കരിന്തിരി.

രചന : മുഹമ്മദ് സവാദ്. ✍️

കർക്കിടകത്തിലെ മഴയ്ക്ക് എപ്പോഴും മരണത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ്. തറവാടിന്റെ ജീർണ്ണിച്ച മരച്ചുവരുകളിൽ മഴവെള്ളം തല്ലിത്തകർക്കുന്ന ശബ്ദം. എണ്ണവറ്റിയ റാന്തൽവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ചുവരുകളിൽ വിചിത്രമായ നിഴലുകൾ തീർത്തു. മച്ചിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കി രവീന്ദ്രൻ അനങ്ങാതെ കിടന്നു. തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ നിന്നും ഭാര്യ മാലതിയുടെ ചുമ കേൾക്കാം. വെറുമൊരു ചുമയല്ല, നെഞ്ചിലെ മാംസം പറിഞ്ഞുപോരുന്നതുപോലുള്ള ഭയാനകമായ ശബ്ദം. ഓരോ തവണ ചുമയ്ക്കുമ്പോഴും അവളിലെ ജീവന്റെ ഓരോ അംശമാണ് തെറിച്ചുപോകുന്നത്. വൈദ്യന്മാർ കൈവിട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഇനി പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് മാത്രമേ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. പക്ഷേ, പ്രാർത്ഥിക്കാൻ രവീന്ദ്രന് ദൈവങ്ങളൊന്നും ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു.

അയാളുടെ ചിന്തകൾ പതുക്കെ മുറിയുടെ മൂലയിലുള്ള പഴയ മരപ്പെട്ടിയിലേക്കായി. തറവാട്ടുപറമ്പിലെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട സർപ്പക്കാവ് കിളയ്ക്കുമ്പോൾ കരിയിലകൾക്കും മണ്ണിനുമിടയിൽ നിന്നും കിട്ടിയതാണ്. ഭാരമേറിയ ഒരു വെങ്കലവിളക്ക്. സാധാരണ വിളക്കുകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, അഞ്ച് തിരിയിടങ്ങൾ പുറത്തേക്കല്ല, മറിച്ച് വിളക്കിന്റെ ഉള്ളിലേക്കാണ് വളഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. പ്രകാശത്തെ വിഴുങ്ങാൻ വായ് പിളർന്നു നിൽക്കുന്ന കറുത്ത സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന താളിയോലയിലെ വരികൾ പകുതിയും ചിതലെടുത്തിരുന്നെങ്കിലും, വായിച്ചെടുത്ത ഭാഗം രവീന്ദ്രന്റെ ഓർമ്മയിൽ തറച്ചുനിന്നിരുന്നു.
“വേദനകൾ പകരം വെക്കാനുള്ളതാണ്. ഇരുട്ടിന് നൽകുന്നതെന്തും ഇരുട്ട് തിരിച്ചെടുക്കും. പകരമായി മറ്റൊന്ന് നൽകാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ മാത്രം.”

മാലതിയുടെ ചുമയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉച്ചത്തിലായി. ഇത്തവണ ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവൾ പിടയുന്ന ശബ്ദവും കേട്ടു. നെഞ്ചിലെ പിടച്ചിൽ സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ രവീന്ദ്രൻ എഴുന്നേറ്റു. ഇരുട്ടിലൂടെ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് അയാൾ ആ മരപ്പെട്ടി തുറന്നു. പൂപ്പലിന്റെയും ദ്രവിച്ച തടിയുടെയും ഗന്ധം പുറത്തേക്ക് വന്നു. തണുത്ത വെങ്കലത്തിൽ വിരലുകൾ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ ഒരു വിറയൽ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. കരിഞ്ചീരകവും പച്ചക്കർപ്പൂരവും കലർത്തിയ എണ്ണ അതിലൊഴിച്ച്, ഉള്ളിലേക്ക് വളഞ്ഞ ആദ്യത്തെ തിരിക്ക് അയാൾ തീ കൊളുത്തി.
പ്രകാശത്തിന് പകരം കറുത്ത പുകമഞ്ഞാണ് അതിൽ നിന്നും ഉയർന്നത്. മുറിയിലെ ചെറിയ വെളിച്ചം പോലും ആ വിളക്ക് വലിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് അസ്ഥികളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ വിളക്കിന് മുന്നിൽ രവീന്ദ്രൻ മന്ത്രിച്ചു. “അവളുടെ വേദന മാറ്റണം. ഈ രോഗം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാകണം. എന്ത് പകരം നൽകാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്.”

കറുത്ത തീനാളം വായുവിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ഉയർന്ന് പെട്ടെന്ന് കെട്ടുപോയി. അതോടൊപ്പം, തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ നിന്നും കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ചുമ ഒറ്റയടിക്ക് നിലച്ചു. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കിയായി. പരിഭ്രാന്തിയോടെ രവീന്ദ്രൻ ഓടിച്ചെന്നു. മാലതി മരിച്ചോ? അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളുടെ മുഖത്ത് തൊട്ടു. ഇല്ല, അവൾ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയാണ്. മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ മുഖത്ത് സമാധാനം തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു. ഇരുട്ട് കനിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് രവീന്ദ്രൻ ഉണർന്നത്. മാലതി പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവതിയായി അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലും, വീട്ടിൽ എന്തോ ഒരു കുറവ് അനുഭവപ്പെടുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നി. വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത. പത്തുവയസ്സുകാരിയായ മകൾ അമ്മിണിയെ കാണാനില്ല. സാധാരണ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് മുറ്റത്ത് കളിക്കുന്നവളാണ്. മുറ്റത്തെ ചെളിയിൽ അവളുടെ കാൽപ്പാടുകളില്ല.

മകളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്ന രവീന്ദ്രന്റെ കാലുകൾ പതുക്കെയായി. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ അയാളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലച്ചുപോയി. കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരം വിളറിവെളുത്തിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ വരണ്ടിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന്, നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചുമച്ചു. അസ്ഥികൾ നുറുങ്ങുന്നതുപോലുള്ള, രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള അതേ ചുമ. മാലതിയെ കാർന്നുതിന്നിരുന്ന അതേ രോഗം.
രവീന്ദ്രൻ പിന്നിലേക്ക് വേച്ചുപോയി. ഇരുട്ട് ഒന്നും വെറുതെ നൽകില്ല. അത് വേദനകൾ ഇല്ലാതാക്കിയില്ല, മറിച്ച് ഒരാളിൽ നിന്നും മറ്റൊരാളിലേക്ക് മാറ്റുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ഭാര്യയുടെ ജീവൻ തിരികെ വാങ്ങിയത് മകളുടെ ജീവൻ പണയം വെച്ചാണെന്ന് രവീന്ദ്രൻ മനസിലായി.
മകൾ കണ്മുന്നിൽ കിടന്ന് ഇല്ലാതാകുന്നത് കാണാനുള്ള ശക്തി അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മാലതി കുഞ്ഞിന്റെ കട്ടിലിനരികിൽ കരഞ്ഞു തളർന്നു. അന്ന് രാത്രി, രവീന്ദ്രൻ വീണ്ടും വിളക്ക് പുറത്തെടുത്തു. കൈകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എണ്ണയൊഴിച്ച് രണ്ടാമത്തെ തിരി കൊളുത്തി. കറുത്ത പുക വീണ്ടും മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു.

“എന്റെ മകളുടെ ജീവൻ തിരികെ തരണം,” അയാൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അപേക്ഷിച്ചു. “ഇതൊന്നും അറിയാത്ത പാവമാണവൾ. പകരം എന്റെ ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ ഇതാ, എടുത്തോളൂ.”
കറുത്ത തീനാളം വല്ലാതെ നൃത്തം ചെയ്തു. മരണം പുൽകുന്നതും കാത്ത് അയാൾ കണ്ണുകളടച്ചു നിന്നു. നിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. പെട്ടെന്ന്, മകളുടെ മുറിയിൽ നിന്നും അവൾ അച്ഛനെ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവതിയായ ഒരു കുട്ടിയുടെ തെളിഞ്ഞ ശബ്ദം. രവീന്ദ്രൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. കുഞ്ഞിനും അസുഖം മാറിയിരിക്കുന്നു. താനും ജീവനോടെയുണ്ട്. എല്ലാം ശരിയായിരിക്കുന്നു, ഇരുട്ടിന് നന്ദി.
സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുനീർ വാർത്ത് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ ശബ്ദം കേട്ടത്. അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഭാരമുള്ള എന്തോ ഒന്ന് തറയിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം. പാത്രങ്ങൾ ചിതറിത്തെറിച്ചു.

നെഞ്ചിലൊരു വലിയ കല്ല് വെച്ചതുപോലെ രവീന്ദ്രൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. വാതിൽക്കൽ അയാൾ മരവിച്ചുനിന്നുപോയി. തറയിൽ, കഴുത്ത് പുറകോട്ട് വളഞ്ഞ് മാലതി വീണുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ തുറിച്ച കണ്ണുകളിൽ ഭയം ഉറഞ്ഞുകിടന്നു. കഴുത്തെല്ല് പൂർണ്ണമായും ഒടിഞ്ഞാണ് മരണം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്. രവീന്ദ്രന്റെ ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടത് മാലതിയുടെ ജീവനാണെന്ന് ഇരുട്ടിന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. തുലാസിലെ ഭാരം തുല്യമാക്കാൻ ഇരുട്ട് ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടത് തന്നെ എടുത്തു.
അമ്മിണി പേടിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടേക്ക് ഓടിവന്നു. അമ്മയുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരത്തിന് മുകളിൽ വീണ് അവൾ അലറിക്കരഞ്ഞു. രവീന്ദ്രന് സമനില തെറ്റുന്നതുപോലെ തോന്നി. സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ട് താൻ തന്റെ കുടുംബത്തെ ഇല്ലാതാക്കിയിരിക്കുന്നു. മാലതിയുടെ തുറിച്ച കണ്ണുകൾ തന്നെ നോക്കി കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ. ഈ കാഴ്ചകൾ രവീന്ദ്രന് താങ്ങാവുന്നതിനും അപ്പുറമായിരുന്നു.

സ്വന്തം കുടുംബത്തെ ഇല്ലാതാക്കിയെന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തീക്കനലായി എരിഞ്ഞു. താങ്ങാനാവാത്ത കുറ്റബോധവും സങ്കടവും പൂർണ്ണമായും ഒരു ഭ്രാന്തായി അയാളെ ഗ്രസിച്ചു. രക്തം മരവിക്കുന്ന തീരുമാനത്തോടെ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു. ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ജീവച്ഛവത്തെപ്പോലെ അയാൾ വീണ്ടും വെങ്കലവിളക്കിന് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളാൽ മൂന്നാമത്തെ തിരി കൊളുത്തി. മുൻപത്തേക്കാൾ ഭയാനകമായ രീതിയിൽ കരിമ്പുക മുറിയിൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു. കാഴ്ചകളെല്ലാം അവ്യക്തമായി.
“എനിക്ക് ഈ വേദന താങ്ങാനാവുന്നില്ല,” പുകയോടായി അയാൾ അലറി. “അവളില്ലാത്ത ജീവിതം നരകമാണ്. ഈ ഓർമ്മകൾ, ഈ കുറ്റബോധം എന്നെ കൊല്ലുന്നു. സങ്കടമില്ലാത്ത, ഓർമ്മകളില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിലേക്ക് എന്നെ മാറ്റണം. ഇതെല്ലാം എന്നിൽ നിന്നും എടുത്തു മാറ്റുക.”

കറുത്ത തീനാളം വായുവിലുയർന്ന് ഒറ്റയടിക്ക് കെട്ടുപോയി. പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദം പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു. മുറിയിൽ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദത പരന്നു. അതോടെ രവീന്ദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമായി നിന്നിരുന്ന സങ്കടം മാഞ്ഞുപോയി. കണ്ണുനീർ വറ്റി. ഭാവങ്ങൾ മരവിച്ചു. മുഖത്തെ പേശികൾ അയഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇരുട്ട് തന്റെ അടുത്ത പ്രതിഫലം എടുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് തറയിൽ വീണുകിടന്നു കരയുകയായിരുന്ന അമ്മിണിയുടെ ശരീരത്തിൽ അദൃശ്യമായ എന്തോ ഒന്ന് പിടിമുറുക്കി. ജീവൻ പറിയുന്ന വേദനയോടെ അവൾ അലറി. രവീന്ദ്രന്റെ കണ്മുന്നിൽ വെച്ച് അവളുടെ പിടയുന്ന ശരീരം തറയിൽ നിന്നും പതിയെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. വായുവിൽ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും അസ്ഥികൾ ഒടിയുന്ന ഭയാനകമായ ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങി. ഉണക്കക്കമ്പുകൾ ചവിട്ടിയൊടിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദം. ആദ്യം കൈകളിലെ എല്ലുകൾ… പിന്നെ കാലുകളിലെ… ഓരോ എല്ലുകളും ശബ്ദത്തോടെ നുറുങ്ങുമ്പോൾ അവൾ വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളിവന്നു. ഒടുവിൽ നെഞ്ചിലെ വാരിയെല്ലുകൾ ഒടിഞ്ഞമരുന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവളുടെ നിലവിളി എന്നെന്നേക്കുമായി നിലച്ചു. എല്ലുകൾ നുറുങ്ങിയ, ജീവനില്ലാത്ത ഒരു മാംസപിണ്ഡം പോലെ അവളുടെ ശരീരം തറയിലേക്ക് പതിച്ചു.

സ്വന്തം കുഞ്ഞ് കണ്മുന്നിൽ കൊടിയ വേദനയനുഭവിച്ച് മരിക്കുന്നത് രവീന്ദ്രൻ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനെപ്പോലെ. മുഖത്ത് സങ്കടമില്ല, ഭയമില്ല. മനുഷ്യത്വം പൂർണ്ണമായും വാർന്നുപോയിരുന്നു. എല്ലാം മറന്ന മനുഷ്യന് എന്ത് സങ്കടം? സ്നേഹവും കുറ്റബോധവും മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന ചോദനകളായ വിശപ്പും ദാഹവും ഉറക്കവും കൂടി ഇരുട്ട് അവനിൽ നിന്നും കവർന്നെടുത്തിരുന്നു. യാതൊരു വികാരങ്ങളുമില്ലാതെ ചലനങ്ങളില്ലാതെ ഒരു കൽപ്രതിമ കണക്കെ അയാൾ ആ മുറിയിൽ നിന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അന്നപാനീയങ്ങളില്ലാതെ, ചിന്തകളില്ലാതെ വെറുമൊരു കരിങ്കൽ പ്രതിമ കണക്കെ രവീന്ദ്രൻ അതേ നിൽപ്പ് തുടർന്നു. ചുറ്റും ചോരയുറയുന്ന നിശബ്ദത. താഴെക്കിടക്കുന്ന മൃതദേഹങ്ങൾ അഴുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. വായുവിൽ ജീർണ്ണിച്ച മാംസത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം നിറഞ്ഞു. ഈച്ചകളും പുഴുക്കളും പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ശരീരങ്ങളെ കാർന്നുതിന്നുമ്പോഴും രവീന്ദ്രന്റെ കണ്ണൊന്നു ചിമ്മുകയോ മുഖത്തൊരു ഭാവം മിന്നിമറയുകയോ ചെയ്തില്ല. ജീവനോടെ ജീർണ്ണിക്കുന്ന ഭയാനകമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു സ്വന്തം ശരീരവും. തൊണ്ട വറ്റിവരണ്ടുകീറി, കണ്ണുകൾ കുഴിയിലാണ്ടു, തൊലി ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ് എല്ലുകളോട് ഒട്ടി.

ചോരയുടെ തുടിപ്പ് പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു. ഒടുവിൽ നാലാമത്തെ ദിവസം, സ്വന്തം ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ ഉണങ്ങിയ ശരീരം മുൻപോട്ട് വേച്ചു. ഭാര്യയുടെയും മകളുടെയും പുഴുക്കൾ അരിച്ച, അഴുകിയ മാംസക്കൂമ്പാരത്തിലേക്ക് ഒട്ടും വേദനയറിയാതെ രവീന്ദ്രൻ മുഖമടിച്ച് വീണു. ജീവനറ്റ തുറിച്ച കണ്ണുകളോടെ, ഇരുട്ടിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരയായി അയാൾ മാറി.
വർഷങ്ങൾ പലതു കൊഴിഞ്ഞുപോയി. മനുഷ്യഗന്ധം പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയ ആ തറവാട് ഇപ്പോൾ കാടുപിടിച്ച് പ്രകൃതി തിരികെ പിടിച്ച ഒരു ശവപ്പറമ്പായി മാറിയിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരു കർക്കിടക രാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റി വന്ന ഒരു യാത്രികൻ പേമാരിയിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി. തണുത്തുറഞ്ഞ ആ മുറിയിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചതും അയാളുടെ പാദങ്ങൾ എന്തിലോ തട്ടിത്തടഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തെ പിളർന്നുകൊണ്ട് ഒരു ഇടിമിന്നൽ മുറിയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ തറയിലെ കാഴ്ച കണ്ട അയാൾ ഭയത്താൽ പുറകോട്ട് വേച്ചുപോയി. വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കും ചിതലെടുത്ത തടികൾക്കുമിടയിൽ മൂന്ന് മനുഷ്യ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ. ഭയന്ന് വിറച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞോടാൻ ശ്രമിച്ച അയാളുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്നാണ് ഒരു തിളക്കത്തിൽ ഉടക്കിയത്. ചെളിയും മണ്ണും പുതഞ്ഞിട്ടും അസ്ഥികൂടങ്ങൾക്കിടയിൽ കിടന്ന് ഇരുട്ടിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റിക്കൊണ്ട് തിളങ്ങുന്ന ഒരു വെങ്കലവിളക്ക്.

ഒരു കാന്തം പോലെ വിളക്ക് അയാളെ തന്നിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു. ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുമ്പോഴും, വല്ലാത്തൊരു മരവിപ്പോടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാൽ അയാൾ അതെടുത്തു. പ്രകാശത്തെ വിഴുങ്ങാൻ വായ് പിളർന്നു നിൽക്കുന്ന കറുത്ത സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ അഞ്ച് തിരിയിടങ്ങൾ വിളക്കിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് വളഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. മുൻപ് കത്തിത്തീർന്നതിന്റെ യാതൊരു ലക്ഷണങ്ങളുമില്ലാതെ, വീടിനെ വിഴുങ്ങിയ ജീവനുകളുടെ ചോര കുടിച്ച് പൂർണ്ണമായും പുതുരൂപം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു അത്. അഞ്ച് തിരികളും പുതിയ ഇരകളെ കാത്ത് കറുത്ത എണ്ണയോടെ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു. താൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന ബോധമില്ലാതെ അയാൾ വിളക്ക് തന്റെ ഭാണ്ഡത്തിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു. ഇടിമിന്നലുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ വീണ്ടും പേമാരിയിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങി. കനത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് അയാൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്നോ, അയാളുടെ പിന്നീടുള്ള വിധി എന്തായെന്നോ ആർക്കുമറിയില്ല..

ദശാബ്ദങ്ങൾക്കിപ്പുറം വിശപ്പ് മാറാത്ത വിളക്ക് ഇപ്പോൾ എവിടെയാകാം? ഉപയോഗിക്കപ്പെടാത്ത പുതിയ അഞ്ച് തിരികളുമായി തന്റെ അടുത്ത ഇരയെയും കാത്ത് അത് എവിടെയോ ഇരുപ്പുണ്ട്. തലമുറകൾ കൈമാറി വന്ന പഴയ തടിപ്പെട്ടിയിലോ, പൊടിപിടിച്ച മച്ചിലോ… അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പോലുമറിയാതെ, നിങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഇരുണ്ട മൂലയിൽ… നിങ്ങളുടെ ഒരു കൊച്ചു ആഗ്രഹത്തിനായി അത് കാതോർത്തിരിപ്പുണ്ടാകാം…