രചന : ബദറുദീൻ പികെ ✍️
ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചിന്റെ പ്രഭാതത്തിൽ
രാജ്യം മുഴുവൻ ത്രിവർണ്ണത്തിൽ കുളിക്കുമ്പോൾ,
നാം പതാകയിലേക്ക് നോക്കി അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു
“ഇത് നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം.”
പക്ഷേ…
ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വില ചോദിച്ചാൽ
ചരിത്രം എത്ര പേരുകളാണ് പറയുക?
അതിൽ ഒരു പേര് കൂടിയുണ്ട്
എ. വി. കുട്ടിമാളു അമ്മ.
സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന വാക്ക്
പുസ്തകത്തിലെ ഒരു അധ്യായമാകുന്നതിന് മുമ്പ്,
അത് സ്വന്തം ജീവിതംകൊണ്ട് എഴുതിയ
ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു അവർ.
വിദേശവസ്ത്രങ്ങൾക്കെതിരെ
കോഴിക്കോട്ടെ തെരുവുകളിൽ
സ്ത്രീകളെ അണിനിരത്തി നിന്നപ്പോൾ
അവരുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്
ഒരു മുദ്രാവാക്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നു.
പിന്നീട് ഒരുദിവസം…
രണ്ട് മാസം മാത്രം പ്രായമുള്ള കുഞ്ഞിനെ
നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്
അവർ സമരജാഥയിൽ ഇറങ്ങി.
ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം
അവരെ ജയിലിലടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ ജയിലിന്റെ വാതിൽക്കൽ
ഒരു അമ്മയുടെ മുന്നിൽ
മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയർന്നു
“കുഞ്ഞിനെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ പാടില്ല.”
അപ്പോൾ ആ അമ്മ
ഭയന്ന് പിന്മാറിയില്ല.
നിയമത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി
സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ
തന്നോടൊപ്പം ജയിലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
രാജ്യത്തിന് സ്വാതന്ത്ര്യം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞ
ഒരു അമ്മയുടെ കൈയിൽ
അന്ന് ഇന്ത്യയുടെ ഭാവിയായിരുന്നു.
വീണ്ടും ജയിലുകൾ വന്നു…
വീണ്ടും തടവറകൾ വന്നു…
ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരവും വന്നു.
പക്ഷേ
അവരുടെ മനസ്സിലെ ഇന്ത്യയെ
ഒരു ജയിലും അടച്ചിടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഇന്ന് ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചിന്
നാം മധുരം പങ്കിടുന്നു,
പതാക ഉയർത്തുന്നു,
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കഥ പറയുന്നു.
എന്നാൽ
ആ കഥയുടെ ഒരു താളിൽ
കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്
തടവറയിലേക്ക് നടന്നുപോയ
ഒരു അമ്മയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ കൂടിയുണ്ട്.
ചരിത്രം ചിലപ്പോൾ
വലിയ പേരുകളെ മാത്രം ഓർക്കും.
പക്ഷേ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം
വലിയ പേരുകൾ മാത്രം ചേർന്നുണ്ടായതല്ല;
പേരുകൾ മങ്ങിപ്പോയ
കുട്ടിമാളു അമ്മമാരുടെ
കണ്ണീരും ധൈര്യവും ത്യാഗവും ചേർന്നാണ്
ഈ പതാകയ്ക്ക് നിറം കിട്ടിയത്.
അതുകൊണ്ട് ഈ ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചിൽ
പതാകയെ മാത്രം വണങ്ങരുത്…
ആ പതാക ഉയരാൻ വേണ്ടി
സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്
തടവറയുടെ വാതിൽ കടന്ന
ആ അമ്മയെയും ഓർക്കണം.
ചരിത്രം മറന്നുപോയാലും
നമ്മുടെ ഓർമ്മ മറക്കരുത്.
എ. വി. കുട്ടിമാളു അമ്മയ്ക്ക്
ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ആദരം.
എല്ലാവർക്കും
ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സ്വാതന്ത്ര്യദിനാശംസകൾ. 🇮🇳
ജയ് ഹിന്ദ്!.💪💪