രചന : റഹീസ് മുണ്ടക്കര ✍
കപടമാം സ്നേഹത്തിൻ ചതുരംഗക്കളത്തിൽ,
കരുനീക്കമറിയാതെ വീണുപോയെങ്കിലും—
പരിഭവപ്പേമാരി പെയ്യാതെ ഉള്ളിലൊരു
ചെറുപുഞ്ചിരിപ്പൂവു കാത്തുനിൽപ്പൂ.
വിശ്വസ്തതയുടെ ഉടയാടയ്ക്കുള്ളിലെ—
വിഷമുള്ള പല്ലുകൾ കണ്ടുതളരാതെ,
ആയുധം താഴെ വെച്ചാത്മബലത്താൽ—
അചഞ്ചലനായി ഞാൻ നോക്കിനിൽപ്പൂ.
വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടെന്ന തിരിച്ചറിവിൻ നോവിൽ,
നെഞ്ചുരുകുമ്പോഴും പതറാത്ത മൗനമേ;
നീയാണ് ധീരത, നീയാണ് വിജയം—
നിൻ ചിരി തോൽപ്പിക്കും തോറ്റ ലോകത്തെ!
ഇരുളിലാരോ എറിഞ്ഞൊരാ കല്ലുകൾ,
ഇടറാത്ത നെഞ്ചിൽ തറച്ചുനിൽക്കെ—
ഒഴുകുന്ന രക്തത്തെ അമൃതാക്കി മാറ്റി നീ
ചിരിക്കുക, അതല്ലോ നിൻ പവിത്രമാം കീർത്തി!