രചന : ബദറുദ്ദീൻ പികെ ✍️
കാലം മറന്നൊരു കുഞ്ഞുകാലമായി
കാറ്റിന്റെ കൈയിൽ കൈകോർത്തുകൊണ്ട്
പാടവരമ്പിലൂടെ ഓടിയെത്തുന്നു
കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൂടിവന്നപ്പോൾ
കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞൊരു കൗതുകമായി
അമ്മ വിളിച്ചിട്ടും കേൾക്കാതങ്ങനെ
മഴയുടെ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു ഞാൻ
തോടു കവിഞ്ഞു വയൽ നിറഞ്ഞു
ചെമ്മൺവഴികൾ പുഴയായി
ചെളിയിൽ ചവിട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ടൊരു
ചെറുപയ്യനായി മാറുന്നു ഞാൻ
കൈയിൽ നനഞ്ഞ പുസ്തകസഞ്ചി
തോളിൽ വഴുതുന്ന മഴക്കുടയും
സ്കൂൾ മണിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ
കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഓടിയ നാളുകൾ
പാടവരമ്പിലെ വെള്ളക്കെട്ടിൽ
കടലാസ് തോണി ഒഴുക്കിവിട്ട്
ഏതു കടലിൽ ചെന്നെത്തുമെന്ന്
അറിയാതങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു
തോണി പോയി
കാലവും പോയി
പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞു കൈകളിലെ
മഴയുടെ തണുപ്പ് പോയില്ലല്ലോ
ആദ്യമായി ഞാൻ പ്രണയിച്ചതും
ഒരു പെരുമഴ പെയ്ത നാളിൽ
ഒരേ കുടക്കീഴിൽ നിൽക്കാൻ പോലും
നാണംകൊണ്ടൊരു കാലമായിരുന്നു
അവളുടെ മുടിയിൽ പറ്റിയ മഴത്തുള്ളി
ഒരു മുത്തായി ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു
അവളുടെ കണ്ണിൽ മിന്നിയ നാണം
ഒരു മഴവില്ലായി മാറിയിരുന്നു
പിന്നീട്…
ജീവിതം എന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി
പാടങ്ങളിൽ നിന്ന് നഗരങ്ങളിലേക്ക്
തോടിന്റെ പാട്ടിൽ നിന്ന്
യന്ത്രങ്ങളുടെ ഇരമ്പലിലേക്ക്
കൂട്ടുകാരെല്ലാം പലവഴിയായി
ബാല്യത്തിന്റെ വഴി മറന്നുപോയി
പ്രണയങ്ങൾ ചിലത് ഓർമ്മയായി
ചിലത് മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി
വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ
ഞാൻ തിരഞ്ഞത് ആ പഴയ വഴിയാണ്
പക്ഷേ പാടം കണ്ടിടത്ത് വീടുകളാണ്
തോട് കണ്ടിടത്ത് മൗനമാണ്
ഒരിക്കൽ എന്റെ കാലിൽ പുണർന്ന
ചെളിമണ്ണ് എവിടെപ്പോയി
എന്റെ കടലാസ് തോണി ഒഴുകിയ
ആ കുഞ്ഞുപുഴ എവിടെപ്പോയി
കൂട്ടുകാരന്റെ വിളി കേൾക്കുന്നില്ല
സ്കൂൾ മണിയും മുഴങ്ങുന്നില്ല
അമ്മയുടെ കൈയിലെ ചൂടുകഞ്ഞിയുടെ
മണം പോലും ഇന്നൊരു ഓർമ്മയാണ്
എല്ലാം പോയി…
പാടവും പോയി
തോടും പോയി
കൂട്ടുകാരും പോയി
ബാല്യവും പോയി
പക്ഷേ…
ഇന്നും ഒരു മഴ പെയ്യുമ്പോൾ
എന്റെ ഉള്ളിൽ ആരോ ഓടുന്നു
നനഞ്ഞ യൂണിഫോമിട്ട്
കൈയിൽ പുസ്തകസഞ്ചിയുമായി
വഴുതി വീഴുമോ എന്ന് പേടിക്കാതെ
ചെമ്മൺവഴിയിലൂടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്
അപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും…
നമ്മൾ വളരുന്നത് ശരീരം മാത്രമാണ്
മനസ്സിലെ ബാല്യം ഒരിക്കലും വളരുന്നില്ല
ഒരു മഴ മതി
വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറത്തുനിന്ന്
നമ്മളെ വിളിച്ചുണർത്താൻ
ഒരു മഴ മതി
നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ കാലത്തിന്റെ
വാതിൽ തുറക്കാൻ
ഒരു മഴ മതി
വെള്ളമുടിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ
ഒരു കുസൃതിക്കുട്ടിയെ ഉണർത്താൻ
അതുകൊണ്ടാണ്…
മഴ പെയ്യുമ്പോൾ
ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നത്
ആകാശത്ത് നിന്ന് പെയ്യുന്നത്
വെള്ളമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ
എനിക്കിന്നും കഴിയുന്നില്ല…
കാരണം…
എന്റെ മേൽ പെയ്യുന്നത്
മഴയല്ല…
എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ
എന്റെ ബാല്യമാണ്…
