രചന : സുമ രാധ ✍
കാതൽ…
പറയാതെ പറഞ്ഞൊരു ഭാഷ,
തൊടാതെ തൊട്ടൊരു സ്നേഹം,
കണ്ണുകൾക്ക് കാണാനാകാതെ
ഹൃദയത്തോട് ചേർന്നൊരു സാന്നിധ്യം…
കണ്ണാ…
നിന്റെ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ
എന്തിനാണ് ഈ ഹൃദയത്തിൽ
ഒളിച്ചുവെച്ചൊരു പുഞ്ചിരി വിടരുന്നത്?
നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ
ആ കുസൃതിച്ചിരി ഓർക്കുമ്പോൾ
എന്തിനാണ് എന്റെ മനസ്സ്
അറിയാതെ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക്
ഓടിപ്പോകുന്നത്?
നിന്നെ കാണാൻ
എനിക്ക് എപ്പോഴും
ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് വരണമെന്നില്ല…
എന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചാൽ
നീ അവിടെയുണ്ട്…
എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ,
എന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ,
എന്റെ കണ്ണുനീരിൽ,
എന്റെ ഓരോ പുഞ്ചിരിയിലും…
കണ്ണാ…
നിന്നോടുള്ള കാതൽ
നിന്നെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ളതല്ല…
നിന്നിൽ ലയിക്കാനുള്ളതാണ്.
എന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ
നിന്റെ കാൽക്കൽ വെച്ച്
തിരികെ വരുമ്പോൾ
മനസ്സിൽ ഒരു സമാധാനം നിറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…
അതാണ് കാതൽ. 💙
ഒന്നും ചോദിക്കാതെ,
ഒന്നും സ്വന്തമാക്കാതെ,
നിന്നെ ഹൃദയം നിറയെ
സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത്…
അവിടെയാണ്
കണ്ണനോടുള്ള കാതൽ
അതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ
രൂപത്തിലെത്തുന്നത്. 🦚💙