രചന : രവനീഷ് രാമൻ ✍️
ഉച്ചവെയിൽ കത്തുമ്പോൾ
തണലുകൾ പോലും
നിഴൽ തേടുന്നു.
വഴിയരികിലെ മണ്ണിൽ
വിയർപ്പു വീഴുമ്പോൾ
ജീവിതം വിത്താകുന്നു.
തലയിൽ സൂര്യൻ,
കാലിൽ കനൽ,
നെഞ്ചിൽ സ്വപ്നം—
അവൻ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു,
ഒരു തണലിനല്ല,
ഒരു നാളെയ്ക്കായി.
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വഴികൾ
പിന്നിലാകുമ്പോഴും
കാലടിപ്പാടുകൾ മാത്രം
മുന്നോട്ട് വിളിച്ചു.
വെയിലിന് അറിയില്ല
തണലിന്റെ വില;
നടന്നവനേ അറിയൂ—
ഒരു തുള്ളി കാറ്റും
എത്ര വലിയ ആശ്വാസമെന്ന്.
ഒടുവിൽ സന്ധ്യ വന്നപ്പോൾ
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി—
പൊള്ളിച്ച വഴിയിലാകെ
തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ
പച്ചപ്പുകൾ മുളച്ചിരുന്നു.
