രചന : വലിയശാല രാജു ✍️
കേരളത്തിലെ ട്രെയിനുകളിലും പൊതുവിടങ്ങളിലും പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നേരെപ്പോലും നടക്കുന്ന അതിക്രമങ്ങൾ നടുക്കത്തോടെയാണ് നാം കേൾക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം പാലരുവി എക്സ്പ്രസ്സിൽ ആറുവയസ്സുകാരിക്ക് നേരെയുണ്ടായ ക്രൂരത ഒരു യാത്രക്കാരിയുടെ ധീരമായ ഇടപെടൽ കൊണ്ട് മാത്രമാണ് തടയാനായത്. ഇത്തരം വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ മലയാളികൾക്കിടയിൽ ഇത്രയധികം ‘ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യം’ ഉണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിനെ ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യം എന്ന് വിളിക്കുന്നത് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നത്തെ ലഘൂകരിക്കലായിരിക്കും.
ലൈംഗികതയല്ല, ഇതൊരു മനോവൈകല്യമാണ്
സാധാരണ ഗതിയിൽ മുതിർന്ന വ്യക്തികൾ തമ്മിൽ പരസ്പര സമ്മതത്തോടെയുള്ള ലൈംഗിക ബന്ധത്തിന് അവസരമില്ലാത്ത അവസ്ഥയെയാണ് ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ ലൈംഗികമായി സമീപിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും ലൈംഗികതയല്ല, മറിച്ച് പീഡോഫീലിയ’ (Pedophilia)എന്ന ഗുരുതരമായ മനോവൈകല്യമാണ്.
ശാസ്ത്രീയമായി പറഞ്ഞാൽ, പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കുട്ടികളോട് ലൈംഗികമായ ആകർഷണം തോന്നുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. ഇതിനെ ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യമായി കണ്ടാൽ, വിവാഹം കഴിയുന്നതോടെ ഇത് മാറേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ വിവാഹിതരും കുട്ടികളുള്ളവരും പോലും ഇത്തരം ക്രൂരതകൾ ചെയ്യുന്നത് ഇത് മസ്തിഷ്കവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വൈകല്യമായതുകൊണ്ടാണ്.
എന്തുകൊണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇരയാക്കപ്പെടുന്നു?
കുട്ടികളെ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നതിന് പിന്നിൽ ലൈംഗിക താല്പര്യത്തേക്കാൾ ഉപരി ‘അധികാര പ്രയോഗം’ (Power dominance) എന്ന ഘടകമുണ്ട്.
കുട്ടികൾക്ക് ശാരീരികമായി പ്രതിരോധിക്കാനോ, തങ്ങൾക്ക് സംഭവിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനോ കഴിയില്ലെന്ന് കുറ്റവാളികൾക്കറിയാം.
മിഠായി നൽകിയോ പേടിപ്പിച്ചോ കുട്ടികളെ നിശബ്ദരാക്കാം എന്നത് വേട്ടക്കാർക്ക് സൗകര്യമാകുന്നു.കുട്ടികൾ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും മുതിർന്നവർ ഗൗരവമായി എടുക്കാറില്ല എന്നതും കുറ്റവാളികൾക്ക് വളമാകുന്നു.
നാം മാറേണ്ടത് എവിടെ?
സമൂഹം എന്ന നിലയിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ നാം ചില കാര്യങ്ങൾ അടിയന്തരമായി ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ ഇരയാക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെയോ അവരുടെ കുടുംബത്തെയോ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന രീതി അവസാനിപ്പിക്കണം. കുറ്റവാളിക്കാണ് നാണക്കേട് ഉണ്ടാകേണ്ടത്, ഇരയ്ക്കല്ല.
കുട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ ഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ആരെങ്കിലും അനുചിതമായി തൊട്ടാൽ അത് തുറന്നു പറയേണ്ടതിനെക്കുറിച്ചും കൃത്യമായ ബോധവൽക്കരണം നൽകണം.
പോക്സോ (POCSO)നിയമം എത്രത്തോളം ശക്തമാണെന്നും ഇത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ശിക്ഷ എത്ര കാഠിന്യമേറിയതാണെന്നും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിരന്തരം പ്രചരിപ്പിക്കണം.
ട്രെയിനിലോ ബസ്സിലോ ഇത്തരം എന്തെങ്കിലും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടാൽ ഒഴിഞ്ഞുമാറാതെ, പ്രതികരിച്ച പാലരുവി ട്രെയിനിലെ പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ ധീരമായി ഇടപെടാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.
കുഞ്ഞുങ്ങളെ ലൈംഗിക വസ്തുക്കളായി കാണുന്ന മസ്തിഷ്കങ്ങളിൽ മാറ്റം വരണമെങ്കിൽ ശാസ്ത്രീയമായ ചികിത്സയും അതിലേറെ ശക്തമായ നിയമനടപടികളും അനിവാര്യമാണ്. നമുക്ക് വേണ്ടത് ലൈംഗിക വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള, കുറ്റവാളികളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന, കുട്ടികളെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ്. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ഓരോ കൈകളും ഉയരുന്നത് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ പരാജയമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക.
