രചന : ശ്രീകുമാർ കൈമുക്ക് ✍️
പ്രഭാതം കണ്ണുതുറക്കുംമുമ്പേ
ഭൂമി ഏതോ ചിത്രം വരച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു;
തൂലികയില്ലാത്തൊരു കൈയുടെ വിരലറ്റത്ത്
കാലം നിശ്ശബ്ദമായി ചായം കലക്കി.
പൂവിനറിയില്ല,
താനെന്തിനിത്ര മനോഹരമെന്ന്;
ശലഭത്തിനുമറിയില്ല,
ഏതു വസന്തമാണ് ചിറകിൽ ഒപ്പിട്ടതെന്ന്.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്ന കാറ്റിന്
സ്വന്തമായൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നില്ല—
എങ്കിലും തൊട്ടുപോയ ഇലകളിലെല്ലാം
അതിന്റെ വരവിന്റെ അടയാളമുണ്ടായിരുന്നു.
മനുഷ്യനും അങ്ങനെയായിരുന്നു;
ചിലർ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ വെളിച്ചമായി,
ചിലർ അകന്നുപോയിട്ടും നിഴലായി,
ചിലർ മുറിവുകളിൽപ്പോലും പൂക്കാലമായി.
ഒരേ മഴ നനച്ച മണ്ണിൽ
ഓരോ വിത്തും ഓരോ സ്വപ്നം മുളപ്പിച്ചു;
ഒരേ ആകാശത്തിനുകീഴിൽ
ഓരോ ജീവനും വേറൊരു ലോകം ചുമന്നു.
ചിരിക്കും ഒരു അദൃശ്യച്ചായമുണ്ട്,
മൗനത്തിനും അതിലും ആഴമുള്ളത്;
സ്നേഹം തൊട്ടിടത്ത് അതു തെളിയുന്നു,
വഞ്ചന കടന്നിടത്ത് അതു മങ്ങുന്നു.
ജനനത്തിന്റെ ആദ്യശ്വാസം മുതൽ
വിടപറയലിന്റെ അവസാന നിശ്ശബ്ദതവരെ
നമ്മൾ അറിയാതെ പരസ്പരം
എന്തൊക്കെയോ പകർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
ഒടുവിൽ കാലം
എല്ലാ ചിത്രങ്ങളിൽനിന്നും നമ്മെ മായിക്കുമ്പോൾ,
നമ്മുടെ മുഖമല്ല ശേഷിക്കുന്നത്—
നാം മറ്റൊരു ഹൃദയത്തിൽ പകർന്ന ചായമാണ്.
അതുകൊണ്ടാവാം
പ്രപഞ്ചം ഇന്നും ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കാത്തത്;
ഓരോ ജീവനും അതിലൊരു തൂലികയാകുന്നു,
ഓരോ സ്പർശവും പുതിയൊരു അർത്ഥവും.
നിറങ്ങൾ…
അവ കാണാനുള്ളതുമാത്രമല്ല—
ഒരു ജീവൻ മറ്റൊരു ജീവനിലൂടെ
കടന്നുപോകുമ്പോൾ ശേഷിക്കുന്ന
അദൃശ്യമായ അടയാളങ്ങളാണ്.
ശ്രീകുമാർ കൈമുക്ക്
