ഉരുകുന്ന ഡീൻ

രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️

“നീ ആ പിച്ചള പിടി മിനുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നാൽ, നീ വാതിലിലൂടെ നേരെ ഒരു ദ്വാരം ഇടും,”ഡീൻ ഒരു ചെറിയ ക്ഷീണിച്ച പുഞ്ചിരിയോടെ ചുമരിൽ ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഗ്രാമത്തിലെ അവരുടെ പൂർവ്വിക വീടിന്റെ പ്രവേശന കവാടം വൃത്തിയാക്കുന്നതിൽ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് അമിതമായി സമയം ചെലവഴിച്ച വൃദ്ധനായ തന്റെ പിതാവിനെ അയാൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തേക്കും കുമ്മായവും പ്ലാസ്റ്ററും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച, പഴയ മഴയുടെയും ഉണങ്ങിയ തേങ്ങയുടെ തൊണ്ടുകളുടെയും മണമുള്ള ഒരു വിശാലമായ, ജീർണ്ണിച്ച വസ്തുവായിരുന്നു ആ വീട്. സമയം നേർരേഖയിൽ നീങ്ങാതെ, സ്വയം വട്ടമിട്ട്, മഴക്കാലത്തിന്റെയും വിളവെടുപ്പിന്റെയും അതേ താളങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു അത്. ഡീന് , വീട് ഒരു കനത്ത കോട്ട് പോലെ തോന്നി, കഴിഞ്ഞ എട്ട് ആഴ്ചയായി അത് എങ്ങനെ ധരിക്കണമെന്ന് ഓർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു, എന്നിരുന്നാലും അത് ഇനി അവന് അനുയോജ്യമല്ല.
“ഇത് തിളക്കത്തെക്കുറിച്ചല്ല, ഡീൻ ,” അച്ഛൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു, തുണി താളാത്മകവും വൃത്താകൃതിയിലുള്ളതുമായ ചലനങ്ങളിൽ ചലിച്ചു. “നമ്മൾ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് ആളുകൾക്ക് അറിയാമെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ്. വീട് അതിന്റെ ഉടമകളെ മറന്നിട്ടില്ലെന്ന്.”

ഡീൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, കല്ലുകൊണ്ടുള്ള നടപ്പാതകളിൽ കളകൾ പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്ന പടർന്നു പന്തലിച്ച മുറ്റത്തേക്ക് നോട്ടം പാഞ്ഞു. ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾ അകലെ, ഉരുക്കും ഗ്ലാസും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു നഗരത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി വിമാനത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, ശ്വാസകോശത്തിലെ വായു അത്ര ഭാരമായി തോന്നാതിരുന്ന ഒരു കാലം അയാൾ ഓർത്തു.
വർഷങ്ങളോളം, അവൻ നിരന്തരമായ ചലനാവസ്ഥയിലായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്, ആദ്യം ഒരു കളി പോലെയും പിന്നീട് ഒരു ജീവിതരേഖ പോലെയും തോന്നിയ ഒരു കറൻസിയെ പിന്തുടർന്നു. ബില്ലുകൾ നിറച്ച കവറുകൾ വീട്ടിലേക്ക് അയച്ചു, ഒരു പോസ്റ്റ്കാർഡ് പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങൾ – ആധുനികവും വൃത്തിയുള്ളതും അനായാസവുമായത് – എയർമെയിൽ ചെയ്തു. അവൻ അവിടെ ഒരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തു, സ്നേഹനിർഭരമായ ഒരു വിവാഹത്തിന്റെ ദുർബലമായ വാസ്തുവിദ്യ, ചിലപ്പോൾ തന്റെ ബാല്യകാല വീടിന്റെ നിശബ്ദതയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യാൻ പാടുപെടുന്ന ഒരു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന രണ്ട് കുട്ടികൾ.

“നിങ്ങളുടെ അച്ഛനും അങ്ങനെയായിരുന്നു,” ഡീന്റെ അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുടെ ട്രേയുമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് മകന്റെ പൊള്ളയായ കവിളുകൾ പരിശോധിക്കുന്നു. “ഒരു തുണിക്കഷണത്തിന് പകരം പൂന്തോട്ട ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് അദ്ദേഹം അത് ചെയ്തത്.” അവൾ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചോ നഗരത്തിൽ നിന്നുള്ള വാർത്തകൾ വളർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകളിൽ നിന്ന് നാശത്തിന്റെ റിപ്പോർട്ടുകളിലേക്ക് പതുക്കെ മാറിയതിനെക്കുറിച്ചോ പരാമർശിച്ചില്ല. പണം ഒഴുകിപ്പോയത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നോ, അവർ കൊണ്ടുവന്ന സ്യൂട്ട്കേസുകൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര ഭാരം കുറഞ്ഞതെന്നും, ഒരു പതിറ്റാണ്ടായി അവർ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്ന ആഡംബരങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതെന്നും അവൾ ചോദിച്ചില്ല. അവൾ ചായ വെറും മരമേശയിൽ വച്ചു, അവളുടെ നിശബ്ദത അവരുടെ നിലവിലെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ മുനപ്പില്ലാത്ത അരികുകൾ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച മൃദുവായ പുതപ്പായിരുന്നു.

ഒരു വിദേശ മഹാനഗരത്തിലെ ഒരു ബഹുനില അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നിന്ന് ഗ്രാമീണ കേരളത്തിലെ ഒരു തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പൂമുഖത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു അക്രമാസക്തമായ മാറ്റമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിലും ക്രൂരമായ പദവി മാറ്റമായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി, ഡീൻ ദാതാവായിരുന്നു, സ്തംഭമായിരുന്നു, കുട്ടികൾ ഏത് സ്കൂളിൽ പോകണമെന്നും ഭാര്യ ഏത് സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ധരിക്കണമെന്നും തീരുമാനിച്ച പണമടയ്ക്കുന്ന ആളായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, അവൻ സ്വന്തം വംശത്തിലെ ഒരു പ്രേതമായിരുന്നു.

ആശയക്കുഴപ്പവും വളർന്നുവരുന്ന നീരസവും കലർന്ന ഒരു സമ്മിശ്ര വികാരത്തോടെ തന്നെ നോക്കുന്ന തന്റെ കുട്ടികളെ അയാൾ നിരീക്ഷിച്ചു, സ്വന്തം സ്വഭാവത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അസ്വസ്ഥതയോടെ അവർ വീട് ചുറ്റിനടന്നു. അവർക്ക്, ഗ്രാമം ചെളിയുടെയും കൊതുകുകളുടെയും തടവറയായിരുന്നു, അവരുടെ അച്ഛനാണ് അബദ്ധത്തിൽ ഗേറ്റ് പൂട്ടിയത്.
“ഇവിടെ ഇന്റർനെറ്റ് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല, അപ്പാ!” മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് മൂർച്ചയുള്ളതും മൂർച്ചയുള്ളതുമായ നിരാശയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ശബ്ദം ഉയർന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ അവരുടെ രണ്ടാം മാസത്തെ സൗണ്ട് ട്രാക്കായി മാറിയ ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു അത് – അതൃപ്തിയുടെ നിരന്തരമായ, കുറഞ്ഞ ആവൃത്തിയിലുള്ള ഒരു മൂളൽ. ഡീൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല; മുറ്റത്ത് കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന മഴവെള്ളക്കുളത്തിന് മുകളിൽ ഒരു ഡ്രാഗൺഫ്ലൈ പറന്നു നടക്കുന്നത് അയാൾ നോക്കിനിന്നു. “കുടുംബ സമാഗമം” എന്ന വാഗ്ദാനം സ്ഥിരമായ ഒരു പ്രവാസത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടിയ നിമിഷം അയാൾ ചിന്തിച്ചു. യുദ്ധം അവന്റെ ജോലിയും സമ്പാദ്യവും മാത്രമല്ല എടുത്തത്; ഒരു ദശാബ്ദക്കാലമായി അവൻ വളർത്തിയ ചർമ്മം അത് അവനിൽ നിന്ന് പറിച്ചെടുത്തു, അവൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ച ആളുകളുടെ കണ്ണിൽ അവനെ നഗ്നനും അനാവൃതനുമായി ഉപേക്ഷിച്ചു.

സാധാരണയായി അവരുടെ ചെറിയ യൂണിറ്റിന്റെ നങ്കൂരമായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ സരള, ദീർഘമായ വാചകങ്ങളിൽ അവനോട് സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തി. വാടക മുറിയിൽ ഒരു അപരിചിതയെപ്പോലെ അവൾ വീടിനു ചുറ്റും നടന്നു, അവളുടെ ആംഗ്യങ്ങൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കി കാര്യക്ഷമമായി. ഒരു വൈകുന്നേരം, അവർ അത്താഴത്തിന് ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ കഞ്ഞിയും മീൻകറിയും നിറഞ്ഞ ലളിതമായ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി, തുടർന്ന് അവനെ നോക്കി, എത്ര ക്ഷമാപണം നടത്തിയാലും നികത്താൻ കഴിയാത്ത നിരാശയുടെ ശൂന്യത പ്രതിഫലിക്കുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ. “നമ്മൾ തന്നെയാണ് അത് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു, അയാളോടല്ല, മറിച്ച് അവർക്കിടയിലെ ശൂന്യമായ അന്തരീക്ഷത്തോട്. “നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോട് ഇൻഷുറൻസ് പരിവർത്തനം പരിരക്ഷിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഒരു പദ്ധതിയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.”
അതെ യുദ്ധം ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല .. യുദ്ധ മുഹാന്തിരം ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു ജീവിതം പടുകുഴിയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട പ്രവഹി സമൂഹത്തിന്റെ നേർ വാറഴിയിൽ ഉരുകി തീരുന്ന ഡീൻ. യുദ്ധം ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല .