രചന : വലിയശാല രാജു✍
ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ക്രൈസ്തവർ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശീകരണത്തെയും മരണത്തെയും അനുസ്മരിക്കുന്ന ദിവസമാണല്ലോ ഇത്. ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിൽ ഈ ദിവസം ‘ഗുഡ് ഫ്രൈഡേ’ (Good Friday) അഥവാ ‘നല്ല വെള്ളിയാഴ്ച’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, മലയാളിക്ക് ഇത് എന്നും ‘ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച’യാണ്. ഒരു വശത്ത് ‘നന്മ’യും മറുവശത്ത് ‘ദുഃഖ’വും – എങ്ങനെയാണ് ഒരേ ദിവസത്തിന് പദപരമായ ഈ വൈരുദ്ധ്യം സംഭവിച്ചത്? ഇതിന് പിന്നിൽ രസകരമായ ഒരു ഭാഷാചരിത്രവും അതിലുപരി വിവർത്തകന്റെ ‘കേരളീയ ബോധവും’ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.
ഗുഡ് ഫ്രൈഡേ എന്ന ‘നന്മ’
ഇംഗ്ലീഷിൽ ഈ ദിവസത്തെ ‘ഗുഡ്’ എന്ന് വിളിക്കാൻ പ്രധാനമായും രണ്ട് കാരണങ്ങളാണ് ഭാഷാ പണ്ഡിതർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. ഒന്ന്, ‘God’s Friday’ എന്ന പ്രയോഗം ലോപിച്ച് ‘Good Friday’ ആയതാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. രണ്ട്, ‘Good’ എന്ന വാക്കിന് പണ്ട് ‘പരിശുദ്ധം’ (Holy) എന്നൊരു അർത്ഥം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അതായത് പരിശുദ്ധമായ വെള്ളിയാഴ്ച. കൂടാതെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം വഴി മനുഷ്യരാശിക്ക് മുഴുവൻ പാപമോചനവും മോക്ഷവും (Salvation) ലഭിച്ചു എന്ന വിശ്വാസപരമായ ‘നന്മ’യെയാണ് പാശ്ചാത്യർ ഇവിടെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്.
മലയാളത്തിലെ ‘ദുഃഖം’
എന്നാൽ പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബൈബിൾ മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, വിവർത്തകർ ഈ പദത്തെ അതേപടി ‘നല്ല വെള്ളിയാഴ്ച’ എന്ന് മാറ്റാൻ തയ്യാറായില്ല. അവിടെയാണ് വിവർത്തകന്റെ സാംസ്കാരികമായ ഉൾക്കാഴ്ച നാം കാണുന്നത്. ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്ലിയെയും ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ടിനെയും പോലുള്ള മിഷനറിമാർക്ക് മലയാളിയുടെ മനഃശാസ്ത്രം നന്നായറിയാമായിരുന്നു.
മലയാളിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മരണം എന്നത് ഒരിക്കലും ‘നല്ലത്’ എന്ന പദവുമായി ചേർന്നുപോകുന്ന ഒന്നല്ല. അത് ആദരവിന്റെയും അതിലേറെ ‘ദുഃഖ’ത്തിന്റെയും പ്രകടനമാണ്. തന്റെ രക്ഷകൻ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ദിവസത്തെ ‘നല്ലത്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് സാധാരണക്കാരനായ ഒരു മലയാളിയുടെ യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്ത ഒന്നായിരിക്കുമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ആ ദിവസത്തെ ആത്മീയമായ ഗുണത്തേക്കാൾ (Benefit), ആ ദിവസത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിന് (Atmosphere) അവർ മുൻഗണന നൽകി.
വിവർത്തനത്തിലെ സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം
പഴയ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ ഈ ദിവസം ‘ഹാശാ വെള്ളിയാഴ്ച’ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ‘ഹാശാ’ എന്നാൽ പീഡാനുഭവം എന്നർത്ഥം. ക്രിസ്തു അനുഭവിച്ച കഷ്ടതകളെയും പീഡകളെയും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ആരാധനാക്രമം കേരളത്തിൽ ശക്തമായിരുന്നു. ഈ പീഡാനുഭവ സ്മരണയെയും മരണാനന്തരമുള്ള വൈകാരികതയെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ ‘ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച’ എന്ന പദമാണ് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമെന്ന് അന്നത്തെ പണ്ഡിതർ തീരുമാനിച്ചു.
1829-ൽ ബെയ്ലി പുറത്തിറക്കിയ ബൈബിൾ വിവർത്തനത്തിലൂടെയും പിന്നീട് അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും ഈ പദം ജനകീയമായി. കേവലം ഒരു വാക്കിന്റെ വിവർത്തനത്തിനപ്പുറം, ആ നാടിന്റെ സംസ്കാരത്തിനും വൈകാരിക ബോധത്തിനും അനുസൃതമായി ഒരു ആശയത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റിയെടുക്കാം എന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമായി ഈ പദം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.
ചുരുക്കത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം വഴി ലഭിച്ച നന്മയെ പാശ്ചാത്യർ ‘ഗുഡ് ഫ്രൈഡേ’ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, ആ വേർപാടിൽ പങ്കുചേരുന്ന മലയാളിയുടെ ആത്മീയമായ അനുതാപമാണ് ഈ ദിവസത്തെ നമുക്ക് ‘ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച’യാക്കി മാറ്റുന്നത്.
