രചന : മുഹമ്മദ് സവാദ് ✍
തലതിരിഞ്ഞൊരു ലോകത്തിൽ,
ചിറകില്ലാതെ പറക്കുന്ന ചില സ്വപ്നങ്ങൾ.
ചായക്കോപ്പയിൽ തിരമാലകൾ ഇളകുമ്പോൾ,
കടലാസുതോണിയിൽ ഞാൻ കടൽ താണ്ടുന്നു.
ക്ലോക്കിലെ സൂചികൾ പിന്നോട്ട് പായവേ,
ഇന്നലെയുടെ നാളെയിൽ ഞാൻ വീണുപോയി.
കരയുന്ന മേഘങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്,
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ ഞാൻ പോക്കറ്റിലൊളിപ്പിച്ചു.
മിണ്ടാത്ത വാക്കുകളുടെ മാറ്റൊലി കേൾക്കാൻ,
ചെവിപൊത്തി ഞാൻ കാതോർത്തിരുന്നു.
മരക്കൊമ്പിൽ നീന്തുന്ന മീനുകളെ നോക്കി,
പൊടിമണ്ണിൽ പറക്കുന്ന പക്ഷികൾ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു.
കണ്ണീരിൻ ചന്തയിൽ പുഞ്ചിരികൾ വിലക്കുവാങ്ങി,
പൊട്ടിയ കണ്ണാടിക്കൂട്ടിനുള്ളിൽ ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു.
അക്ഷരങ്ങളില്ലാത്ത ശൂന്യമാം പുസ്തകം തലതിരിച്ചു വായിച്ച്,
നിശബ്ദതയുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന താളത്തിൽ ഞാൻ നൃത്തം വെച്ചു.
വഴിയറിയാത്ത കാറ്റിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോൾ,
സ്വന്തം നിഴലുമായി ഞാൻ വെറുതെ വഴക്കിട്ടു.
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെ എണ്ണി,
കരിങ്കടൽ പോലത്തെ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ സൂര്യനെ തിരഞ്ഞു.
മരണവും ജനനവും എന്നും ഒളിച്ചുകളിക്കുന്ന,
അർത്ഥമില്ലാത്ത ഉത്തരങ്ങളുടെ വലിയൊരു പുസ്തകം.
എന്തിനോ ഇവിടെ വന്ന്, എങ്ങോട്ടോ പോകുന്ന,
ഈ ജീവിതമെന്നത് എന്ത് രസമുള്ള ഭ്രാന്താണ്..