സ്മൃതിപദം

രചന : അർച്ചന ✍️

പുലരിയെ കാണാതെ വിടപറയുന്ന പവിഴമല്ലി എന്നും എന്നെ ആകർഷിച്ച നിശാപുഷ്പമാണ്. പുലരിയുടെ ആദ്യവെളിച്ചത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴേക്കും ഞെട്ടറ്റുവീഴുന്ന അവളുടെ കാത്തിരിപ്പും സുഗന്ധവും എന്നിൽ ഉണർത്തിയ ചിന്തകളിൽ നിന്നാണ് “സ്മൃതിപദം” പിറന്നത്.
പുലരിയെ കാണാതെ വിടപറയുന്ന പവിഴമല്ലി എന്നും എന്നെ ആകർഷിച്ച നിശാപുഷ്പമാണ്. പുലരിയുടെ ആദ്യവെളിച്ചത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കുമ്പോഴേക്കും ഞെട്ടറ്റുവീഴുന്ന അവളുടെ കാത്തിരിപ്പും സുഗന്ധവും എന്നിൽ ഉണർത്തിയ ചിന്തകളിൽ നിന്നാണ് “സ്മൃതിപദം” പിറന്നത്.

നിലാവെളിച്ചം മെല്ലെ തൊട്ടുണർത്തി
ഇരവിന്റെ മൗനത്തിൽ അവൾ വിരിഞ്ഞു;
നിശാതെന്നൽ സൗരഭ്യം കാറ്റിൽ പകർന്നു.
​നിദ്രതൻ യാമം മിഴിതുറന്നു,
രാവിൻ മിഴികൾ മെല്ലെ മിഴിചിമ്മി;
ഹിമബിന്ദു പതിയെ പടർന്നിറങ്ങി
നിശയുടെ കുളിരായി ലയിച്ചു നിന്നു.
​നിശാശലഭം പറന്നിറങ്ങി,
മൃദുസ്മേരം തൂകി അവൾ നിന്നു;
നിശാനാദം മെല്ലെ ഈണം പകർന്നു.
​രാവിൻ കിനാവിൽ അവൾ കണ്ടു പുലരിയെ,
മോഹങ്ങൾ പൂമഴയായി പെയ്തിറങ്ങി.
രാവോരം കാത്തുനിൽപ്പൂ ഉഷസ്സിൻ പദനിസ്വനം!
​പുലരിതൻ കിനാവിൽ മയങ്ങിനിന്നു നിശാപുഷ്പം.
മോഹങ്ങൾ മെല്ലെ ചിറകടിച്ചു,
ഭാവപ്രപഞ്ചത്തിൽ അവൾ മയങ്ങി
​ഉഷായാമം പടിവാതിൽ എത്തി
ഞെട്ടിയുണർന്നവൾ കൺചിമ്മി;
മാഞ്ഞുപോയി അവളിലെ സുഗന്ധവും.
​ഞെട്ടറ്റു വീണു ധരണിയിൽ,
മൃതിതൻ മടിത്തട്ടിൽ
വീണു കിനാക്കൾ പാഴ്സ്മൃതിയായി.
​സ്മൃതിപദത്തിലങ്ങോ നിറഞ്ഞുസ്മൃതി
പകർത്തിയ നിൻ നിഴൽചിത്രം…
​എങ്കിലും തുടരുന്നു ഈ യാത്ര,
ഒരു പുനർജന്മമായി…
പവിഴമല്ലിയായി, നോവുറങ്ങാത്ത പ്രതീക്ഷയായി