രചന : അഡ്വ. നളിനാക്ഷൻ ഇരട്ടപ്പുഴ✍️
പുലരിയുടെ മൗനരക്തത്തിൽ
ഭൂമിയുടെ ഹൃദയം ഉണർത്തുന്ന
കൈകളാണ് തൊഴിലാളി.
മണലിന്റെ നാഡികളിലൂടെ
സ്വപ്നങ്ങൾ ഒഴുക്കുന്ന കൈകൾ,
ശബ്ദമില്ലാത്ത ഒരു ഗാനമായി ഉയരുന്നു.
കല്ലുകൾക്ക് ശ്വാസം നൽകി,
ഇരുമ്പിന് ആത്മാവ് തീർത്തു,
നഗരങ്ങളെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തുമ്പോൾ
അവൻ തന്നെയാണ് താഴേക്ക് ചായുന്നത്.
കുടിലിന്റെ ഇരുണ്ട മൂലയിൽ
വിശപ്പിന്റെ കണ്ണുകളോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്
പ്രകാശമാകാൻ
സ്വന്തം നാളെയെ പണയം വെക്കുന്നവൻ.
വെയിലിന്റെ കഠിന വിചാരണയിൽ
നിഴൽ പോലും പിന്മാറുമ്പോൾ,
അവന്റെ ദേഹം മാത്രം സത്യം പറയുന്നു.
കണ്ണീർ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ
അവന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ പതിയുമ്പോൾ
കാലം പോലും അവയെ മായ്ക്കാൻ ഭയക്കുന്നു.
വിളവിന്റെ ആഘോഷത്തിൽ
പേരില്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയായി അവൻ നില്ക്കും;
എങ്കിലും നിലം മുഴുവൻ അവന്റെ ശ്വാസം നിറഞ്ഞിരിക്കും.
വിരലുകളിൽ പൊട്ടിയ മുറിവുകൾ
രാജ്യത്തിന്റെ നാഡികളായി മാറി
ജീവിതത്തിന്റെ ചക്രം തിരിക്കുന്നു.
അവൻ ഇല്ലെങ്കിൽ
ഈ രാജ്യം നില്ക്കില്ല.
എന്നാൽ,
ഈ രാജ്യത്തിൽ
അവൻ ഇന്നും
ഒരു കണക്ക് മാത്രമാണ്.