രചന : സന റഹുമാൻ ✍️
👇
ആപഴയ പൂന്തോട്ടം ഇന്നും മാറ്റമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു. സുവർണ്ണ നിറമുള്ള സായാഹ്ന വെയിൽ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും, ഇതേ പൂന്തോട്ടത്തിൽ വെച്ചാണ് അവർ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയത് എന്ന ഓർമ്മ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർത്തി.
ദൂരെ നിന്ന് മാളവിക വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ഒരു വെള്ള സാരിയിൽ, മുടിയിൽ ഒരു വെളുത്ത പൂവ് ചൂടി അവൾ മാലാഖയെപ്പോലെ അവന് തോന്നി., അവർ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ അവർ ഇതുവരെ താണ്ടിയ ജീവിതയാത്രയുടെ മുഴുവൻ കഥയുമുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു,” മാധവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മാളവിക മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, പകരം അവന്റെ കയ്യിൽ ഒന്ന് അമർത്തി പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ വാക്കുകളേക്കാൾ വലിയൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പതുക്കെ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
വഴിയിൽ കണ്ട ഓരോ പൂവും അവരോട് പഴയ കഥകൾ പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. മാധവൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. ജീവിതത്തിലെ കഠിനമായ ദിവസങ്ങളിൽ മാളവിക നൽകിയ പിന്തുണ അവൻ ഓർത്തു. അവൾ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ താൻ എവിടെ എത്തുമായിരുന്നു എന്ന് അവൻ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്.
മാളവിക പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു റോസാപ്പൂവിനെ തൊട്ടു നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിലും പഴയ ചിത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവർ തമ്മിലുള്ള പിണക്കങ്ങളും ഇണക്കങ്ങളും, ഒടുവിൽ അവയെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി സ്നേഹം മാത്രം ബാക്കിയായതും അവൾ ഓർത്തു. ജീവിതം ഒരു മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടം പോലെയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
അവർ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു മരത്തണലിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. സൂര്യൻ പതുക്കെ ചക്രവാളത്തിലേക്ക് താഴുകയായിരുന്നു. ആകാശത്തിന് ഇപ്പോൾ ഒരു കടും ചുവപ്പ് നിറമാണ്. “നമുക്ക് ഇനിയും ഒത്തിരി ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട് അല്ലെ?” മാളവിക ചോദിച്ചു. മാധവൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മാധവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കടലാസ് പൊതി എടുത്തു. അത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. “ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്.” അവൾ അത് തുറന്നു നോക്കി. അതൊരു പഴയ ഉണങ്ങിയ ജമന്തിപ്പൂവായിരുന്നു. അവർ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ദിവസം അവൻ അവൾക്ക് കൊടുത്ത അതേ പൂവ്.
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അവൾ ആ പൂവ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ ഇത് ഇത്രയും കാലം സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചോ?” അവൾ ചോദിച്ചു. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഒന്ന് ചുംബിച്ചു. ആ നിമിഷം ലോകം അവർക്ക് ചുറ്റും നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർ എഴുന്നേറ്റു. വീണ്ടും കൈകോർത്തു പിടിച്ച് അവർ ഗേറ്റിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവരുടെ നിഴലുകൾ പുല്ലുകളിൽ നീണ്ടു വീണു കിടന്നു. ഈ പൂന്തോട്ടം എപ്പോഴും അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ സാക്ഷിയായി ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകുമെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സിൽ ആ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഗന്ധവും പ്രണയവും ബാക്കിയായിരുന്നു. കാലം എത്ര കടന്നുപോയാലും, തങ്ങൾ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടിയ ആ പൂന്തോട്ടം എന്നും ഹൃദയത്തിൽ പച്ചപ്പോടെ നിലനിൽക്കുമെന്ന് അവർക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. സ്നേഹം എന്നും ആ തോട്ടം പോലെ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കട്ടെ.
