രചന : രവനീഷ് രാമൻ ✍
നന്ദി…
ആരോട് ഞാൻ ചൊല്ലേണ്ടു?
എന്നെ സ്നേഹിച്ചവരോടോ—
അതോ,
സ്നേഹത്തിന്റെ അർത്ഥം
എന്നിൽ നിന്ന് എടുത്തുപോയവരോടോ?
എന്നെ തകർത്ത വേദനകളോടോ—
അതോ,
തകർന്നപ്പോഴും
എന്നിൽ ശേഷിച്ച
ഞാനെന്ന സത്യത്തോടോ?
പോയവരോട്…
നന്ദി പറയണമോ?
പറയണം.
അവർ വിട്ടുപോയ ശൂന്യതയിൽ
ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തി.
കാലത്തോട്…
നന്ദി പറയണമോ?
പറയണം.
മായ്ച്ചുപോയ മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ
മാഞ്ഞുപോകാത്ത മുറിവുകൾ
ചില വെളിച്ചങ്ങൾ ബാക്കിവെച്ചു.
നന്ദി പറയേണ്ടത്
ലഭിച്ചതിനുമാത്രമല്ല—
നഷ്ടപ്പെട്ടതിനും,
പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾക്കും,
എന്നെ ഇന്നത്തെ
‘ഞാൻ’ ആക്കിയ
അദൃശ്യ കൈകൾക്കും.
ചിലത് അനുഗ്രഹങ്ങൾ,
ചിലത് പരീക്ഷണങ്ങൾ,
ചിലത്…
എന്റെ പാഠങ്ങൾ.
പോയതെല്ലാം
എന്നിൽ നിന്ന് പോയി—
ഞാൻ മാത്രം…
എന്നിൽ ശേഷിച്ചു.
നന്ദി ആരോട് ഞാൻ ചൊല്ലേണ്ടു?
അവസാനം—
ഇരുവരുടെയും കൈകൾക്കപ്പുറം
നിശ്ശബ്ദമായി നിന്ന
ആ സാന്നിധ്യത്തോട്—
എന്നെ…
എനിക്ക് തന്നെ
തിരികെ തന്നതിന്.
