ഞാനെന്നെതന്നെ

രചന : സെറ എലിസബേത് ✍️

ഞാനെന്നെതന്നെ
എഴുതിവെക്കുന്നൊരിടമുണ്ട്—
കാലത്തിന്റെ വിരലുകൾ തൊടാത്ത
ഒരു അന്തർലിപി പോലെ
അത് കടലാസ് അല്ല,
ഒരു മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ
നിശ്ശബ്ദ ഗ്രന്ഥശാല
ഞാനെന്നെ ഒളിപ്പിക്കുന്നൊരിടം—
വാതിൽ തട്ടാതെ തുറക്കുന്ന
ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ഉൾമുറി
ഒരേ മൃദുസ്പന്ദനത്തിൽ
ഭയവും പ്രതീക്ഷയും
കൈകോർക്കുന്ന ഇടം
നോവുകളെ അദൃശ്യമാക്കുന്നിടം—
മറവിയാൽ അല്ല,
രൂപാന്തരത്താൽ.
അവിടെ മുറിവുകൾ
ശ്ലോകങ്ങളായി പരിണമിക്കുന്നു ,
കണ്ണീർ ഉപ്പുനീരല്ല,
ആത്മാവിന്റെ തീർത്ഥജലം
തകർച്ചകൾ
അവിടെ അപമാനമല്ല—
മണ്ണിൽ പതിച്ച വിത്തുകൾ
ചിതറലുകൾ
അവിടെ നഷ്ടമല്ല—
പ്രകാശം കടന്നുവരാനുള്ള വിള്ളലുകൾ
അത് ഒരു അഭയം മാത്രം അല്ല,
ഉള്ളിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ
വെയിലായി വിരിയുന്ന തീരപ്രദേശം.
അവിടെ ഞാൻ
എരിഞ്ഞ് ശുദ്ധമാകുന്നു.
ചാരത്തിൽ നിന്ന്
പുതിയൊരു എന്നെ
തീപോലെ ഉയർത്തി നിർത്തുന്നു.