രചന : ദിവാകരൻ പി കെ✍
ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളിൽ തന്നെ അമ്മയുടെ വേർപാടിന്റെ ശൂന്യതയിലേക്ക് കണ്ണുതുറന്നവളായിരുന്നു അനഘ.
ആ കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെഅമ്മയുടെ വിയോഗത്തിൽ തകർന്നുപോയ ദാമോദരന് താങ്ങായത് അപ്പുറത്തെ മീനം വീട്ടിലെ ഇബ്രാഹിമിന്റെ കുടുംബമായിരുന്നു. സ്വന്തം കുഞ്ഞിനൊപ്പം അനഘയെയും നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് ഇബ്രാഹിമിന്റെ ഭാര്യ ആ കുഞ്ഞിന് സ്വന്തം മുലപ്പാൽ നൽകി വളർത്തി. അങ്ങനെ ആ രണ്ട് വീടുകളിലെയും ഉമ്മറങ്ങളും അടുക്കളകളും ഒരൊറ്റ കുടുംബത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയോടെ ഒന്നായി മാറി.
അയൽപക്കത്ത് ദാമോദരനും മീനം വീട്ടിലെ ഇബ്രാഹിമും അയൽവാസികൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഇബ്രാഹിമിന്റെ ഭാര്യയുടെ മുലപ്പാൽ കുടിച്ച് വളർന്ന അനഘയിലൂടെയും, ഒരേ ചോറും വെള്ളവും പങ്കുവെച്ച് ജീവിച്ച ആ മനുഷ്യരിലൂടെയും ആ രണ്ട് വീടുകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അത്രമാത്രം ഗാഡമായിരുന്നു. രണ്ട് വേറിട്ട മതങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ജീവിച്ചവരായിരുന്നിട്ടും, അവർക്കിടയിൽ മതത്തിന്റെയോ ജാതിയുടെയോ വേലിക്കെട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു വൈകുന്നേരം ദാമോദരന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇബ്രാഹിം പറഞ്ഞു:
“ദാമോദരാ, നമ്മൾ രണ്ടുപേരും രണ്ടു മതത്തിൽ പെട്ടവരാണെന്ന് ഈ നാട്ടിൽ ആരെങ്കിലും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല… കാരണം നമ്മുടെ ചോറ് വെന്തു വീണത് ഒരേ പുകയുന്ന അടുപ്പിലാണ്. ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ നമ്മെ കാണുന്നത് ഒരച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കീഴിലാണ്.”
പുഞ്ചിരിയോടെ ദാമോദരൻ അതിന് മറുപടി നൽകി:
“അത് സത്യമാണ് ഇബ്രാഹിമേ… ഈ മണ്ണിൽ നമ്മൾ പടുത്തുയർത്തിയത് വെറും വീടുകളല്ല, ഒരു കുടുംബമാണ്. നമ്മുടെ അനഘയും ഷെഫീഖും അത് കണ്ടാണ് വളരുന്നത്.”
അനഘയും ഇബ്രാഹിമിന്റെ മകൻ ഷെഫീഖും ആ സ്നേഹത്തണലിലാണ് വളർന്നത്. ഒരേ മുറ്റത്ത് കളിച്ചുനടന്ന ആ കുട്ടികളുടെ ബന്ധം തുടക്കത്തിൽ പ്രണയമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, പാലൂട്ടി വളർത്തിയ ആ വലിയ ബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രതയും ജ്യേഷ്ഠനും അനിയത്തിയും തമ്മിലുള്ളതുപോലെയുള്ള ഒരു ജന്മബന്ധവുമായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും അവരുടെ ആ ചെറിയ ലോകത്ത് കുസൃതികളും ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും നിരന്തരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം ഷെഫീഖിനോട് അനഘ മുഖം വീർപ്പിച്ചു നിന്നു.
“നീ എന്താ ഇത്ര വൈകിയത്? ഞാൻ എത്ര നേരമായി ഉമ്മറത്തിരിക്കുന്നു!”
അനഘ അരിശത്തോടെ ചോദിച്ചു.
തലമുടിയിൽ കൈയോടിച്ചുകൊണ്ട് ഷെഫീഖ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതിന് എന്റെ പൊന്നുമോൾ എന്തിനാ ഇത്ര പിണങ്ങുന്നത്? നിനക്ക് വാങ്ങിത്തരാൻ കടയിൽ നല്ല ചൂടുള്ള ഉണ്ണിയപ്പം ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ നിന്നതാ.”
അത് കേട്ടതും അനഘയുടെ പിണക്കമെല്ലാം എങ്ങോട്ടോ പറന്നുപോയി; അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും അവരുടെ ജീവന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
എന്നാൽ, അനഘയ്ക്ക് പതിനേഴും ഷെഫീഖിന് ഇരുപത്താറും വയസ്സായപ്പോൾ, സദാചാരവാദികളായ നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ കൂട്ടായ്മ പുതിയൊരു അപവാദമായി മാറാൻ തുടങ്ങി. കവലകളിലെ വായ്ത്താരികളും സംശയങ്ങളും ആ കുടുംബങ്ങളുടെ സമാധാനം കെടുത്തുമ്പോൾ, നാട്ടിലെ തലമുതിർന്നവർ ഇടപെട്ട് അനഘയെ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് അയച്ചു. അനഘയെക്കാൾ പ്രായം കൂടിയ ആളായിരുന്നു; അവൾക്ക് ആ വിവാഹത്തിൽ ഒട്ടും താൽപ്പര്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“പേര് ദോഷം വരുത്തിയ നിന്നെ കെട്ടാൻ ആര് വരും”
എന്നായിരുന്നു ബന്ധുക്കളുടെ ശകാരം.
ആ നിർബന്ധിത വിവാഹത്തോടെയാണ് ആ മക്കൾ തങ്ങളുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ പരസ്പരം എത്രമാത്രം അടിയുറച്ച് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. മറ്റൊരുവന്റെ വീട്ടിൽ തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ അകപ്പെട്ടപ്പോൾ അനഘയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി. ആ വേർപാട് അവരുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ തീയായി പടർന്നു; തങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും പരസ്പരം പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന ആ സത്യം ആ വേദനയിലൂടെയാണ് അവർക്ക് മനസ്സിലായത്.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയതിന്റെ പിറ്റേദിവസം, ഏകാന്തതയും ഭയവും ശ്വാസം മുട്ടിച്ചപ്പോൾ അനഘ ഷെഫീഖിന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“ചേട്ടാ… എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല… എന്നെ വന്നു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൂ…” അവൾ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
ആ നിലവിളി നെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിട്ടതുപോലെ തോന്നിയ ഷെഫീഖ് രാത്രിയുടെ മറവിൽ അവളെ കാണാൻ ചെന്നു. എന്നാൽ മുൻകൂട്ടി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സദാചാരവാദികൾ അവരെ കയ്യോടെ പിടികൂടുകയും, ആ സംഭവത്തെ ചിലർ ബോധപൂർവ്വം വർഗീയ കലാപമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. ആ നാട്ടിലെ പല വീടുകളും അഗ്നിക്കിരയാക്കപ്പെട്ടു; പലർക്കും മാരകമായ പരിക്കുകൾ പറ്റി.
രക്തച്ചൊരിച്ചിലിനും കത്തിയെരിഞ്ഞ വീടുകൾക്കും നടുവിൽ ദാമോദരനും ഇബ്രാഹിമും നിസ്സഹായരായി നിൽക്കേണ്ടി വന്നു. തങ്ങളുടെ മക്കളുടെ പേരിലാണ് ആ നാട് കത്തിയെരിഞ്ഞതെന്ന് ഓർത്ത് ആ പിതാക്കന്മാർ വിറങ്ങലിച്ചു.
ഒടുവിൽ, വേർപിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ആ മക്കൾ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും, സമൂഹം നടത്തിയ ആ വേരറുത്ത ക്രൂരതയും ആ പിതാക്കന്മാർ മനസ്സിലാക്കിയത്. പരസ്പരം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഇബ്രാഹിം പറഞ്ഞു:
“ദാമോദരാ, നമ്മൾ തോറ്റുപോയി… സമൂഹം തീർത്ത വേലിക്കെട്ടുകൾ നമ്മുടെ മക്കളുടെ ജീവിതം കത്തിച്ചു. ഇനി ഇവരെ നമ്മൾ അകറ്റരുത്.”
തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് ദാമോദരൻ പറഞ്ഞു:
“അതെ ഇബ്രാഹിമേ… ഇനി ആരുടെയും കണ്ണുരുട്ടലിന് ഇവരെ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.”
ആ കത്തിയെരിഞ്ഞ ചാരത്തിന് നടുവിലിരുന്ന്, തങ്ങളുടെ മക്കളുടെ ജീവനും സന്തോഷത്തിനുമായി അവർ ആ യുവതീയുവാക്കൾക്ക് ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ പൂർണ്ണമനസ്സോടെ മൗനാനുവാദം നൽകുകയായിരുന്നു. ആ രണ്ട് പിതാക്കന്മാരുടെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മവിശ്വാസവും ആ മക്കളുടെ ഉറച്ച മനസ്സും കാലത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായി ആ മണ്ണിൽ നിലനിന്നു; വെറുപ്പിന്റെ വിത്തുകൾ പാകിയവർ തോറ്റുപോയ ഇടത്ത്, സ്നേഹം എന്ന മൂന്നക്ഷരം ഒരു പുതിയ കാലത്തിന്റെ പ്രഭാതമായി അവിടെ എന്നും ജ്വലിച്ചുനിന്നു.
