പാലപൂ ത്ത നിലാവ്

രചന : ദിവാകരൻ പികെ പൊന്മേരി ✍️

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ പാലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം പടരുമ്പോൾ, നിലാവിനുപോലും പറയാൻ ചില കഥകളുണ്ടാകും. മനോഹരമായ ഒരു വായനാനുഭവം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കായി ഇതാ എന്റെ പുതിയ കഥ…”

നീണ്ട പതിനാറ് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിന്റെ കവാടം അഭിഷേകിനായി തുറന്നു. പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ, നാടിനെ ഞെട്ടിച്ച ഒരു കൊലപാതകിയെ രണ്ട് പോലീസുകാർ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ആ കൊലയാളി അഭിഷേകിനെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ജയിലിലെ നിത്യകാഴ്ചയായതുകൊണ്ട് അവൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല.
ചുറ്റിലും കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ കാഴ്ച തിരികെ കിട്ടിയ ഒരാളെപ്പോലെ അഭിഷേക് അന്ധാളിച്ചു നിന്നു. ഒരുകൂട്ടം പ്രാവുകൾ ചിറകടിച്ചു പറന്നുയർന്നു. സന്തോഷമാണോ സങ്കടമാണോ എന്നറിയാത്ത നിസ്സംഗ ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ആരോ തന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നത് അവൻ കേട്ടു.

അഭിഷേകിനെ കാത്ത് മുപ്പത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയും കൂടെ രണ്ടു മൂന്നു പേരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. “അഭിഷേകിന് ഞങ്ങളെയൊക്കെ മനസ്സിലായോ?” കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ ആ യുവതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഓർമ്മച്ചെപ്പ് പതുക്കെ തുറക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആയിരം മഞ്ചാടിക്കുരുക്കൾ പനിനീർ മഴ പോലെ തന്റെ മേൽ വീണുടയുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. തന്റെ പിന്നിൽ വന്ന് കണ്ണുപൊത്തി, മണിനാദം പോലെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് പാദസര കിലുക്കത്തോടെ ഓടിമറയുന്ന ആ പഴയ പതിനാറുകാരിയുടെ ചിത്രം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
അവർ സഞ്ചരിച്ച കാർ അയിരാപുരം ഗ്രാമത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. എല്ലാവരും നിശബ്ദരാണെന്ന് കണ്ട ഡ്രൈവർ മനോഹരമായ ഒരു പഴയ മെലഡി പ്ലേ ചെയ്തു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അന്തരീക്ഷം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിഷേക് ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ചോദിച്ചു: “എവിടെയോ കണ്ടതുപോലെ…”

“സൂക്ഷിച്ചു നോക്കൂ, അഭിഷേകിന് അറിയാവുന്ന ആളാണ്,” കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു.
“ഓർമ്മ വരുന്നില്ല. വർഷങ്ങൾ എത്ര കഴിഞ്ഞു! താൻ സ്നേഹിച്ച ശരണ്യ എന്ന പെൺകുട്ടിയുമായി രൂപസാദൃശ്യം തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അവൾ മരിച്ചല്ലോ… അവളുടെ കൊലപാതകി ഞാനാണല്ലോ…” അഭിഷേക് സ്വയം പറഞ്ഞു. “എന്താണ് പേര്?” അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി കിട്ടിയില്ല. “കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ? കുട്ടികൾ? ഭർത്താവ് എന്ത് ചെയ്യുന്നു?” അതിനും അവൾ മറുപടി പറയാതെ തല കുനിച്ചിരുന്നു. “സർപ്പക്കാവിൽ ഇപ്പോൾ ആരാണ് വിളക്ക് വയ്ക്കാറുള്ളത്? അതോ പതിവില്ലേ?” അതിനും ആരും മിണ്ടിയില്ല.
ശരണ്യയ്ക്കും അഭിഷേകിനും മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു രഹസ്യമുണ്ട്. പാല പൂത്ത നിലാവുള്ള ഒരു രാത്രിയിലാണ് അഭിഷേകിന്റെ ജീവിതം ആകെ തകിടം മറിഞ്ഞത്.
“എല്ലാം പറയാം അഭിഷേക്. വീട്ടിൽ പോയി കുളിച്ച് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആകൂ. ഇനിയാരെയും ഭയപ്പെടാനില്ലല്ലോ.”

“എന്ത് ഭയപ്പെടാൻ? എനിക്കെല്ലാം നഷ്ടമായില്ലേ? ഇനി ഞാൻ എന്തിന്, ആർക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കണം? ഒരു കൊലയാളിയായ എനിക്ക് ആര് ജോലി തരും?” അഭിഷേകിന്റെ കണ്ണ് നിറയാൻ തുടങ്ങി. “എന്റെ ടീച്ചറമ്മയെയും ഞാൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെയും കൊന്നവനല്ലേ ഞാൻ…”
“അതൊക്കെ മറക്കൂ അഭിഷേക്. നീ ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചു. നീ ആരെയും കൊന്നിട്ടില്ലെന്ന് ഇന്ന് ഈ ലോകത്തിനറിയാം. മാത്രമല്ല, നീയിന്ന് ഒരു കോടീശ്വരനാണ്. ഇപ്പോൾ ഇത്രമാത്രം അറിയുക.”
സംസാരിക്കുന്ന ആൾ ആരാണെന്നോ അയാൾ എന്താണ് പറയുന്നതെന്നോ അഭിഷേകിന് മനസ്സിലായില്ല. അവൻ ഒരു കുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെ പുറംകാഴ്ചകൾ നോക്കിയിരുന്നു. ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ പഴയ ഒരു നാലുകെട്ടിന് മുന്നിൽ കാർ നിന്നു. തെരുവിൽ നാടോടികളുടെ കൂടെ അലഞ്ഞുനടന്നിരുന്ന തന്നെ, പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ ദത്തെടുത്തു മകനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച ടീച്ചറമ്മ ‘മോനേ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി.

ടീച്ചറമ്മയ്ക്കും ഭർത്താവ് കേണൽ ആദിത്യ വർമ്മയ്ക്കും ഒരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തീവണ്ടിയാത്രയ്ക്കിടയിൽ ആ കുട്ടിയെ അവർക്ക് നഷ്ടമായി. അതോടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം തെറ്റി. ആ സമയത്താണ് ഭിക്ഷ യാചിച്ച് അഭിഷേക് അവരുടെ മുന്നിലെത്തുന്നത്. അവന്റെ കഥകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവർക്ക് അലിവ് തോന്നി അവനെ സ്വന്തം മകനായി വളർത്തി. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞ് കേണൽ മരിച്ചു. ടീച്ചറമ്മ പിന്നീട് അഭിഷേകിന് വേണ്ടിയാണ് ജീവിച്ചത്.
എന്നാൽ കേണലിന്റെ മരണശേഷം അദ്ദേഹത്തിന് മറ്റൊരു സ്ത്രീയിൽ ‘കുമാരൻ’ എന്നൊരു മകൻ കൂടിയുണ്ടെന്ന് പുറത്തുവന്നു. അവകാശവാദവുമായി എത്തിയ കുമാറിന് നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും പിന്തുണ നൽകി. കുമാർ മദ്യപിച്ചെത്തി വീട്ടിൽ ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നത് പതിവായി. ഇതിനിടയിലാണ് അഭിഷേകും ശരണ്യയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം കുമാർ അറിയുന്നത്. തന്റെ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ തട്ടിയെടുക്കുമോ എന്ന പേടിയിൽ അവൻ അവരെ തകർക്കാൻ തക്കം പാർത്തിരുന്നു.

ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് സർപ്പക്കാവിൽ അഭിഷേകിനെ കാത്തുനിന്ന ശരണ്യയെ കുമാർ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നിലവിളി കേട്ട് ഓടിവന്ന ടീച്ചറമ്മയുമായുള്ള മൽപ്പിടുത്തത്തിനൊടുവിൽ കുമാർ അവരെ കുത്തി വീഴ്ത്തി. ശരണ്യ ബോധരഹിതയായി. അവിടെ എത്തിയ അഭിഷേക് കാണുന്നത് ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന രണ്ടുപേരെയാണ്. സമനില തെറ്റിയ അവൻ ആ കുറ്റം ഏറ്റെടുത്തു. അങ്ങനെ പതിനാറ് വർഷത്തെ ജയിൽവാസം ലഭിച്ചു. ശരണ്യ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.അഭിഷേക് അവരെ വകവരുത്തി എന്നായിരുന്നില്ല കോടതിയിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട കുറ്റപത്രം. മറിച്ച്, കുമാരന്റെ കുടിലബുദ്ധിയിൽ വിരിഞ്ഞ ആസൂത്രിതമായ ഒരു വധശ്രമമായിരുന്നു (Attempt to Murder) അത്. ആ രാത്രിയിലെ സംഘർഷത്തിനിടയിൽ ശരണ്യയ്ക്കും ടീച്ചർക്കും മാരകമായി പരിക്കേറ്റു എന്നത് സത്യമായിരുന്നു.

എന്നാൽ കുമാരൻ തന്റെ സ്വാധീനമുപയോഗിച്ച് സാക്ഷികളെ വിലയ്ക്കെടുത്തു. ശരണ്യയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി നാടുകടത്തുകയും അവൾ മരിച്ചുവെന്ന് നാടാകെ വിശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ, കൊലപാതകശ്രമത്തിനും മാരകമായി പരിക്കേൽപ്പിച്ചതിനും (Section 307 & 326) ചേർത്ത് കോടതി അഭിഷേകിന് കഠിനതടവ് വിധിച്ചു. ശരണ്യ ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന സത്യം പുറംലോകം അറിയാതിരുന്ന ആ പതിനാറ് വർഷങ്ങൾ അഭിഷേകിന് ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളിലെ നീണ്ട ഏകാന്തതയായിരുന്നു.”
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അഭിഷേക് രഹസ്യമായി ഒരു കവർ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. “ഇതൊരു നിധിയാണ്, എന്റെ മരണശേഷം നിനക്കിത് തുറക്കാം” എന്ന് അവൻ ശരണ്യയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അഭിഷേകിന്റെ ജയിൽവാസത്തിനിടയിൽ ശരണ്യ ആ കവർ തുറന്നു. അതിൽ ടീച്ചറമ്മയും കേണലും ഒരു കുട്ടിയെ മടിയിലിരുത്തിയിരിക്കുന്ന പഴയൊരു ഫോട്ടോയായിരുന്നു. ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തിന് അഭിഷേകിന്റെ അതേ ഛായയായിരുന്നു.

അന്വേഷണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ അഭിഷേക് തന്നെയാണ് തങ്ങളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട മകൻ എന്ന് ടീച്ചറമ്മ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ശരണ്യ അന്ന് കാവിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ പോലീസിനോട് വെളിപ്പെടുത്തിയതോടെ അഭിഷേക് കുറ്റവിമുക്തനായി. അനാഥനായിരുന്ന അഭിഷേക് ഇപ്പോൾ ആ തറവാടിന്റെയും സ്വത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ അവകാശിയായി.
പാല പൂത്ത ഒരു തൃസന്ധ്യയിൽ, ശരണ്യയും അഭിഷേകും സർപ്പക്കാവിൽ വിളക്ക് കൊളുത്തി. തങ്ങളെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്ന സുഗന്ധമുള്ള പാലമരം അവർക്ക് മേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി.