രചന : അഡ്വ. അർച്ചന ✍️
നീലവാനിൻ നീലിമയിൽ,
നിറമേഘത്തിൻ മടിയിലായ്,
ഒരു കുഞ്ഞു മഴത്തുള്ളി
പിറവി പൂണ്ടു പുഞ്ചിരിയായ്.
മന്ദമാരുതൻ താലോലിച്ചു,
മേഘമമ്മ തലോടിനിന്നു;
ഭൂമിയമ്മ തൻ ദാഹമകറ്റാൻ
മനമുരുകി യാത്രയായി.
താഴെ നോക്കി ഭൂമിയാകെ,
വാടിയ പൂവിൻ മൗനം കണ്ടു;
വരണ്ട മണ്ണിൻ തേങ്ങലൊക്കെയും,
വൃക്ഷശാഖിൻ കാത്തിരിപ്പും.
ഓരോ ജീവൻ തേടിടുന്നത്
സ്നേഹമെന്നൊരു തുള്ളിയല്ലോ;
അന്നവൾക്കു തെളിഞ്ഞു സത്യം—
ധർമ്മമത്രേ ജീവിതം.
കാറ്റു കോപം കാട്ടിയെങ്കിലും,
മിന്നൽ വാനം കീറിയെങ്കിലും,
ഇരുളിറങ്ങി വഴിമൂടിയിട്ടും
തളരാതെ പെയ്തിറങ്ങി.
ഒരു തുള്ളി വീണ നിമിഷം
ഉറങ്ങിക്കിടന്ന വിത്തുണർന്നു;
വാടിയ മണ്ണിൻ മാറിലാകെ
പച്ചപ്പെങ്ങും തളിർവിരിഞ്ഞു.
പെയ്യാത്തൊരു മേഘത്തിനൊരു
മഴയെന്ന പേരുമില്ല;
വീഴാത്തൊരു തുള്ളിക്കൊരിക്കലും
നദിയായ് ജന്മവുമില്ല.
സൂര്യനുദിക്കും പകലൊക്കെയും
പുകഴ്ച തേടി അല്ലല്ലോ;
നദിയൊഴുകും നാളൊക്കെയും
നന്ദി കേൾക്കാൻ അല്ലല്ലോ.
പൂവിൻ സൗരഭ്യം പകരുന്നതും
കയ്യടിക്കായ് അല്ലല്ലോ;
ധർമ്മമെന്ന സുഗന്ധമത്രേ
ലോകമെങ്ങും നിറയുവാൻ.
മനുഷ്യനേ, ഓർത്തിടേണം—
മനസ്സാക്ഷി ദീപമത്രേ;
സത്യമെന്ന തിരി കെടാതെ
കാത്തിടുന്ന കാവലത്രേ.
കൂട്ടമെന്ന തിരമാലയ്ക്കായ്
സത്യത്തെ നീ വിൽക്കരുതേ;
ഭയമെന്ന ഇരുളുവന്നാലും
ധർമ്മപാത വിടരുതേ.
ഒരു തുള്ളി മഴയായാലും
പെരുമഴയായ് മാറിടും;
ഒരു സത്യം മുളച്ചുയർന്നാൽ
പുതുയുഗങ്ങൾ പിറന്നിടും.
വീണ തുള്ളി മാഞ്ഞുപോകിലും
തളിരായ് വീണ്ടും മുളയ്ക്കുമേ;
മനസ്സാക്ഷി കാത്ത ജീവിതം
യുഗങ്ങൾ പിന്നെയും വാഴുമേ.