്തിന്റെ നിഴൽ, പണത്തിന്റെ നിഴൽ, കരുതലിന്റെ നിഴൽ, പ്രണയത്തിന്റെ നിഴൽ, ആശ്രയത്തിന്റെ നിഴൽ. ഓരോ നിഴലും നമ്മെ തണുപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. പക്ഷേ അതിനപ്പുറം, നിഴൽ എന്നത് വെളിച്ചത്തിന്റെ അഭാവം തന്നെയാണെന്ന സത്യം പലപ്പോഴും നമ്മൾ മറക്കുന്നു.
വെയിലിനെ മനുഷ്യൻ ഭയപ്പെടുന്നു. കാരണം വെയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു, വെളിച്ചം സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. നിഴലിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ സുരക്ഷിതരായി തോന്നും. നമ്മളെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ അവിടെ എത്തില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ നിഴലിൽ അലിഞ്ഞുപോകും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, മനുഷ്യൻ പലപ്പോഴും സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ ആശ്രയിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ നിഴലുകളിലാണ്. സ്വന്തം നിലപാട് സ്വീകരിക്കാൻ ധൈര്യമില്ലാതെ, മറ്റൊരാളുടെ ആശ്രയത്തിലേക്ക് ചേക്കേറുന്ന പ്രവണത നമ്മിൽ വളർന്നു വരുന്നു.
സ്നേഹത്തിന്റെ നിഴൽ ഏറ്റവും സുഖകരമായതുപോലെയാണ്. ആരെങ്കിലും നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന ബോധം, നമ്മൾ ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രാധാന്യമുള്ളവരാണ് എന്ന അനുഭവം — ഇതൊക്കെ ആത്മാവിനെ തണുപ്പിക്കും. എന്നാൽ ആ സ്നേഹം നമ്മളെ സ്വയം വളരാൻ അനുവദിക്കാതെ പിടിച്ചുനിർത്തുമ്പോൾ, അതൊരു തടവറയായി മാറുന്നു. സ്നേഹം നിഴലായി മാറുന്ന നിമിഷം, നമ്മൾ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഭയപ്പെടുന്നവരാകുന്നു.
പണത്തിന്റെ നിഴൽ അതിലും വഞ്ചനാപരമാണ്. പണം സുരക്ഷ നൽകും, സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകും എന്ന് നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ പലപ്പോഴും അത് നമ്മെ കൂടുതൽ അടിമപ്പെടുത്തുന്നു. കൂടുതൽ പണം സമ്പാദിക്കാനുള്ള ഓട്ടത്തിൽ, മനുഷ്യൻ സ്വന്തം മനസ്സിനെയും ബന്ധങ്ങളെയും പോലും നിഴലിലാക്കുന്നു. പണത്തിന്റെ തണലിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ ചൂട് കുറയുന്നപോലെ തോന്നുമെങ്കിലും, അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ആത്മാവിന്റെ ദാഹം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
കരുതലിന്റെ നിഴൽ മറ്റൊരു വിചിത്രമായ അനുഭവമാണ്. മാതാപിതാക്കളുടെ കരുതൽ, സുഹൃത്തുകളുടെ സംരക്ഷണം, സമൂഹത്തിന്റെ പിന്തുണ — ഇതെല്ലാം മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കേണ്ടതാണെങ്കിലും, ചിലപ്പോൾ അതിർത്തി കടന്നാൽ മനുഷ്യനെ ബലഹീനനാക്കും. എല്ലായ്പ്പോഴും ആരെങ്കിലും കൈപിടിച്ചു നയിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തമായി നടക്കാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. നിഴൽ നമ്മെ രക്ഷിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് നമ്മളെ നടക്കാൻ മടിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
പ്രണയത്തിന്റെ നിഴൽ ഏറ്റവും അപകടകരമായതാണ്. കാരണം അവിടെ വികാരങ്ങൾ ബുദ്ധിയെ മറികടക്കും. പ്രണയത്തിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും മറ്റൊരാളിൽ ലയിച്ചുപോകുന്നു. സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ പോലും അവന്റെ/അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളായി മാറുന്നു. അത് മനോഹരമെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, ഒരുനാൾ ആ നിഴൽ മാറിയാൽ നമ്മൾ വെളിച്ചത്തിൽ നഗ്നരായി നിൽക്കുന്നപോലെ അനുഭവപ്പെടും. സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ, പിന്നെ ജീവിതത്തെ നേരിടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടും.
ആശ്രയത്തിന്റെ നിഴൽ മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും പഴയ ശീലമാണ്. ഒരാളെയെങ്കിലും ആശ്രയിക്കാതെ നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്നു. എന്നാൽ ആശ്രയം സ്ഥിരമായാൽ അത് അടിമത്തമായി മാറുന്നു. സ്വയം വിശ്വസിക്കാനുള്ള കഴിവ് നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ, എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങും. സ്വന്തം ജീവിതം പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ച അവസ്ഥ.
ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് മനുഷ്യൻ നിഴലിൽ ജീവിക്കാൻ പതിവുപിടിക്കുന്നത്. കാരണം വെയിൽ അസഹനീയമാണ്. വെയിൽ നമ്മെ ചൂടിപ്പിക്കും, വേദനിപ്പിക്കും, പരീക്ഷിക്കും. വെളിച്ചത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ദൗർബല്യങ്ങൾ മറയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ ആരാണെന്ന്, എന്താണ് നമ്മളുടെ പരിമിതികൾ, എന്താണ് തെറ്റുകൾ — എല്ലാം തുറന്നുകാണിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, മനുഷ്യൻ നിഴലിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അവിടെ തെറ്റുകൾക്ക് മറവിയുണ്ട്, പരാജയങ്ങൾക്ക് ന്യായീകരണമുണ്ട്, ഭയങ്ങൾക്ക് അഭയം ഉണ്ട്.
എന്നാൽ ജീവിതം മുഴുവൻ നിഴലിൽ നിൽക്കാൻ സാധിക്കില്ല. നിഴൽ ഉണ്ടാകുന്നത് വെളിച്ചം ഉള്ളതിനാലാണ്. വെളിച്ചമില്ലെങ്കിൽ നിഴലും ഇല്ല. അതായത്, നിഴലിനെ തേടി നടക്കുമ്പോഴും നമ്മൾ ആശ്രയിക്കുന്നത് വെളിച്ചത്തെയാണ്. ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ വളർച്ച ഉണ്ടാകുന്നത് വെയിലിലാണ്. ചൂടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നമ്മൾ കരുത്താർജ്ജിക്കുന്നത്. വേദനയിൽ നിന്നാണ് ബോധം ഉണ്ടാകുന്നത്. പരാജയത്തിൽ നിന്നാണ് പാഠങ്ങൾ പിറക്കുന്നത്.
ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ യാത്ര തുടരുക എന്നതാണ് ശരിയായ പോംവഴി എന്ന വാക്ക് വളരെ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. പ്രതീക്ഷകൾ മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നതുപോലെ, അവനവനെ തകർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അധിക പ്രതീക്ഷകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ചെറിയ പരാജയങ്ങളും വലിയ വേദനകളായി മാറും. ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ നടക്കുമ്പോൾ, കിട്ടുന്നതെല്ലാം ഒരു സമ്മാനമായി അനുഭവപ്പെടും. നഷ്ടപ്പെടുന്നതെല്ലാം ഒരു പാഠമായി സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയും.
തണലും വെയിലും മാറിമാറി വരുന്ന യാത്ര തന്നെയാണ് ജീവിതം. എല്ലായ്പ്പോഴും വെയിലിൽ നിൽക്കാൻ മനുഷ്യനു കഴിയില്ല; എല്ലായ്പ്പോഴും നിഴലിൽ ഒളിക്കാനും കഴിയില്ല. ചില സമയങ്ങളിൽ നിഴൽ വിശ്രമം നൽകും, ശ്വാസം എടുക്കാൻ അവസരം നൽകും. എന്നാൽ അവിടെ തന്നെ കുടുങ്ങിക്കിടന്നാൽ, മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള ധൈര്യം നഷ്ടപ്പെടും. വെയിലിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചിമ്മും, ശരീരം വേദനിക്കും, പക്ഷേ അവിടെ നിന്നാണ് നമ്മൾ സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നത്.
അവസാനം, നിഴൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്, ലക്ഷ്യമല്ല. നിഴലിൽ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമാണ്, എന്നാൽ വളർച്ച ഇല്ല. വെളിച്ചത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് വേദനകരമാണ്, എന്നാൽ അവിടെയാണ് മാറ്റം. മനുഷ്യൻ ചെയ്യേണ്ടത് നിഴലിനെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് അല്ല, നിഴലിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വെളിച്ചത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നതാണ്. ചൂടിനെ ഭയപ്പെടാതെ, പൊള്ളലിനെ സഹിച്ച്, സ്വന്തം വഴിയിൽ നടക്കാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് ജീവിതം യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ ഒരു യാത്രയായി മാറുന്നത് — ഓട്ടമല്ല, ഒളിച്ചോട്ടമല്ല, മറിച്ച് ബോധമുള്ള മുന്നേറ്റം.