രചന : സെറ എലിസബത്ത് ✍️
ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിട്ട് ഒടുവിൽ ആ സ്നേഹത്തിൽ
നിന്ന് കാലിടറി വീഴുമ്പോൾ
അതൊരു സാധാരണ വീഴ്ചയല്ല —
നമ്മൾ നമ്മളായി വിശ്വസിച്ചിരുന്ന
ഒരു ലോകത്തിന്റെ തകർച്ചയാണ്.
ഒരിക്കൽ അതീവ കരുതലോടെ
മനസ്സിന്റെ ഭിത്തികളിൽ കൊത്തിവെച്ചിരുന്ന
സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചെറു രൂപങ്ങൾ,
ഒരുമിച്ച് കാണാനിരുന്ന സായാഹ്നങ്ങൾ,
പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച വാക്കുകൾ,
പങ്കിട്ട നിശ്ശബ്ദതകൾ —
എല്ലാം ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ കാറ്റടിച്ച
ക്ഷേത്രവിളക്കുകൾ പോലെ കുലുങ്ങി അണഞ്ഞുപോകും.
പിന്നീട് ഹൃദയം ഒരു പഴയ വീടായി മാറും.
ആരും താമസിക്കാത്ത, എന്നാലും ഓരോ മുറിയിലും
ആരുടെയോ ശ്വാസത്തിന്റെ ഓർമ്മ
കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വീട്.
ചില രാത്രികളിൽ ഓർമ്മകൾ മഴയായി പെയ്യും.
പുറത്ത് ലോകം പതിവുപോലെ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോഴും
അകത്ത് സമയം നിശ്ചലമാകും.
ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മുഖത്തിനുള്ളിൽ
ശബ്ദമില്ലാതെ തകരുന്ന ഒരു സമുദ്രം ഉണ്ടാകും.
എന്നാൽ വേദനയ്ക്ക് അദ്ഭുതകരമായൊരു സ്വഭാവമുണ്ട് —
അത് നമ്മെ മുഴുവനായി നശിപ്പിക്കില്ല.പകരം,
നമ്മളിൽ മറഞ്ഞുകിടന്ന
പുതിയൊരു മനുഷ്യനെ മെല്ലെ ഉണർത്തിത്തുടങ്ങും.
കണ്ണുനീർ മണ്ണിന്റെ ഇടുങ്ങിയ സിരകളിലേക്ക്
ഒഴുകിച്ചെന്നു ചേരുമ്പോൾ,
വേദനയുടെ ഉപ്പു കലർന്ന ആ നനവിൽ
ജീവിതം വീണ്ടും ഏതോ വിത്തുകൾ വിതറും.
ആദ്യം അത് ഒരു നിശ്ശബ്ദതയായി മുളക്കും.
പിന്നീട് സ്വയം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള
ഒരു ചെറു വെളിച്ചമായി വളരും.
ഒരിക്കൽ നമ്മെ തകർത്ത അതേ സ്നേഹം
പിന്നീട് നമ്മെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളവരാക്കും.
കാരണം ചില ബന്ധങ്ങൾ
നമ്മോടൊപ്പം നിൽക്കാനല്ല വരുന്നത് —
നമ്മളെ മാറ്റിമറിക്കാനാണ്.
അങ്ങനെ, വേദനയുടെ വിറയലുകൾ
ക്ഷീണിച്ച് ഉറങ്ങുന്ന ഒരു പുലരിയിൽ,
ഹൃദയത്തിന്റെ പൊട്ടിച്ചിതറിയ മണ്ണിൽ നിന്ന്
മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ മൃദുവായൊരു പൂവ് വീണ്ടും പിറക്കും.
അതിന്റെ പേരാണ് അതിജീവനം….!